To, co mógł zobaczyć Atreus, było zbitkiem tego, co nie było oczywiste. W co wierzysz? Kiedy konfabulujesz? Kiedy wierzysz w to, co mówisz, chociaż tak naprawdę kłamiesz? Atreus znał Laurent aż za dobrze. Kiedy poznali się za dziecka i już wtedy paroletni aniołek próbował i uczył się swoich manipulacji, żeby dostać atencję, drugie jabłko, albo poskarżyć się na kuzyna, który podczas wyścigów zepchnął go do strumienia. Znał go. Przez pryzmat wszystkich lat zmieniło się bardzo wiele, ale nie zmieniło się to jedno - Laurent gotów był powiedzieć niemal wszystko, żeby uspokoić sytuacje takie jak ta. Żeby już dali mu wszyscy spokój i pozwolili działać po swojemu, skoro nie popierali jego myśli. Przez ostatnie miesiące zmieniła się nawet jego aura - z ciepłych barw i różu przeszła na brudny fiolet przytłaczany szarością. Więc czy stojąc tutaj, z Victorią w ramionach, wierzył w to, co właśnie powiedział? W to, że naprawdę nikomu nic się nie stanie, nikt nikogo nie straci..? Otóż... nie. Laurent był zdesperowany. To ta desperacja pchnęła go do tej prośby, której nawet nie do końca chciał wytaczać, bo przecież wcale nie chciał mówić o tym, co powiedziane zostało. Coś komuś na pewno się stanie. Ktoś kogoś straci na pewno. Jeśli nie kogoś - to coś. Ale w tym, że był gotów powiedzieć teraz wszystko i w tej desperacji było coś jeszcze, co do Laurenta nie pasowało. Brak życia. Jakby było mu to już niemal obojętne. Stał się popiołem rozwiewanym przez wiatr po resztkach pożaru, jaki miał tutaj miejsce. Niemal. Jeśli nadejdzie dzień, w którym przestanie mu zależeć na bliskich, to naprawdę będzie już dzień jego końca.
Powstrzymał się z instynktownym pytanie "kto?". Imię mówiące mu nic, ale po chwili informujące, że tak - rzeczywiście, była taka osoba. Ktoś, kto służył razem z Victorią. Ktoś, kogo... lubiła. O kim wspomniał czasem Atreus, że razem się trzymali. Smierć była zaskakująco blisko. Otaczała nas, pochłaniała, a ogień zbliżał się wraz z każdym oddechem. Gotowa okryć woalem niepokoju Wojenka towarzyszyła jej krok w krok. Jeśli zamilkniesz - usłyszysz tętent jej kopyt. Stąpały w cieniu Atreusa i Victorii, wbijając oczy między ich łopatki. Zadrżą? Pękną? Uklękną? Victoria już klęknęła. Przytłoczona ciemnością, która spowijała świat i wysysała soki ze wszystkiego, co żywe i prawdziwe.
- Przykro mi, Victorio... ale ja tu jestem i nigdzie się nie wybieram. Nic mi nie będzie. Trochę dramatyzuję, on mi nic nie zrobi. Naprawdę. - Czy w TO wierzył? Bardziej niż w to, że naprawdę nikt nikogo nie straci. Wizja Florence, Śmierciożercy, Dante, Fontaine... Z tego tworzył się koszmar. Taki, który należało zakończyć. W jakiś sposób się obudzić...