10.03.2025, 18:09 ✶
Dzień zaczął się z przytupem. Prawdopodobnie dotarłaby do kamienicy o wiele szybciej, gdyby nie fakt, że zwalił jej się na głowę dworzec na jakimś zadupiu, a ona sama wylądowała u Anthoniego Shafiqa na opatrywaniu ran.
Do kamienicy wpadła jak burza, omal nie deptając biednej skrzatki, która stanęła jej na drodze, chcąc zapytać o samopoczucie lub o to czy coś zje. Norweski skrzat doskonale wiedział, że na drodze młodej Mulciber nigdy się nie stawało, gdy ta wpadała w swego rodzaju szał.
Otworzyła drzwi do gabinetu ojca, co było pierwszą wskazówką - a raczej wyraźnym sygnałem, że musiało się coś wydarzyć - Scarlett zawsze pukała. A jednak teraz, wparowała do jego gabinetu, od razu kierując się do biurka za którym siedział Richard.
-Zrób coś z nim - wysyczała przez zaciśnięte zęby, gdy jej dłonie znalazły się na drewnianym blacie biurka. Czuła złość, nie, złość to za mało. Rządza mordu rysowała się na jej twarzy, a zaszklone oczy płonęły niczym piekło.
-Bo boje się, że jeśli ja coś zrobię to zostanę pieprzoną jedynaczką - warknęła. Jej dłonie drżały, a ona najwidoczniej nie mogła zapanować nad nagromadzonymi emocjami. I była to prawda, nie mogła. Gdyby była w stanie się ogarnąć, nie pojawiłaby się. A jednak teraz bała się samej siebie, bała się, że w szale złości zrobiłaby Charlesowi krzywdę.
To była jedna z tych chwil w której potrzebowała Richarda, potrzebowała ojca, który zaprowadzi porządek.
-Każ mu odpierdolić się od moich decyzji, bo ja w przeciwieństwie do niego nie przynoszę rodzinie wstydu-wysyczała. Oderwała dłonie od biurka, a ona sama zatoczyła kółeczko po dywanie, wbijając boleśnie paznokcie w dłonie.
Nie mogła uwierzyć w to co się wydarzyło. Nie mogła uwierzyć, że po tym wszystkim musiała niemal siłą wyciągać informacje na ten temat od Baldwina. To jaką złość czuła. Jak miała spojrzeć teraz w oczy Lorraine? - tak strasznie było jej wstyd. A przecież Baldwin tak bardzo się starał. Chciał ich pogodzić. Ba! nawet przy ojcu bronił go, sugerując dobre chęci i osobisty rozwój. Jak Charles mógł jej to zrobić? Jak mógł chcieć zniszczyć to co budowała? To była braterska miłość? Wbijanie raz po raz sztyletu w plecy? A potem owijanie to w fałszywą troskę? On nie chciał jej dobra, on nie dbał o jej dobro - ani o jej szczęście. On chciał by było jemu wygodnie. A Ona... przecież była szczęśliwa. Znalazła na horyzontalnej swój mały skrawek nieba, znalazła osobę, która akceptuje ją w pełni - taką jaka jest, z zaletami i wadami. Osobę, która zawsze ją wspiera i szanuje. Przecież to dla niej ma być dobry, nie dla innych, to ją powinien szanować i o jej dobro zabiegać - a nie o innych. To ze względu na nią nie podniósł ręki na Charliego, nie zrobił nic, bo wiedział, że Charlie był jedną z najważniejszych osób w jej życiu. To tylko potęgowało złość. Bo to nie chodziło o to, że się pobili - chłopakom nie raz zdarza się bić, ale to czego dopuścił się jej brat to była swoista napaść i Charlie powinien przeprosić.
Do kamienicy wpadła jak burza, omal nie deptając biednej skrzatki, która stanęła jej na drodze, chcąc zapytać o samopoczucie lub o to czy coś zje. Norweski skrzat doskonale wiedział, że na drodze młodej Mulciber nigdy się nie stawało, gdy ta wpadała w swego rodzaju szał.
Otworzyła drzwi do gabinetu ojca, co było pierwszą wskazówką - a raczej wyraźnym sygnałem, że musiało się coś wydarzyć - Scarlett zawsze pukała. A jednak teraz, wparowała do jego gabinetu, od razu kierując się do biurka za którym siedział Richard.
-Zrób coś z nim - wysyczała przez zaciśnięte zęby, gdy jej dłonie znalazły się na drewnianym blacie biurka. Czuła złość, nie, złość to za mało. Rządza mordu rysowała się na jej twarzy, a zaszklone oczy płonęły niczym piekło.
-Bo boje się, że jeśli ja coś zrobię to zostanę pieprzoną jedynaczką - warknęła. Jej dłonie drżały, a ona najwidoczniej nie mogła zapanować nad nagromadzonymi emocjami. I była to prawda, nie mogła. Gdyby była w stanie się ogarnąć, nie pojawiłaby się. A jednak teraz bała się samej siebie, bała się, że w szale złości zrobiłaby Charlesowi krzywdę.
To była jedna z tych chwil w której potrzebowała Richarda, potrzebowała ojca, który zaprowadzi porządek.
-Każ mu odpierdolić się od moich decyzji, bo ja w przeciwieństwie do niego nie przynoszę rodzinie wstydu-wysyczała. Oderwała dłonie od biurka, a ona sama zatoczyła kółeczko po dywanie, wbijając boleśnie paznokcie w dłonie.
Nie mogła uwierzyć w to co się wydarzyło. Nie mogła uwierzyć, że po tym wszystkim musiała niemal siłą wyciągać informacje na ten temat od Baldwina. To jaką złość czuła. Jak miała spojrzeć teraz w oczy Lorraine? - tak strasznie było jej wstyd. A przecież Baldwin tak bardzo się starał. Chciał ich pogodzić. Ba! nawet przy ojcu bronił go, sugerując dobre chęci i osobisty rozwój. Jak Charles mógł jej to zrobić? Jak mógł chcieć zniszczyć to co budowała? To była braterska miłość? Wbijanie raz po raz sztyletu w plecy? A potem owijanie to w fałszywą troskę? On nie chciał jej dobra, on nie dbał o jej dobro - ani o jej szczęście. On chciał by było jemu wygodnie. A Ona... przecież była szczęśliwa. Znalazła na horyzontalnej swój mały skrawek nieba, znalazła osobę, która akceptuje ją w pełni - taką jaka jest, z zaletami i wadami. Osobę, która zawsze ją wspiera i szanuje. Przecież to dla niej ma być dobry, nie dla innych, to ją powinien szanować i o jej dobro zabiegać - a nie o innych. To ze względu na nią nie podniósł ręki na Charliego, nie zrobił nic, bo wiedział, że Charlie był jedną z najważniejszych osób w jej życiu. To tylko potęgowało złość. Bo to nie chodziło o to, że się pobili - chłopakom nie raz zdarza się bić, ale to czego dopuścił się jej brat to była swoista napaść i Charlie powinien przeprosić.