21.02.2025, 10:05 ✶
Florence przypatrywała się Greengrassowi przez moment, gdy zadał pytanie odnośnie "naturalnej" i "nienaturalnej" magii. Zdołała jakimś sposobem powstrzymać westchnienie, jakie omal nie wydobyło się z jej ust. Dobrze, że nie umiała czytać w myślach, bo chyba załamałaby ręce: Beltane było wypaczone, bo emocje pozostawały bardzo intensywne i niezależne od tych prawdziwych. W ich przypadku... może związek był toksyczny, może nie, tego nie potrafiła ocenić. Na pewno trudny - gdyby było inaczej, nie siedzieliby na jej kanapie prosząc, aby zdjęła z nich zaklęcie.
- Uważam, że więź pomiędzy wami to po prostu miłość - poinformowała krótko, rzeczowo i miała nadzieję, że jak najbardziej jasno. – Nie mnie oceniać, czy jest zdrowa, naturalna, czy może toksyczna i niszcząca. Odpowiedzieć na to pytanie możecie sobie tylko wy sami.
I w tym pierwszym wypadku pozostawała im opcja numer jeden, czyli pogodzić się z losem i zacząć budować wspólne życie, a w tym drugim przypadku: trzymać się od siebie z daleka.
– To w każdym razie oznacza, że jej zerwanie jest możliwe tylko, jeżeli uczucia miną albo zostaną wymazane z pamięci. Możecie dopatrywać się w tym przeznaczenia, magii anam cara albo własnych uczuć, ale nie przekleństwa. Ale nawet więź anam cara nie objawia się w ten sposób, w jaki Geraldine to opisuje: może być podstawą dla takiego związku, nie narzuca jednak aż tak głębokich uczuć. Nie jest to coś, co może zostać zdjęte inaczej niż przez usunięcie wspomnień. Gdyby na Geraldine od tak dawna ciążyła tego typu klątwa, powinna zostać złamana kilka tygodni temu, gdy rozpraszałam tkwiącą wokół niej magię. Rytuał, który wtedy odprawiłyśmy, był potężny.
I jego dokładnym celem było przerwanie nici nienaturalnej magii, łączącej ją uczuciem z kimś innym. Gdyby tych nici było więcej niż jedna, wciąż powinny pęknąć. Florence wiedziała o tym doskonale, ponieważ przypadek sprawił, że na jej progu stanęli panicz Erik Longbottom oraz panna Nora Figg, połączeni magią Beltane nie tylko ze sobą nawzajem, ale też z trzecią, nieznaną Florence osobą. Florence nawet nie musiała prosić o więcej szczegółów ponad te, którymi się z nią podzielili czy które sama zobaczyła trzecim okiem – skoro „problem” trwał od tak dawna, nie było możliwe, aby zerwanie więzi pozostawiło go nienaruszonym.
Nie, jeśli działałaby tutaj nienaturalna magia.
Gdyby czarodziejski świat był nieco bardziej postępowy, prawdopodobnie w tej chwili Florence Bulstrode sugerowałaby im udział w terapii dla par. Na nieszczęście, raczej tego typu rozwiązania nie były u nich popularne, a na pewno nie w społeczeństwie czystokrwistych czarodziejów.
- Uważam, że więź pomiędzy wami to po prostu miłość - poinformowała krótko, rzeczowo i miała nadzieję, że jak najbardziej jasno. – Nie mnie oceniać, czy jest zdrowa, naturalna, czy może toksyczna i niszcząca. Odpowiedzieć na to pytanie możecie sobie tylko wy sami.
I w tym pierwszym wypadku pozostawała im opcja numer jeden, czyli pogodzić się z losem i zacząć budować wspólne życie, a w tym drugim przypadku: trzymać się od siebie z daleka.
– To w każdym razie oznacza, że jej zerwanie jest możliwe tylko, jeżeli uczucia miną albo zostaną wymazane z pamięci. Możecie dopatrywać się w tym przeznaczenia, magii anam cara albo własnych uczuć, ale nie przekleństwa. Ale nawet więź anam cara nie objawia się w ten sposób, w jaki Geraldine to opisuje: może być podstawą dla takiego związku, nie narzuca jednak aż tak głębokich uczuć. Nie jest to coś, co może zostać zdjęte inaczej niż przez usunięcie wspomnień. Gdyby na Geraldine od tak dawna ciążyła tego typu klątwa, powinna zostać złamana kilka tygodni temu, gdy rozpraszałam tkwiącą wokół niej magię. Rytuał, który wtedy odprawiłyśmy, był potężny.
I jego dokładnym celem było przerwanie nici nienaturalnej magii, łączącej ją uczuciem z kimś innym. Gdyby tych nici było więcej niż jedna, wciąż powinny pęknąć. Florence wiedziała o tym doskonale, ponieważ przypadek sprawił, że na jej progu stanęli panicz Erik Longbottom oraz panna Nora Figg, połączeni magią Beltane nie tylko ze sobą nawzajem, ale też z trzecią, nieznaną Florence osobą. Florence nawet nie musiała prosić o więcej szczegółów ponad te, którymi się z nią podzielili czy które sama zobaczyła trzecim okiem – skoro „problem” trwał od tak dawna, nie było możliwe, aby zerwanie więzi pozostawiło go nienaruszonym.
Nie, jeśli działałaby tutaj nienaturalna magia.
Gdyby czarodziejski świat był nieco bardziej postępowy, prawdopodobnie w tej chwili Florence Bulstrode sugerowałaby im udział w terapii dla par. Na nieszczęście, raczej tego typu rozwiązania nie były u nich popularne, a na pewno nie w społeczeństwie czystokrwistych czarodziejów.