- Obawiam się tego, że to jest ten moment, w którym ta jedna jednostka pociągnie za sobą tłumy. Ostatnio było niespokojnie, to trwa od kilku lat. - Zachodziły zmiany, które nie podobały się czystokrwistym, obawiali się oni tego, że mugolacy mogą przejąć wszystkie wysokie stanowiska w ministerstwie, odebrać im władzę, a przecież władza była najważniejsza dla elity. Czuła, że to może zakończyć się tragicznie. Tym bardziej, że i druga strona zaczynała domagać się swoich praw, jak chociażby charłacy, którzy przecież nie mieli magicznych mocy, a również byli częścią magicznego społeczeństwa. Bletchley uważała, że powinny zostać wprowadzone zmiany, bo przecież nie żyli już w średniowieczu, świat pędził do przodu, a niektórzy czarodzieje nie potrafili za tym nadążyć. Niby znała swoje miejsce w magicznej społeczności, ale nigdy do końca nie wiedziała dlaczego powinna czuć się gorsza tylko dlatego, że nie posiada odpowiedniego nazwiska. Jej wiedza na pewno przewyższała wiedzę sporej części elity mimo tego, że jej krew była brudna.
- Zdaję sobie sprawę, że tu ciągle się coś dzieje, Elias. - Mieszkała przecież w tym mieście całe życie, nie musiał jej w tym uświadamiać. - ale dawno nie było tyle zamieszania z każdej strony, to eskaluje, zobaczysz, że zakończy się to wszystko ludzką tragedią. - Nie chciała być czarnowidzem, ale jednak bardziej zmierzała ku temu, że tak właśnie się stanie. To musiało się skończyć eskalacją, kiedy każde strony domagały się roszczeń, była świadoma tego, że niedługo może wybuchnąć wojna, pozostawało zastanawiać się kiedy faktycznie się to wydarzy i która strona ją rozpocznie. Gdzie właściwie było ich miejsce podczas takiego starcia? Czy powinni opowiadać się za którąkolwiek ze stron, czy siedzieć cicho, nie rzucać się w oczy niczym karaluchy, które miały przetrwać wszystko? Byli pomiędzy, nie należeli ani do elity, ani do tych ludzi najgorszego sortu, którzy zdaniem czystokrwistych nie powinni znajdować swojego miejsca w magicznym świecie.
- Jeśli mówię, że to jest nietypowe, to tak dokładnie jest. Nie wiem, dlaczego nie traktujesz moich obaw poważnie. - Chciałaby mieć takie lekkie podejście do życia jak jej brat, jednak nie potrafiła myśleć w ten sposób. Artyści zawsze byli trochę odklejeni i kroczyli z głową w chmurach, powinna do tego przywyknąć, ale mimo tych wszystkich lat, które razem przeżyli nadal nie do końca potrafiła to zrozumieć.
- Tak, na początek, skąd wiesz, że później nie przyjdą po nas? - W końcu kiedyś pozbędą się tych najsłabszych ogniw, skąd mogli wiedzieć, że nie będą chcieli sięgnąć po więcej, w pełni pozbyć się brudnej krwi z czarodziejskiego świata? Nie dało się przewidzieć ich zachowania, kto wiedział, czy jeśli odniosą sukces nie poczują się pewniej i nie będą chcieli przekraczać kolejnych granic? Tego nie dało się przewidzieć.
- Czy ja wiem? Ten charłak to czyjś brat, czy siostra, czyjeś dziecko. Nie mieli wpływu na to, że nie dostali magicznych zdolności, co jeśli Ty, czy ja urodzilibyśmy się tacy? - Na pewno ktoś by zauważył ich zniknięcie, czy śmierć. Nie chciało jej się wierzyć, że byłoby to zupełnie obojętne ich bliskim, a jak widomo wspólna krzywda jednoczy, więc pewnie te rodziny wspólnie zaczęłyby szukać winnych. Nie sądziła, że wszyscy tak łatwo by się poddawali.
- Wydaje mi się, że to jest moment, w którym nie powinniśmy nic planować, ani zakładać. - Była może w tych swoich przekonaniach dość negatywnie nastawiona, ale ostatnio brakowało w jej życiu światła, zbyt wiele złego się jej przydarzyło, aby nie traktowała takich przesłanek poważnie.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control