09.03.2025, 06:14 ✶
W tym był chyba cały problem, że Atreus teraz gotowy był całym sobą zapierać się, że nie obchodziło go co właściwie chciała Brenna. To było tego nie ważne, podobnie jak w bardzo wielu sytuacjach, kiedy stawiał na pierwszym miejscu siebie. Ja, ja i ja. Z desperacją byłoby mu okropnie do twarzy, bo uważał że to chyba musiałby poczuć, żeby zabiegać o uwagę Brenny. Nie dlatego, że nie była ładna, albo nie dostrzegał w niej jakiegoś potencjału, ale zbyt dużo lat spędził trzymając się od niej z daleka. To była ikona w życiu Anthony'ego. Niedościgniony cel dla jego przyjaciela, a Atreus nie był taką świnią, żeby kolegom odbijać dziewczyny, albo podrywać siostry. Dlatego też nigdy nie próbował flirtować ani z siostrami Borgina, ani z Lorettą. Zbyt długo wymijał Brennę w swoim życiu, by przez jedną pogadankę z Tośkiem i jego błogosławieństwo, zmienić do niej całkowicie podejście. I na Matkę, była brygadzistką.
Był zły i nosiło go, ale coś w kolejnych słowach Borgina, uderzyło w odpowiednią strunę. Fakt, był szczery. Naiwny, po uszy zgubiony, ale wciąż nie próbował mu tutaj kłamać. Pozostawało tylko rozłożyć bezradnie ręce, w jakimś geście kapitulacji, bo przecież nie mógł go tutaj pobić, nawet jeśli jakaś jego część miała ku temu tak wielką ochotę. Westchnął też, głęboko i z jakąś ostateczną rezygnacją - chociaż Tosiek znał go na tyle, by wiedzieć że ten spokój był równie łatwo osiągalny co kruchy.
- Nie da się jej obronić, bo musiałbyś ją uratować przed samą sobą - powiedział kwaśno, sięgając do kołnierzyka i poluźniając materiał palcem, jakby miało to w czymkolwiek pomóc. Wzięty oddech był jednak tak samo nerwowy jak wcześniej. Miał aż za dobrze w pamięci, jak na sabacie powiedziała mu, że specjalnie zapisała ich na dyżur jak najbliżej niebezpieczeństwa. Cudo. Tak samo pamiętał, jak zgodziła się na to, by wyautowali się ze świata snów, nie wiedząc czy to w ogóle zadziała. Na szczęście, nie zdążyli tego zrobić, bo się obudzili. Longbottom miała pewne ciągoty i to o wiele tragiczniejsze od niego, bo rzucała się w wir walki z pobudek czysto szlachetnych i altruistycznych. Zbawić świat, ale nie samego siebie. Zrobić z siebie męczennika. To były jej cele na najbliższą przyszłość. On chciał wypaść dobrze, a dodatkowy plus był za to, jeśli mógł się przy tym dobrze bawić i czuć szybciej krążącą adrenalinę w żyłach.
- Ale dobrze, niech ci będzie. Kurwa, jesteś mi przyjacielem, nie będę zaprzeczać Anthony. Ale nie rozmawiajmy o niej nigdy więcej. Nie tak, nie w ten sposób, bo mnie szlag trafi, przysięgam. A teraz, na pojednanie, bo inaczej nie można - odetchnął wreszcie, nieco się rozluźniając i sięgając po szklanki by je napełnić. Alkohol zawsze polepszał mu humor, a teraz był idealnym narzędziem, by rozluźnić nieco napiętą sytuację i spędzić resztę czasu w lepszej atmosferze.
Był zły i nosiło go, ale coś w kolejnych słowach Borgina, uderzyło w odpowiednią strunę. Fakt, był szczery. Naiwny, po uszy zgubiony, ale wciąż nie próbował mu tutaj kłamać. Pozostawało tylko rozłożyć bezradnie ręce, w jakimś geście kapitulacji, bo przecież nie mógł go tutaj pobić, nawet jeśli jakaś jego część miała ku temu tak wielką ochotę. Westchnął też, głęboko i z jakąś ostateczną rezygnacją - chociaż Tosiek znał go na tyle, by wiedzieć że ten spokój był równie łatwo osiągalny co kruchy.
- Nie da się jej obronić, bo musiałbyś ją uratować przed samą sobą - powiedział kwaśno, sięgając do kołnierzyka i poluźniając materiał palcem, jakby miało to w czymkolwiek pomóc. Wzięty oddech był jednak tak samo nerwowy jak wcześniej. Miał aż za dobrze w pamięci, jak na sabacie powiedziała mu, że specjalnie zapisała ich na dyżur jak najbliżej niebezpieczeństwa. Cudo. Tak samo pamiętał, jak zgodziła się na to, by wyautowali się ze świata snów, nie wiedząc czy to w ogóle zadziała. Na szczęście, nie zdążyli tego zrobić, bo się obudzili. Longbottom miała pewne ciągoty i to o wiele tragiczniejsze od niego, bo rzucała się w wir walki z pobudek czysto szlachetnych i altruistycznych. Zbawić świat, ale nie samego siebie. Zrobić z siebie męczennika. To były jej cele na najbliższą przyszłość. On chciał wypaść dobrze, a dodatkowy plus był za to, jeśli mógł się przy tym dobrze bawić i czuć szybciej krążącą adrenalinę w żyłach.
- Ale dobrze, niech ci będzie. Kurwa, jesteś mi przyjacielem, nie będę zaprzeczać Anthony. Ale nie rozmawiajmy o niej nigdy więcej. Nie tak, nie w ten sposób, bo mnie szlag trafi, przysięgam. A teraz, na pojednanie, bo inaczej nie można - odetchnął wreszcie, nieco się rozluźniając i sięgając po szklanki by je napełnić. Alkohol zawsze polepszał mu humor, a teraz był idealnym narzędziem, by rozluźnić nieco napiętą sytuację i spędzić resztę czasu w lepszej atmosferze.
Koniec sesji