[wrzesień 1966, Hogwart] Jęcząca Marta

Edgar przewrócił oczami. Albo był wyjątkowo głupim i upartym dzieckiem, które za nic miało sobie szkolne zasady, albo na tyle zdesperowanym, że już przestały go obchodzić. Kiedy Eunice się wydarła, tyle zrobił, że odruchowo wspiął się na jeszcze kilka kolejnych stopni.
A jednak dźwięk przewracającej się zbroi i jego przeraził. Ukryte za grubymi okularami oczy rozszerzyły się bardziej, trochę jak oczy złapanego we wnyki zwierzęcia, które już wiedziało, że zginie, ale próbowało jeszcze pokąsać wszystkich, którzy stanęli mu na jego drodze.
- Pierdoli mnie wasz Puchar Domów! – odwrzasnął.
I jeśli Eunice miała jeszcze tyle szczęścia, żeby nie przywołać nikogo dźwiękami rozpadającej się zbroi czy własnym krzykiem, o tyle wrzask Edgara, z pewnością dokończył dzieła.
Schody pomknęły w górę, chwilowo niwecząc i zamiary najmłodszej latorośli Malfoyów, i coraz wyraźniej rodzącą się kłótnię między nią a dużo młodszym przedstawicielem jej domu. Pulchny chłopak złapał się balustrady, byle tylko się nie przewrócić.
Patrzył na Eunice nieufnie i wrogo, jakby uosabiała wszystko co najgorsze, nawet jeśli w ogólnym rozrachunku chciała tylko go złapać i uchronić ich oboje od smutnego losu utraty masy punktów oraz przynajmniej tygodniowego szlabanu. Zwłaszcza, gdyby wpadli w ręce McGonagall.
Tymczasem schody przycumowały przed jednym z korytarzy a Edgar chyba odgadł zamiary Eunice, bo najpierw otworzył z oburzeniem buzię a potem zaatakował, udowadniając, że w swoim młodym życiu uprawiał nie tylko treningi do przebiegnięcia maratonu, ale też zapasy i walki uliczne. Przez sekundę, może dwie najwyżej, widziała jeszcze jak zamienił się w małą, okrągłą (ale pełną nienawiści) kulę a potem rzucił się skokiem godnym najlepszego zawodnika skoku w dal ku prefetce. Znokautował ją właściwie tym jednym atakiem. Na więcej chyba nie było go stać. Zaraz zresztą udowodnił, że lądowania nie miał wcale opanowanego do perfekcji. Stęknął padając. Eunice też poczuła ból w okolicy pleców (i tyłka), gdy padła na podłogę. Zakotłowali się na niej oboje.
- Nie pozwalam! Nie wolno ci! Nie wolno! – syczał Edgar, przypominając teraz znowu wściekłego i upokorzonego małego kota, niż zwykłego dzieciaka.
Próbował atakować ją fizycznie, bo chyba było to jedyne pole, na którym mógł cokolwiek zdziałać. Magicznie Eunice przebijała go przynajmniej kilkukrotnie. Retorycznie też nie miał szczególnie wielkich kompetencji.
I tak szamotaliby się na ziemi aż Malfoyównie udałoby się dobyć różdżki albo Edgar opadł z sił, gdyby nie to, że usłyszeli odgłos zbliżających się kroków. Korytarz był co prawda pochłonięty w ciemnościach, ale kwestią czasu pozostawało aż pełniący wartę nauczyciel wreszcie ich znajdzie. Dziaciak zamarł, nasłuchując.
- Co tam się dzieje?! – usłyszeli głos nadciągającej McGonagall.
- Ja też coś słyszałem, pani profesor! – zawołał woźny.
Także mieli nie jeden problem a aż dwa zbliżające się problemy. Pozostało im najwyżej pół minuty aż zostaną odkryci i ukarani. Teraz już nie tylko za szwendanie się po nocy po korytarzach, ale również rozrabianie i bójkę (jakby ta noc nie była dla Eunice wystarczająco stresująca). Jednocześnie, prefetka, w ciemnym korytarzu rozpoznała ten, przy którym znajdowała się łazienka Jęczącej Marty. Dzieliło ich od niej najwyżej dziesięć metrów?