Dramaturgia tej sytuacji wybrzmiewała tak, jakby zapowiedź Dante już się sprawdziła. Stracisz kogoś bliskiego - może nie bezpośrednio, ale straci ważna dla ciebie osoba. Zginie czyjś przyjaciel, odbędzie się czyjś pogrzeb, ktoś będzie płakał. Już nie nienazwane osoby, których imion nie zapamiętasz. Personalność zawijała się wokół serca i ściskała je w imadle. Dla niej, dla niego - a Laurent był biernym obserwatorem. Obserwatorem, który zareagował podobnie do Atreusa - odciął się. Świadomie? Nie. Sam nie wiedział, jak to działało, może to przebodźcowanie? Nadmiar i natłok wszystkich emocji w końcu sprawiają, że nie chłoniesz wszystkiego tak, jak powinieneś. Dobrowolnie? Przypadkowo? To nie była apatia, nie. Lecz nie zbierały się łzy pod jego powiekami w odpowiedzi na płacz tej zniszczonej ostatnimi wydarzeniami kobiety. Do głowy mu nie przyszło, że ostateczny powód złamania mógł być bardziej trywialny, niż się wydawało. Jest odrobina racji w prostocie stwierdzenia - najgorsze blizny zostawiają ci, których trzymamy najbliżej. Wrogowie przecież nie biorą się znikąd, nie wypełzają spod ziemi, żeby objawić się nam jako zło wcielone. Oni dojrzewają w myśli, strugają rysiki emocji. Grają na naszych wyobrażeniach świata i igrają z naszą moralnością. Ten, kto był przyjacielem, staje się wrogiem po zostawieniu ran, które czasem mają problem się zabliźnić.
Potrzeba odsunięcia się i zamknięcia w sobie była znajomym odruchem Atreusa. Laurent przestał się w niego wpatrywać - opuścił spojrzenie na czarne włosy Victorii, głaszcząc ją delikatnie. Wiele zniekształconych obrazów mogło się łatwo złożyć na wizję tego, że Laurent i Victoria byli ze sobą za blisko. Nie tyczyło to akurat jego kuzyna, a może nawet mało go to obchodziło. To wyobrażenie pryskało, kiedy się wiedziało, że Laurent nie potrafił przejść obojętnie obok czyjejś krzywdy. Był drugą stroną monety prezentowanej przez Atreusa - tą jaśniejszą, wydawałoby się. Żeby istniało światło, musiał istnieć mrok.
- Nie będę robił niczego głupiego. Nie martw się, Victorio. Niczego nie zrobię pochopnie. - Głupota, pochopność - co dla jednego było właśnie tym, dla innego jawiło się mądrością. I kto miał racje? Prawda była względna - tak rodziły się paradoksy. Teraz najważniejsze było uspokojenie sytuacji. Złapanie tego spokoju za koszulę i przyciągnięcie do siebie, żeby już tam został i nie włóczył się pod nogami, deptany stresem i tragediami. Pokręcił lekko głową na słowa Atreusa. - Macie go tyle, ile potrzebujecie. - Albo tyle, ile tego czasu zostało samemu Laurentowi. Był ostatnią osobą, która zamierzała tę dwójkę popędzać, szczególnie w obliczu śmierci, z którą przyszło im się nagle zetknąć. - Naprawdę nie zamierzam się rzucać w paszczę nundu. Możesz się skupić na pogrzebie, Victorio. Nic mi nie będzie. - Jasne, że trochę słodził. Teraz jednak nie kłamał, bo sam wierzył w swoje słowa. Sam siebie do tego przekonywał, chociaż kierował te zdania do Victorii.