10.03.2025, 20:54 ✶
| — Mnie to absolutnie nie interesuje — stwierdził z kamienną twarzą, zakładając ręce na piersi. — Powiem więcej, odpycha mnie to. Trzaśnij mnie z różdżki, jeśli się mylę, ale mam wrażenie, że większość ludzi chce mieć po prostu święty spokój. Kto z własnej woli wpakowałby się w takie bagno? Co właściwie mogło być punktem zapłonu w tej sytuacji? Niedawne Marsze Charłaków? Zaakceptowanie Nobby'ego Leacha jako Ministra Magii przed paroma laty? Może tradycjonaliści wierzyli, że społeczeństwo po prostu nie pozwoli, żeby taki człowiek dostał się na tak wysokie stanowisko, a kiedy przebieg demokratycznych wyborów nie został w żaden sposób zakwestionowany, zaczęli knuć po kątach z nadzieją na ''lepsze'' jutro? Dzięki Matce, że ja tylko dłubię w szkle, pomyślał z ulgą. Nie chciałby w tym momencie pracować w Ministerstwie Magii. Albo gazecie. Albo radiu. Albo jakimkolwiek innym miejscu, które byłoby zobowiązane do tego, aby jakkolwiek zareagować na postulaty Czarnego Pana. — Bo jeśli zaakceptuje jedno wymienione przez ciebie odstępstwo od reguły, to zaraz znajdziesz następne i jeszcze kolejne. W pewnym momencie uznanie, że jutro po pierwszym kogucie czeka nas katastrofa, będzie najprostszym rozwiązaniem — mruknął, wbijając w nią twarde spojrzenie. To jednak zdawało się mięknąć, im dłużej błądził wzrokiem po twarzy siostry. — Takie gadanie o zagrożeniu przynosi pecha. Odchylił się na krześle, wbijając na dłuższą chwilę spojrzenie w brudny, popękany sufit. — Rozwinęliśmy jako społeczeństwo. Nie mówią o moralności czy postępie cywilizacyjnym, ale pod względem liczebności, ilości ludzi, biznesów, usług — odparł z nutką ponurego wyrachowania w głosie. — Ktoś musi dbać o to, żeby codzienne życie się kręciło. Czysta krew sama tego nie udźwignie, kiedy już wyląduje na piedestale. Mówimy o rodzinach z nierzadko szlacheckimi tradycjami. — Nie będą zamiatać ulic. Nie będą robić w masowym wytwórstwie. Nie będą szarym personelem, który jest potrzebny do codziennego funkcjonowania miasta. Nie zrównają nas z mugolakami i charłakowi, bo po prostu nie będzie im się to opłacać. Pieniądze i wpływy rządziły światem, ale ktoś musiał je dostarczyć w odpowiednie ręce. Obecny status quo był fortunny dla większości stron, które mogły wnieść do społeczności coś od siebie. Czarodzieje półkrwi nie mieli wystarczająco dużej władzy, aby rościć sobie prawa do statusu kojarzonego z rodzinami czystej krwi, ale przy tym mieli umiejętności i wiedzę niemalże równą ''czystkom''. Było ich dużo i mieli potencjał na to, aby stać się ''wartościowymi członkami społeczności''. Cokolwiek to znaczyło w tych czasach. — Dobrze, ich rodzina i znajomi coś by zauważyli — poprawił się, wywracając oczami w zniecierpliwieniu. — Ale czy resztę by to obeszło? Czy wieść o zniknięciu paru charłaków wywoła głośne dyskusje na ulicy czy w Ministerstwie? — Rozejrzał się dyskretnie na prawo i lewo. — Wszyscy mają charłaków w poważaniu, bo nie da się ich wykorzystać jako karty przetargowej. Nie są żadnym atutem. Brak magii stawia ich na przegranej pozycji w praktycznie każdej profesji po tej stronie Dziurawego Kotła. Może było to nieco okrutne, ale za to prawdziwe. Bądź co bądź, co można by zyskać dzięki oficjalnym wcieleniu charłaków w szeregi Ministerstwa lub innych magicznych ośrodków pracy? Na papierze wszystko wyglądałoby pięknie i uroczo niczym akcja pomocy sierotkom po jesiennych powodziach, ale coś poza tym? Nikt nie zatrudniłby charłaka, mając do wyboru czarodzieja- nawet mugolskiego pochodzenia. W większości zawodów to się po prostu nie kalkulowało i przeczyło wszelkiej logice. — Jeśli nie mamy planów, to co właściwie nam zostaje? — rzucił filozoficznie, pozwalając sobie na przeciągłe westchnienie. |