12.03.2025, 10:32 ✶
Próbował zachować spokój pomimo narastającej irytacji. Pomimo raniących słów, które tak bardzo nie chciały dostrzec tego prostego faktu, że przez ten cały czas próbował ich wszystkich chronić. Wysłuchiwał tego wszystkiego, stojąc nieruchomo, w pozycji gotowej do dalszej awantury, aż wreszcie… Aż wreszcie coś w nim pękło i nawet nie był w stanie wskazać, które z twierdzeń Anthony’ego ostatecznie obaliło tamę, trzymającą w ryzach frustrację jaka teraz towarzyszyła jego kolejnym słowom.
Nawet się nie zapytał. Nawet normalnie z nim nie porozmawiał. Od razu założył, że wbił mu nóż w plecy! Jakby kiedykolwiek potrafił go zranić!
Anthony równie dobrze mógłby zasugerować, że Selwyn był Śmierciożercą. Bolałby mniej.
– A przyszło ci do głowy, że może nie mogłem wszystkiego mówić? – spytał nerwowo, samemu wymierzając oskarżycielski palec w przyjaciela, chociaż nie dotknął go. – I naprawdę myślisz, że jesteś jedynym, którego próbowałem w ten sposób chronić? Nie angażować? Myślisz, że wszystkich innych postanowiłem włączyć, a jedynie ciebie ominąłem, aby potem pasowało ci to do twojej oskarżycielskiej narracji!? Na Merlina, wszystko co mi teraz zarzucasz, robiłem bo chciałem was chronić. Wszystkich! Nie byłeś w tym wyjątkiem i zdecydowanie nie byłeś w tym zamkniętą w wieży księżniczką! – Wyrzucił ręce w powietrze, jakby właśnie deklarował poemat na scenie i spojrzał w rozgwieżdżone niebo, tak dobrze widoczne przy słabym oświetleniu, które pozostawił gospodarz do ich rozmowy. – Ale no tak! Biedny, biedny Anthony, który ma perspektywy, miłość i bliskich którzy się o niego troszczą. I co on ma teraz począć? Przecież musi sobie znaleźć jakieś inny powód, aby być nieszczęśliwym, bo inaczej umrze! Morpheus jakoś nie czynił mi pretensji!
Będzie żałował tych słów. Doskonale o tym wiedział, nawet jeśli w emocjach jeszcze do niego to nie docierało.
Nawet się nie zapytał. Nawet normalnie z nim nie porozmawiał. Od razu założył, że wbił mu nóż w plecy! Jakby kiedykolwiek potrafił go zranić!
Anthony równie dobrze mógłby zasugerować, że Selwyn był Śmierciożercą. Bolałby mniej.
– A przyszło ci do głowy, że może nie mogłem wszystkiego mówić? – spytał nerwowo, samemu wymierzając oskarżycielski palec w przyjaciela, chociaż nie dotknął go. – I naprawdę myślisz, że jesteś jedynym, którego próbowałem w ten sposób chronić? Nie angażować? Myślisz, że wszystkich innych postanowiłem włączyć, a jedynie ciebie ominąłem, aby potem pasowało ci to do twojej oskarżycielskiej narracji!? Na Merlina, wszystko co mi teraz zarzucasz, robiłem bo chciałem was chronić. Wszystkich! Nie byłeś w tym wyjątkiem i zdecydowanie nie byłeś w tym zamkniętą w wieży księżniczką! – Wyrzucił ręce w powietrze, jakby właśnie deklarował poemat na scenie i spojrzał w rozgwieżdżone niebo, tak dobrze widoczne przy słabym oświetleniu, które pozostawił gospodarz do ich rozmowy. – Ale no tak! Biedny, biedny Anthony, który ma perspektywy, miłość i bliskich którzy się o niego troszczą. I co on ma teraz począć? Przecież musi sobie znaleźć jakieś inny powód, aby być nieszczęśliwym, bo inaczej umrze! Morpheus jakoś nie czynił mi pretensji!
Będzie żałował tych słów. Doskonale o tym wiedział, nawet jeśli w emocjach jeszcze do niego to nie docierało.