30.01.2023, 13:42 ✶
W głowie raz po raz odtwarzała dopiero co odbytą rozmowę. Wściekłość odbijała się na jej wyglądzie, barwiąc końcówki jej włosów na burgundowy kolor. Sophie nie mogła się uspokoić, choć usilnie próbowała do tego doprowadzić. Papieros tlił się wciąż między jej palcami, choć miała poczucie, że ten spala się zdecydowanie zbyt szybko. Gdy doszła do filtra, transmutowała niedopałek w guzik i wyrzuciła do kosza. Po chwili od razu wyjęła kolejnego papierosa z paczki i również bezróżdżkowo go odpaliła. Dłonie wciąż się jej delikatnie trzęsły. Choć usilnie próbowała, to nie mogła się uspokoić, co tylko jeszcze bardziej ją rozwścieczyło. Nie wiedziała co robić. Nie wiedziała, jak powinna się teraz zachować. Wiedziała, że nie będzie w stanie udawać przed kuzynem, że nic się nie stało. Była w kropce. Wyjść też nie mogła, bo niby gdzie miałaby pójść? Tutaj (tymczasowo, ale jednak) mieszkała.
Problem rozwiązał się sam, kiedy Castiel wyszedł z łazienki. Sophie obserwowała go, wciąż dzierżąc między palcami tlącego się papierosa. Spodziewała się wszystkiego, ale z pewnością nie przeprosin z jego strony. Kompletnie ją zaskoczył.
Westchnęła głośno i zaciągnęła się ponownie papierosem, po czym bez słowa zmieniła go w guzik i pstryknęła nim przez pokój. Patrzyła na Castiela, gdy ten wygłaszał swoje przeprosiny. Podrapała się po głowie, mierzwiąc wciąż lekko zabarwione na burgundowy kolor włosy. Ciężko jej było obserwować go w takim stanie. Zaczęła odczuwać wyrzuty sumienia ze względu na fakt, jak go potraktowała. Z drugiej storny, Nie mogła wiedzieć, jak to wszystko wygląda. Przez co Castiel przechodzi.
- Nie przepraszaj mnie, nie masz za co. Też nie popisałam się kulturą. - Sophie wstała z krzesła, które dotychczas zajmowała i machnęła krótko dłonią. Tym samym usuneła resztkę szkła, którą Castiel próbował pozbierać z ziemi. Szkło magicznie zniknęło. - Daj spokój, zostań tutaj. Nie powinieneś być sam. Wiem, że moje towarzystwo to nie jest zapewne spełnienie marzeń, ale obiecuję, że tamta sytuacja się już nie powtórzy. - Zaproponowała mu, aby został, bo co miała innego zrobić? Bądź co bądź był jej rodziną. Sophie naprawdę nie chciała mieć w nim wroga, a dotychczas cała ich relacja się do tego sprowadzała.
Usiadła z powrotem na pobliskim krześle i przywołała do siebie jego ubrania zaklęciem accio. Zaczęła je czyścić z plam po krwi, a potem suszyć.
- Chyba, że chcesz, żebym je transmutowała w coś innego? - zapytała, podnosząc na niego wzrok. Dopiero teraz zdała sobie sprawę z tego, że może niekoniecznie chciał chodzić w czymś, co mogło przywoływać traumatyczne wspomnienia.
Problem rozwiązał się sam, kiedy Castiel wyszedł z łazienki. Sophie obserwowała go, wciąż dzierżąc między palcami tlącego się papierosa. Spodziewała się wszystkiego, ale z pewnością nie przeprosin z jego strony. Kompletnie ją zaskoczył.
Westchnęła głośno i zaciągnęła się ponownie papierosem, po czym bez słowa zmieniła go w guzik i pstryknęła nim przez pokój. Patrzyła na Castiela, gdy ten wygłaszał swoje przeprosiny. Podrapała się po głowie, mierzwiąc wciąż lekko zabarwione na burgundowy kolor włosy. Ciężko jej było obserwować go w takim stanie. Zaczęła odczuwać wyrzuty sumienia ze względu na fakt, jak go potraktowała. Z drugiej storny, Nie mogła wiedzieć, jak to wszystko wygląda. Przez co Castiel przechodzi.
- Nie przepraszaj mnie, nie masz za co. Też nie popisałam się kulturą. - Sophie wstała z krzesła, które dotychczas zajmowała i machnęła krótko dłonią. Tym samym usuneła resztkę szkła, którą Castiel próbował pozbierać z ziemi. Szkło magicznie zniknęło. - Daj spokój, zostań tutaj. Nie powinieneś być sam. Wiem, że moje towarzystwo to nie jest zapewne spełnienie marzeń, ale obiecuję, że tamta sytuacja się już nie powtórzy. - Zaproponowała mu, aby został, bo co miała innego zrobić? Bądź co bądź był jej rodziną. Sophie naprawdę nie chciała mieć w nim wroga, a dotychczas cała ich relacja się do tego sprowadzała.
Usiadła z powrotem na pobliskim krześle i przywołała do siebie jego ubrania zaklęciem accio. Zaczęła je czyścić z plam po krwi, a potem suszyć.
- Chyba, że chcesz, żebym je transmutowała w coś innego? - zapytała, podnosząc na niego wzrok. Dopiero teraz zdała sobie sprawę z tego, że może niekoniecznie chciał chodzić w czymś, co mogło przywoływać traumatyczne wspomnienia.