01.03.2025, 00:25 ✶
– Querido, zapominasz o tym, że po twoim przeganianiu muszą jeszcze zdobyć moją aprobatę. A to nie będzie proste. – odpowiedziała z przekąsem mężowi. Tak naprawdę Jolene nie zamierzała przeprowadzać żadnego szczegółowego przesłuchania, chyba, że nabrałaby poważnych wątpliwości co do intencji wybranków (albo wybranek, bo przecież nie miało to znaczenia) jej córek. Gdyby jednak te podejrzenia się potwierdziły, pewnie sama latałaby za absztyfikantami z widłami.
Głupi żart o warzywach rosnących na trupach sprawił, że Bletchley wybuchła gromkim śmiechem. Durny tekst naprawdę nie powinien wywoływać takiego rżenia, ale z jakiegoś powodu poczucie humoru Juliana zawsze tak na nią działało.
– Zakopałeś ciała w ogródku i nic mi o tym nie powiedziałeś? – spytała z udawanym wyrzutem, kiedy już się uspokoiła. – Czyżbyś nie ufał, że będę twoim partnerem w zbrodni, jak Bonnie dla Clyde'a? – rzuciła mężczyźnie wyzywające spojrzenie.
– Masz absolutną rację Hesiu. – przytaknęła młodszej Bletchley. – W przeciwieństwie do niektórych rodów, my nie zamierzamy nikogo skreślać na start. Nawet gdybyście przyprowadziły Mulcibera-srulcibera. – spojrzała na córki wzrokiem, który oznaczał, że naprawdę nie muszę się ze strony rodziców niczego obawiać. A przynajmniej nie z jej strony. – Bili się widłami? Dobrze przynajmniej, że się nie zadźgali. – prychnęła. Mimo lat pracy w szpitalu, kreatywność ludzi w sposobach zadawania ran dalej ją zadziwiała. – Tak, zdecydowanie mają specyficzne poczucie humoru. Nawet ci, po których byś się tego nie spodziewała. – przyszedł jej do głowy doktor Prewett, który zachowywał się nienagannie, ale potrafił też rzucić od czasu do czasu sarkastycznym komentarzem. – Najwyraźniej jest to efekt użerania się na co dzień z ludzką głupotą. – podniosła kubek do ust, kończąc już poranną dawkę kofeiny. Jolene wypijała średnio trzy kawy dziennie, czasami więcej jeśli akurat trafił się stresujący moment w pracy. Zdawała sobie oczywiście sprawę, że na dłuższą metę mogło to źle wpłynąć na jej zdrowie, ale ciężko było zupełnie odstawić coś, co dawało jej odrobinę ulgi w ciężkich sytuacjach. Podobnie było z papierosami...
– Faktycznie ciekawe. Może gdyby udało się zorganizować taki rekwizyt ojcu, uniknęlibyśmy w przyszłości ofiar śmiertelnych. – skomentowała wypowiedź Alice.
Głupi żart o warzywach rosnących na trupach sprawił, że Bletchley wybuchła gromkim śmiechem. Durny tekst naprawdę nie powinien wywoływać takiego rżenia, ale z jakiegoś powodu poczucie humoru Juliana zawsze tak na nią działało.
– Zakopałeś ciała w ogródku i nic mi o tym nie powiedziałeś? – spytała z udawanym wyrzutem, kiedy już się uspokoiła. – Czyżbyś nie ufał, że będę twoim partnerem w zbrodni, jak Bonnie dla Clyde'a? – rzuciła mężczyźnie wyzywające spojrzenie.
– Masz absolutną rację Hesiu. – przytaknęła młodszej Bletchley. – W przeciwieństwie do niektórych rodów, my nie zamierzamy nikogo skreślać na start. Nawet gdybyście przyprowadziły Mulcibera-srulcibera. – spojrzała na córki wzrokiem, który oznaczał, że naprawdę nie muszę się ze strony rodziców niczego obawiać. A przynajmniej nie z jej strony. – Bili się widłami? Dobrze przynajmniej, że się nie zadźgali. – prychnęła. Mimo lat pracy w szpitalu, kreatywność ludzi w sposobach zadawania ran dalej ją zadziwiała. – Tak, zdecydowanie mają specyficzne poczucie humoru. Nawet ci, po których byś się tego nie spodziewała. – przyszedł jej do głowy doktor Prewett, który zachowywał się nienagannie, ale potrafił też rzucić od czasu do czasu sarkastycznym komentarzem. – Najwyraźniej jest to efekt użerania się na co dzień z ludzką głupotą. – podniosła kubek do ust, kończąc już poranną dawkę kofeiny. Jolene wypijała średnio trzy kawy dziennie, czasami więcej jeśli akurat trafił się stresujący moment w pracy. Zdawała sobie oczywiście sprawę, że na dłuższą metę mogło to źle wpłynąć na jej zdrowie, ale ciężko było zupełnie odstawić coś, co dawało jej odrobinę ulgi w ciężkich sytuacjach. Podobnie było z papierosami...
– Faktycznie ciekawe. Może gdyby udało się zorganizować taki rekwizyt ojcu, uniknęlibyśmy w przyszłości ofiar śmiertelnych. – skomentowała wypowiedź Alice.