02.02.2023, 16:48 ✶
Cudownie. Nekromancja albo wampir tworzący inne wampiry, morderstwo i jeszcze wieczysta przysięga. Brenna westchnęła tylko, ale nie zadawała kolejnych pytań odnośnie tożsamości osoby, która go przemieniła. Brandon będzie bronić tej tajemnicy niczym własnego życia, bo w pewnym sensie było to jedno, a z kolei ona powinna zrobić wszystko, aby ją odkryć.
Z drugiej strony być może ktoś wyświadczył mu przysługę. Acz nawet jeżeli działał w dobrej wierze, bawienie się w próby wskrzeszania kogoś wcale nie wydawało się Brennie dobrym pomysłem. I nie tylko dlatego, że było to prawnie zakazane.
- A czy twój stwórca widział cokolwiek przydatnego? – spytała więc tylko. Skoro chłopak najwyraźniej był gotów kontynuować rozmowę, to zadanie mu jeszcze parę pytań wcale nie było kiepskie. – Będę potrzebowała nazwisk gości – powiedziała, gdy żadne z nich nie pojawiło się na kartce. I wcale nawet nie chodziło o to, że podejrzewała jego znajomych, choć Brenna tego wcale nie wykluczała. – Ktoś mógł na przykład siedzieć tam i pójść za tobą, a oni kogoś zobaczyli. Albo opowiadali na mieście o urodzinach i gościach – wyjaśniła jeszcze, aby go przekonać, gdyby upierał się przy „nie będę ich w to wciągał”. Brenna i tak zresztą znając datę i miejsce mogła do nich dotrzeć, ale po prostu podając nazwiska i adresy, Cody mógłby ułatwić sprawę.
- Uważam, że to kandydat na takiego – przyznała szczerze. – Śmierciożercy dość rzadko zaczajają się na pojedynczego mugolaka, o ile ten czymś się nie wyróżnia. Ale tego też nie wykluczam. Czy miałeś ostatnio jakieś poważny konflikt z kimś czystej krwi? Albo półkrwi? Wypowiadałeś się negatywnie na temat Voldemorta publicznie?
Podejrzewała, że żaden śmierciożerca nie miałby nic przeciwko zabiciu przypadkowej „szlamy”, ale jednak specjalne czajenie się w ciemnym zaułku na pojedynczego, młodego chłopaka, nie było zadaniem, w jakim widziałaby jakiegoś Borgina czy Malfoya. Podejrzewała, że sami najbliżsi Voldemortowi raczej zajmują się poważniejszymi atakami… ale Cody mógł komuś podpaść, uczynić sprawę osobistą. Albo jakiś młody kandydat musiał udowodnić swoją lojalność?
- Nie pocieszę cię tu, bo owszem, jeśli to nie jest przypadkowy atak, mogą spróbować dokończyć dzieła. Możesz wystąpić o ochronę, jeżeli potwierdzimy atak, prawdopodobnie ją dostaniesz. Prosiłabym, żebyś przynajmniej przez najbliższe trzy dni nie pokazywał się… zbyt jawnie i pozwolił nam działać – powiedziała Brenna. Czy przez głowę przeszło jej, że mogliby przeprowadzić prowokację? Oczywiście, zwłaszcza, że chłopak zdawał się bardzo zdeterminowany, a ona wiedziała, że szanse na złapanie mordercy będą bardzo niewielkie. Niemniej nie sugerowała tego. Przynajmniej na razie. Jeżeli faktycznie napadli go śmierciożercy, musiała to najpierw potwierdzić, a potem powiadomić Biuro Aurorów. – Możesz przesyłać wiadomości tutaj, z adresatem Brenna Longbottom. Sama maska ma jednak mniejsze znaczenie niż wzrost, budowa ciała, głos... O ile coś z tego zapamiętałeś. Jeśli zostawisz mi kontakt, powiadomię cię jutro, jakie dalsze kroki poczyniono. Na razie dziś spróbuję sprawdzić miejsce zbrodni.
Jutro miała wolne, wolała więc dziś załatwić jak najwięcej, zanim przerzuci część sprawy dalej.
Nie zapewniała, że na pewno znajdą tego człowieka. Tak, miała zamiar zrobić, co może w tym kierunku. Ale już nie mogła zagwarantować, że się uda.
Ze śmierciożercami, niestety, nie szło to prosto.
Z drugiej strony być może ktoś wyświadczył mu przysługę. Acz nawet jeżeli działał w dobrej wierze, bawienie się w próby wskrzeszania kogoś wcale nie wydawało się Brennie dobrym pomysłem. I nie tylko dlatego, że było to prawnie zakazane.
- A czy twój stwórca widział cokolwiek przydatnego? – spytała więc tylko. Skoro chłopak najwyraźniej był gotów kontynuować rozmowę, to zadanie mu jeszcze parę pytań wcale nie było kiepskie. – Będę potrzebowała nazwisk gości – powiedziała, gdy żadne z nich nie pojawiło się na kartce. I wcale nawet nie chodziło o to, że podejrzewała jego znajomych, choć Brenna tego wcale nie wykluczała. – Ktoś mógł na przykład siedzieć tam i pójść za tobą, a oni kogoś zobaczyli. Albo opowiadali na mieście o urodzinach i gościach – wyjaśniła jeszcze, aby go przekonać, gdyby upierał się przy „nie będę ich w to wciągał”. Brenna i tak zresztą znając datę i miejsce mogła do nich dotrzeć, ale po prostu podając nazwiska i adresy, Cody mógłby ułatwić sprawę.
- Uważam, że to kandydat na takiego – przyznała szczerze. – Śmierciożercy dość rzadko zaczajają się na pojedynczego mugolaka, o ile ten czymś się nie wyróżnia. Ale tego też nie wykluczam. Czy miałeś ostatnio jakieś poważny konflikt z kimś czystej krwi? Albo półkrwi? Wypowiadałeś się negatywnie na temat Voldemorta publicznie?
Podejrzewała, że żaden śmierciożerca nie miałby nic przeciwko zabiciu przypadkowej „szlamy”, ale jednak specjalne czajenie się w ciemnym zaułku na pojedynczego, młodego chłopaka, nie było zadaniem, w jakim widziałaby jakiegoś Borgina czy Malfoya. Podejrzewała, że sami najbliżsi Voldemortowi raczej zajmują się poważniejszymi atakami… ale Cody mógł komuś podpaść, uczynić sprawę osobistą. Albo jakiś młody kandydat musiał udowodnić swoją lojalność?
- Nie pocieszę cię tu, bo owszem, jeśli to nie jest przypadkowy atak, mogą spróbować dokończyć dzieła. Możesz wystąpić o ochronę, jeżeli potwierdzimy atak, prawdopodobnie ją dostaniesz. Prosiłabym, żebyś przynajmniej przez najbliższe trzy dni nie pokazywał się… zbyt jawnie i pozwolił nam działać – powiedziała Brenna. Czy przez głowę przeszło jej, że mogliby przeprowadzić prowokację? Oczywiście, zwłaszcza, że chłopak zdawał się bardzo zdeterminowany, a ona wiedziała, że szanse na złapanie mordercy będą bardzo niewielkie. Niemniej nie sugerowała tego. Przynajmniej na razie. Jeżeli faktycznie napadli go śmierciożercy, musiała to najpierw potwierdzić, a potem powiadomić Biuro Aurorów. – Możesz przesyłać wiadomości tutaj, z adresatem Brenna Longbottom. Sama maska ma jednak mniejsze znaczenie niż wzrost, budowa ciała, głos... O ile coś z tego zapamiętałeś. Jeśli zostawisz mi kontakt, powiadomię cię jutro, jakie dalsze kroki poczyniono. Na razie dziś spróbuję sprawdzić miejsce zbrodni.
Jutro miała wolne, wolała więc dziś załatwić jak najwięcej, zanim przerzuci część sprawy dalej.
Nie zapewniała, że na pewno znajdą tego człowieka. Tak, miała zamiar zrobić, co może w tym kierunku. Ale już nie mogła zagwarantować, że się uda.
Ze śmierciożercami, niestety, nie szło to prosto.
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.