Wbrew pozorom w tym domu wcale nie było tak dużo podłogi do użytku, jakby się wydawało. To nie był duży dom. Śmiesznie niemal mały, jeśli znało się standardy bogaczy, co dopiero Prewettów. Laurentowi było tu jednak dobrze. Co prawda do czasu, ale było mu dobrze. Ograniczona przestrzeń dla jednej osoby była idealna, żeby uciec od wyobrażeń pustych i głuchych korytarzy Keswick. Tym nie mniej - kawałek się znalazł. Szczególnie po wyprowadzeniu Dumy, kiedy nie kręcił się wokół, przestrzeń między sofą a wejściem (zamkniętym) do sypialni była idealna. Sam Laurent wolał sobie robić miejsce między kanapą a kominkiem - ale tam wymagało to przesuwania mebli i dywanu stojącego pod stolikiem kawowym.
Pokręcił przecząco głową na jej zapytanie.
- Nie. - I to chyba gorzej niż lepiej. Oznaczało to tyle, że wrogowie byli nawet bliżej niż dalej. Byli liczniejsi, niż ktokolwiek mógłby podejrzewać patrząc na anielską twarz Laurenta. Sam Laurent nigdy by nie powiedział, że taka Brenna zamieszana była w tak wiele spraw dyktujących o śmierci i życiu. Zakon Feniksa, bryugada uderzeniowa, ciężar niesionych doświadczeń, które powaliłyby najmężniejszych. Tymczasem ona stała tutaj i jej oczy nadal nie były martwe. Wciąż potrafiły świecić i wciąż potrafiła się uśmiechać. A może to było już tylko widmo tego uśmiechu? Wyuczona pamięć mięśniowa? Jeśli tak było to Laurent znał ją zbyt mało i zbyt rzadko się widywali, żeby móc to ocenić.
Usiadł na krześle z lekkim napięciem. Nie rozsiadł się nawet wygodnie - siedział tak, jak każdy człowiek, który gotowy był do reagowania. Wbrew temu, co zostało powiedziane, bo przecież Longbottom wyraźnie mówiła, żeby się nie wtrącał cokolwiek by się nie zadziało. I nie zamierzał się wtrącać, ciało zdradzało jednak jego emocje, których chwilowo nie próbował nadmiernie kontrolować czy się z nimi kryć. Po co? W końcu wyraźnie już powiedział, że nigdy nie brał udział w czymś takim. Żadne życie nie było mu obojętne, a tym bardziej nie była mu obojętna Brenna. Nawet jeśli ta relacja rzeczywiście się rozluźniła - pozostała wdzięczność. Z tych szkolnych lat, kiedy tej kobiecie brakowało tylko miecza w dłoni, by stać się wzorcem rycerskości.
Nie wiedział, czego oczekiwał, ale ciągle miał poczucie, że czegoś tu brakuje. Jakiegoś niesamowitego efektu, jakiegoś drżenia magii. Czegokolwiek. Tak samo nudno wyglądały sesje z duchami - nic się nie działo. Komunikacja z magią zachodziła na zupełnie innym poziomie niż ten możliwy do postrzegania percepcją. W zaciszu własnych myśli prosił więc tylko Matkę o to, by Brennie nic się podczas tego nie stało.