10.03.2025, 11:31 ✶
Charlie westchnął z zadowoleniem. Napajał się bliskością Scylli, jej ciepłem i zapachem jej włosów, jego serce przyśpieszyło, a w brzuchu odezwało się przyjemne mrowienie. Nie nazwałby tego motylkami, ale był pewien, że gdyby rzeczywiście to były one, Scylla znałaby dokładną nazwę tych przedstawicieli Lepidoptera, dzięki którym czuł się tak przyjemnie.
Czekał, aż dziewczyna poukłada sobie wszystko w tej ślicznej główce. Nie pospieszał, bo sam czerpał radość z wpatrywania się w jej twarz, samemu przybierając na usta niemądry uśmiech, tylko wypatrując zgody na pocałunki. Nie była dziewczyną, którą mógł przycisnąć do ściany, obsypać pocałunkami i włożyć dłoń pod spódniczkę, a i nawet nie sądził, by Scylla się mu oparła. Wydawała się zbyt bierna, niewinna, może nawet słaba... Mógłby spróbować ją wykorzystać, ale należało ją wyłącznie chronić. Była panienką z dobrego domu, idealną kandydatką na dziewczynę z dalszymi perspektywami, Charlie nie miał co do twego wątpliwości. Ojciec również z pewnością ją zaakceptuje, a następnie pokocha jak własną córkę!
- Tak, na bogów, tak! - Ucieszył się, gdy Scylla postanowiła przedstawić sytuację wprost. Poczuł się tak, jakby to ona pytała jego, i wcale mu to nie przeszkadzało! Przyjemne ciepło rozlało się po jego ciele. Wyrwał się do przodu i jednak nie wytrzymał, nie czekał na zgodę: pocałował dziewczynę policzek, nieprzesadnie mocno, nieprzesadnie żarliwie, bo ileż żarliwości można wyciągnąć z czegoś tak prostego? - Bądź moja, Scyllo. Jeśli nie czujesz się gotowa na pocałunki, to... To też w porządku? Nie będę cię do niczego zmuszał.
Mimo swoich słów, Charles nie pozwolił na odpowiedź, a nawet dłuższą chwilę zawahania. Ujął policzek Scylli w dłoń i kolejny raz ją ucałował, tym razem w usta. Nie było to jednak nic ponad krótkie cmoknięcie, po którym odsunął się na parę centymetrów i uśmiechnął jak niespełna rozumu.
- Kręci mi się przez ciebie w głowie, Scyllo. Dziękuję.
Czekał, aż dziewczyna poukłada sobie wszystko w tej ślicznej główce. Nie pospieszał, bo sam czerpał radość z wpatrywania się w jej twarz, samemu przybierając na usta niemądry uśmiech, tylko wypatrując zgody na pocałunki. Nie była dziewczyną, którą mógł przycisnąć do ściany, obsypać pocałunkami i włożyć dłoń pod spódniczkę, a i nawet nie sądził, by Scylla się mu oparła. Wydawała się zbyt bierna, niewinna, może nawet słaba... Mógłby spróbować ją wykorzystać, ale należało ją wyłącznie chronić. Była panienką z dobrego domu, idealną kandydatką na dziewczynę z dalszymi perspektywami, Charlie nie miał co do twego wątpliwości. Ojciec również z pewnością ją zaakceptuje, a następnie pokocha jak własną córkę!
- Tak, na bogów, tak! - Ucieszył się, gdy Scylla postanowiła przedstawić sytuację wprost. Poczuł się tak, jakby to ona pytała jego, i wcale mu to nie przeszkadzało! Przyjemne ciepło rozlało się po jego ciele. Wyrwał się do przodu i jednak nie wytrzymał, nie czekał na zgodę: pocałował dziewczynę policzek, nieprzesadnie mocno, nieprzesadnie żarliwie, bo ileż żarliwości można wyciągnąć z czegoś tak prostego? - Bądź moja, Scyllo. Jeśli nie czujesz się gotowa na pocałunki, to... To też w porządku? Nie będę cię do niczego zmuszał.
Mimo swoich słów, Charles nie pozwolił na odpowiedź, a nawet dłuższą chwilę zawahania. Ujął policzek Scylli w dłoń i kolejny raz ją ucałował, tym razem w usta. Nie było to jednak nic ponad krótkie cmoknięcie, po którym odsunął się na parę centymetrów i uśmiechnął jak niespełna rozumu.
- Kręci mi się przez ciebie w głowie, Scyllo. Dziękuję.