Czy zmieniłoby się coś w ich związku, gdyby dowiedział się o tym, jak radziła z problemem, po stracie dziecka? Nie. On sam ciężko przechodził pogodzenie się z tym, że klątwa mogła odebrać mu mowę na zawsze. Że nigdy Olivia nie będzie mogła usłyszeć jego głosu. A tym bardziej dzieci, jeżeli kiedykolwiek jakieś będzie posiadał. On był bliski odebrania sobie życia. Skończenia ze sobą dosłownie, nie mając nikogo poza… sobą. Próbował żyć. Pozbierać się. Pracować. Mieszkać. Prowadził monotonię swojego życia, jak nakręcona kukiełka. Wciąż ryzykował życiem, pracując w miejscach przeznaczonych dla czarodziei. Nie raz myślał, aby wrócić definitywnie do życia mugolskiego i złamać swoją różdżkę.
To zniknęło. Ta jedna osoba zmieniła jego życia. Otoczyła jego serce złotą ciepłą nicą miłości. Wskazała mu światło ku szczęściu, pokazując, że nie jest sam. Również sporo ryzykowała. Przecież pochodziła z rodziny czysto krwistej. Nie poddawała się. Olivia, jego miłość. Czy to możliwe, że i on odnalazłby swoją bratnią duszę? Czy gdyby ją stracił, sam by sobie odebrał życie? Czy miałaby miejsce odwrotna scena Tristana i Izoldy? Romea i Julii?
Dał jej kolejną chwilę, aby wciąż mogła dojść do siebie. Zrozumiał, że nie chciała aby był przy tych jej badaniach czy rozmowie z uzdrowicielem. Ale nie odpuści tego, żeby jeszcze tego samego dnia, czekać na nią pod szpitalem. Już myślał o tym, aby tego dnia wziąć dosłownie wolne z pracy i czekać na nią cały dzień. Tyle, ile będzie to potrzebne.
"Ale powiesz mi, co Ci powiedział? Choćby tyle, czy będziesz mieć albo nie."Napisał jeszcze na szybko w notesie i jej pokazał, chcąc mieć pewność, że choć tą wiadomością się z nim podzieli. Z drugiej strony, dała mu do myślenia. Czy on nie powinien także zrobić sobie jakichś badań kontrolnych w tych sprawach? Aby mieć pewność, że on sam nie ma żadnych zagrożeń? Zapaliła mu się lampka, gdy w tym momencie zaswędziała mu blizna w podbrzuszu. Mieli go tam okaleczyć, ale chyba tego nie zrobili. Ta rana miała być tylko ostrzeżeniem.
Zaczął mieć wewnętrz umysłowe wątpliwości.
Czując dłonie Olivii na swoich, spojrzał na nią jak oderwany od własnych czarnych myśli, słuchając jej pytania. Kiwnął głową, że pamięta. Tam na tym cmentarzu, leżeli jego rodzice. Ale nie miał pojęcia, czy ktoś od Olivii też tam leży. Zaskoczyła go wyzwaniem, że odwiedza to miejsce regularnie. Jako że nie miał jak jej zadać pytania, puścił jedną jej dłoń, aby pytanie móc w notesie zapisać jedną ręką.
"Odwiedzasz grób moich rodziców?"Zapisał pytanie i pokazał jej. Nie skojarzył od razu, że może chodzić o kogoś jeszcze. Ale jej wargi drżały, gdy się tak przyglądał, że sam spoważniał. Od razu zaczął pisać kolejne zdanie. Czy się domyślił?
"Nie mów, że tam… Leży ktoś Ci bliski…."