22.02.2025, 22:03 ✶
Każdy zmagał się ze swoimi problemami - w przypadku Olivii bezsenność czy niektóre zachowania wcale nie wynikały z jej usposobienia. Były to zachowania, wynikające z prześladowania przez demony przeszłości. Dopiero niedawne spotkanie z Millie Moody, dawno niewidzianą znajomą ze szkoły, uświadomiło jej jak wiele osób nie zna prawdziwej Olivii. Prawdziwą ją znała rodzina. Nie znali jej jednak zarówno przyjaciele, jak i mężczyźni, z którymi dzieliła część swojego życia. Dusiła w sobie wszystko tak bardzo, robiąc dobrą minę do złej gry, że chyba zapomniała jak to jest, gdy ktoś naprawdę cię wspiera. Rodzice - owszem, wiedzieli co się z nią stało, lecz nie rozmawiała z nimi o tym. Po prostu przeszła nad swoją tragedią do porządku dziennego, zrobiła krok nad rozpadliną, w której kłębiła się rozpacz, i szła dalej. Problem w tym, że gdy tylko odwracała się na próbę, rozpadlina nadal była widoczna. Nie potrafiła odciąć się od przeszłości.
Olivia otarła łzy chusteczką. Rzęsy nadal były pokryte nierozmazywalnym tuszem Potterów, chociaż na jej twarzy pojawiły się błyszczące szlaczki, które utworzyły łzy, zmywając puder z policzków. Wytarła też nos, jeszcze zanim była w stanie odsunąć się na tyle, by móc spojrzeć Tristanowi w oczy. To nie było łatwe: to zwierzenie. A wiedziała, że to nie jest wszystko, co musi mu powiedzieć. Jeżeli chciała tworzyć z nim rodzinę, a przede wszystkim jeśli naprawdę wierzyła, że to jej bratnia dusza: powinna powiedzieć mu absolutnie wszystko. Lecz jak mogła to zrobić teraz, gdy dawał jej pstryczka w nos i uśmiechał się, a jego usta układały się w słowa, których tak bardzo pragnęła? Jak mogłaby zmącić spokój i radość, która ponownie wymalowała się na ich twarzach? Jak mogłaby go odgonić i sprawić, że znowu by się martwił, słysząc to, co robiła kiedyś, gdy całował ją tak, jak nie całował jej nigdy nikt inny?
- Myślę, że... Tak chyba będzie najlepiej. Nie znam się na tym, nie wiem o czym będziemy rozmawiać, a chociaż kocham cię ponad życie, to wolałabym, żeby pewne sprawy związane z moim ciałem pozostały... Wiesz. W sferze domysłów - mrugnęła do niego, odsuwając od siebie na chwilę te wszystkie mroczne myśli, które krzyczały no i co, że teraz cię kocha? A jak się dowie, że ćpałaś, to nadal będzie? A co gdy się dowie, z kim było to dziecko? Olivia chwyciła Tristana za dłonie, mocno, ignorując wiewiórkę, która przebiegła niedaleko nich i przystanęła na chwilę, z ciekawością przekrzywiając łebek na rozgrywającą się na ławce scenę. - Pamiętasz ten cmentarz, na który zabrałeś mnie na dzień ojca?
Zapytała w końcu, przerywając milczenie - nie trwało ono zbyt długo, prawda, ale było wystarczająco ciężkie i napięte, by kogokolwiek oszukiwać: ona jeszcze nie skończyła tego tematu.
- Chodzę tam regularnie - dodała ciszej, a wargi jej zadrżały. Czy to wystarczy, by Tristan domyślił się, że Olivia miała urodzić dziecko mugola?
Olivia otarła łzy chusteczką. Rzęsy nadal były pokryte nierozmazywalnym tuszem Potterów, chociaż na jej twarzy pojawiły się błyszczące szlaczki, które utworzyły łzy, zmywając puder z policzków. Wytarła też nos, jeszcze zanim była w stanie odsunąć się na tyle, by móc spojrzeć Tristanowi w oczy. To nie było łatwe: to zwierzenie. A wiedziała, że to nie jest wszystko, co musi mu powiedzieć. Jeżeli chciała tworzyć z nim rodzinę, a przede wszystkim jeśli naprawdę wierzyła, że to jej bratnia dusza: powinna powiedzieć mu absolutnie wszystko. Lecz jak mogła to zrobić teraz, gdy dawał jej pstryczka w nos i uśmiechał się, a jego usta układały się w słowa, których tak bardzo pragnęła? Jak mogłaby zmącić spokój i radość, która ponownie wymalowała się na ich twarzach? Jak mogłaby go odgonić i sprawić, że znowu by się martwił, słysząc to, co robiła kiedyś, gdy całował ją tak, jak nie całował jej nigdy nikt inny?
- Myślę, że... Tak chyba będzie najlepiej. Nie znam się na tym, nie wiem o czym będziemy rozmawiać, a chociaż kocham cię ponad życie, to wolałabym, żeby pewne sprawy związane z moim ciałem pozostały... Wiesz. W sferze domysłów - mrugnęła do niego, odsuwając od siebie na chwilę te wszystkie mroczne myśli, które krzyczały no i co, że teraz cię kocha? A jak się dowie, że ćpałaś, to nadal będzie? A co gdy się dowie, z kim było to dziecko? Olivia chwyciła Tristana za dłonie, mocno, ignorując wiewiórkę, która przebiegła niedaleko nich i przystanęła na chwilę, z ciekawością przekrzywiając łebek na rozgrywającą się na ławce scenę. - Pamiętasz ten cmentarz, na który zabrałeś mnie na dzień ojca?
Zapytała w końcu, przerywając milczenie - nie trwało ono zbyt długo, prawda, ale było wystarczająco ciężkie i napięte, by kogokolwiek oszukiwać: ona jeszcze nie skończyła tego tematu.
- Chodzę tam regularnie - dodała ciszej, a wargi jej zadrżały. Czy to wystarczy, by Tristan domyślił się, że Olivia miała urodzić dziecko mugola?