28.02.2025, 15:27 ✶
- Oczywiście, że ci powiem - nie chciała po prostu, żeby Tristan dowiedział się o wszystkim co robiła. To jeszcze nie był ten czas, żeby mówiła mu jak się prowadzała dawno temu. Była teraz zupełnie inną osobą, lecz wstyd wciąż podążał za nią niczym cień. - Powiem ci wszystko. Tylko po prostu... Nie jestem pewna, czy ktokolwiek poza mną i uzdrowicielem powinien być przy badaniach.
Wyjaśniła mu dokładniej, o co chodziło. Nie za bardzo chciała również, by widział ją w tak krępującej sytuacji. Bardzo go kochała i chciała spędzić z nim życie, ale wciąż jeszcze nie znali się na tyle, na ile na przykład jej rodzice, którzy przed drzwi potrafili podawać sobie papier toaletowy, gdy ten się nagle skończył. Takie zachowania przychodziły z czasem.
- Też - przyznała się bez cienia skrępowania, bo przecież nie musiała przed nim tego ukrywać. Uśmiechnęła się kącikiem ust, chociaż ponownie ten uśmiech nie obejmował oczu. W jej oczach na nowo zagościł smutek. - Mam nadzieję, że nie masz mi tego za złe?
Próbowała jakoś odepchnąć ten temat, który zaczęła z nim poruszać, ale właśnie wtedy Tristan zaczął pisać kolejne pytanie. I... Cóż, trafił w sedno. Olivia powoli skinęła głową, odruchowo przenosząc dłonie na swoje uda. Nieznacznie zacisnęła na nich palce.
- Tak. Bo widzisz... Historia tego, jak w ogóle zaszłam w ciążę, jest dość... Żałosna - nerwowym ruchem zaczesała kosmyk rudych włosów za ucho. - Ojciec dziecka był mugolem. I gdy tylko się dowiedział, że zaszłam w ciążę, zostawił mnie. Mimo wszystko byłam bardzo szczęśliwa, chciałam je urodzić. Ale nie zdążyłam... Uznałam więc, że jego ciało powinno leżeć tam, gdzie być może odwiedzę go nie tylko ja.
Ponownie jej oczy zaszły łzami. Mimo starań ojciec nienarodzonego dziecka nie pojawiał się na nienazwanym grobie. Pisała do niego listy, próbowała go znaleźć, ale bezskutecznie. Zapadł się pod ziemię.
Wyjaśniła mu dokładniej, o co chodziło. Nie za bardzo chciała również, by widział ją w tak krępującej sytuacji. Bardzo go kochała i chciała spędzić z nim życie, ale wciąż jeszcze nie znali się na tyle, na ile na przykład jej rodzice, którzy przed drzwi potrafili podawać sobie papier toaletowy, gdy ten się nagle skończył. Takie zachowania przychodziły z czasem.
- Też - przyznała się bez cienia skrępowania, bo przecież nie musiała przed nim tego ukrywać. Uśmiechnęła się kącikiem ust, chociaż ponownie ten uśmiech nie obejmował oczu. W jej oczach na nowo zagościł smutek. - Mam nadzieję, że nie masz mi tego za złe?
Próbowała jakoś odepchnąć ten temat, który zaczęła z nim poruszać, ale właśnie wtedy Tristan zaczął pisać kolejne pytanie. I... Cóż, trafił w sedno. Olivia powoli skinęła głową, odruchowo przenosząc dłonie na swoje uda. Nieznacznie zacisnęła na nich palce.
- Tak. Bo widzisz... Historia tego, jak w ogóle zaszłam w ciążę, jest dość... Żałosna - nerwowym ruchem zaczesała kosmyk rudych włosów za ucho. - Ojciec dziecka był mugolem. I gdy tylko się dowiedział, że zaszłam w ciążę, zostawił mnie. Mimo wszystko byłam bardzo szczęśliwa, chciałam je urodzić. Ale nie zdążyłam... Uznałam więc, że jego ciało powinno leżeć tam, gdzie być może odwiedzę go nie tylko ja.
Ponownie jej oczy zaszły łzami. Mimo starań ojciec nienarodzonego dziecka nie pojawiał się na nienazwanym grobie. Pisała do niego listy, próbowała go znaleźć, ale bezskutecznie. Zapadł się pod ziemię.