02.03.2025, 02:05 ✶
| — Ironia nigdy nie była twoją mocną stroną — odparł po dłuższej chwili, jakby sam potrzebował paru dodatkowych sekund, żeby zdecydować, czy Prue faktycznie próbuje się z niego naigrywać. — Więc bardzo cię proszę, nie szydź ze mnie, bo nie ma z czego. Próbuję grać sprawiedliwie w tę okrutną grę. — Wypuścił z oporem powietrze przez nos. — Życie rzuca mi kłody pod nogi, ilekroć próbuje zwiększyć liczbę zer na koncie. Przy pomocy hazardu, rzecz jasna. Elias może i nie miał szczęścia w kartach i zakładach, co przekładało się na niezbyt efektowne wypłaty środków na koniec wieczorów w kasynie, ale nie można było tego powiedzieć o jego codziennej pracy zarobkowej. Nie mógł narzekać na brak zamówień odkąd ''Szklana alchemia'' została zakontraktowana do dostarczenia sporej dostawy do paru sali weselnych pod Londynem. Lustra, wyroby szklane pokroju szklanek i kieliszków... Przez najbliższe kilka tygodni będzie miał pełne ręce roboty. Podobnie jak cała reszta pracowników. A wraz z pracą przyjdzie też płaca. — Tak, dokładnie i na dodatek... — urwał, gdy dotarło do niego, że siostra ponownie próbowało wbić mu szpilkę. — Hmpf. Gdyby chciało mu się kontynuować tę potyczkę, mógłby przypomnieć Prudence, że ostatni dług spłacił w stu procentach samodzielnie. Został do tego zmuszony po tym, jak nie wyraziła szczególnego zachwytu perspektywą wzięcia na siebie części jego strat finansowych. Niejeden znacznie gorszy starszy brat mógłby stwierdzić, że w takim wypadku nie powinna nawet zawracać sobie głowy tym, że mogłaby dostać część nagrody. Na szczęście Elias był idealnym starszym bratem, więc postanowił zachować tę ripostę na ten wyjątkowy dzień, kiedy faktycznie obłowi się w jednym z kasyn Prewettów. — Pozwolę sobie nie pytać, gdzie twoim zdaniem tkwię — poinformował ją formalnym tonem. Owszem, obrał własną ścieżkę, odsuwając się od rodzinnej działalności związanej z prowadzeniem Gabinetu Luster, ale przecież nie był jedyny. Wystarczyło spojrzeć na ich własną gałąź rodziny. Trzy na cztery osoby wylądowały w okowach medycyny. Może mieli mu za złe to, że nie został uzdrowicielem lub przynajmniej aptekarzem w lokalu Lupinów? A to podobno czystokrwiści siedzą po uszy w zobowiązaniach, pomyślał przelotnie, przypominając sobie niezliczone narzekania co poniektórych młodych klientów zakładu szklarskiego. Kiedy wylądowali już w Dziurawym Kotle, ruszył bez gadania w stronę wskazanego przez siostrę miejsca. Wokół toczył się ciche rozmowy, jednak Elias wychwytywał tylko strzępki zdań albo pojedyncze słowa, wypowiadane mniej lub bardziej nieskładnym angielskim. Nagły napływ turystów do miasta, a może efekt wypicia zbyt dużej ilości lokalnego alkoholu? Czarny Pan. Ministerstwo Magii nie puści tego płazem. Brygada Uderzeniowa. Przysięgam na Matkę, kuzynka mojej starej widziała jednego z nich w nocy na mieście. Postulaty anty-mugolskie. — To przez to ''orędzie'' do narodu? — Zmarszczył czoło, zasiadając na wolnym krześle. Jakby się tak nad tym pochylić, to ostatniej nocy faktycznie sporo dyskutowano na temat wysuniętych przez Czarnego Pana wnioskach. Zwłaszcza przy stolikach zajmowanych przez oficjeli Ministerstwa Magii. — Ludzie musieli się nieźle przestraszyć, skoro nawet tutaj jest... spokojniej. Jakby to był pierwszy typ z manią wielkości o konserwatywnych poglądach. — Rozejrzał się niespiesznie po lokalu, jakby wcale nie taksował wzrokiem gości. — Może rozejdzie się po kościach. Niespecjalnie interesował się polityką, ale nie trzeba było geniusza, aby stwierdzić, że poglądy wygłaszane przez tego typu tradycjonalistów nie były jakimś wielkim odstępstwem od normy. Wystarczyło przyjrzeć się osobom piastującym wysokie stanowiska w rządzie. Raz się trafiała konserwa, która najchętniej zredukowałaby wszystkich bez wysokiego rodowodu do roli pospólstwa, a po niej przychodził ktoś, kto na poważnie rozważał w wywiadach zerwanie z ustawą o tajności. |