15.03.2025, 01:12 ✶
| — Nie jestem bezduszny — oświadczył sucho Elias, składając ręce na piersi w geście protestu. — Żałuję tych ludzi. Będę ich żałować, jeśli sytuacja się zaogni, ale nie dam się wypchnąć przed szereg lub zagonić na barykady. Tobie zresztą też tego nie radzę. — Czy był sens w ogóle ją zniechęcać? Wielka pani ex-prefekt-naczelna i tak pewnie miała swoją wizję na ten temat. — Za to, jeśli cię to pocieszy, to naprawdę chętnie przyklasnę aurorom, brygadzistom czy nawet Wizengamotowi, jeśli spróbują ukrócić te... Wybryki. Podczas gdy większość społeczeństwa marzyła o luksusie – zgromadzonym złocie w skrytkach Banku Gringotta, o najnowszych modelach mioteł prosto z rzemieślniczych warsztatów, o meblach finezyjnie zdobionych zaklęciami i otaczaniu się czarownicami czy czarodziejami równie pięknymi, co majętnymi – Elias dawno już doszedł do wniosku, że jego idea komfortu idzie zupełnie innym torem. Cenił prywatność. Pragnął bezpieczeństwa oraz wolności, które niosła za sobą anonimowość. Jeśli cena za ten spokój miała oznaczać życie na obrzeżach wielkich wydarzeń, to gotów był ją zapłacić. Pokiwał głową, jakby dochodząc do wniosku, że jedynym rozsądnym krokiem, na jaki było go teraz stać, jest trzymanie języka za zębami. Wystarczyło tylko spojrzeć na Prudence, by upewnić się, że siostra zatraciła się całkowicie w swoich katastroficznych wizjach i rozrysowywaniu scenariuszy ratunkowych na każdą okoliczność. Kto wie, może przebłyski paranoi podpowiadały jej, że po przejęciu władzy przez sojuszników Czarnego Pana Europa stanie się kolejnym celem ich ambicji. Może nawet planowali pokusić się o magiczną rekolonizację dawnych ziem, na których niegdyś powiewała flaga brytyjskiej korony? — Bo mają wybujałe ego? Cierpią na manię wielkości? Brak im empatii, a o wyrzutach sumienia słyszeli w bajkach czytanym im w dzieciństwie? — O ile ktokolwiek w ogóle czytał im do poduszki. — A może po prostu sprawia im to frajdę, bo przez chwilę mogą poudawać, że czasy ich prapradziadów wcale nie przeminęły i dalej sobie mogą machać różdżkami na prawo i lewo mając wszystkich gdzieś. Do wyboru, do koloru. Wielkie starożytne rody układały się między sobą od pokoleń. Od lat musieli czuć na karku oddech postępu i traconych powoli wpływów; zarówno społecznych, jak i politycznych. Kiedyś pochodzenie czarodziejów czystej krwi z miejsca równało się wylądowaniem na wygranej pozycji. Teraz gdy tak wiele zmieniło się w podejściu współczesnych czarodziejów, nie było to już takie oczywiste. A strach przed utratą tego, co im jeszcze pozostało po dniach glorii i chwały mogła pchnąć ich w stronę niewłaściwych ludzi. — Jeśli nie jesteś z rodziny czarodziejów, to Hogwart poniekąd wywraca się życie do góry nogami. Co oni w sumie wtedy robią? Też wysyłają prosty list? Zbierają jakąś komisję, która potwierdza, że dziecko jest zdolne do odebrania magicznej edukacji? Podrapał się po głowie. Czy możliwe w ogóle było delikatne wprowadzenie dziecka w realia ich świata? Taki jedenastolatek potrafił już dodać dwa do dwóch, a tutaj przychodzili jacyś wariaci w kolorowych szatach i zaczynali mu wmawiać, że magia jest prawdziwa i niedługo będzie mógł sobie kupić sowę i wyjedzie do szkoły dla czarodziejów. Coś takiego potrafiło namieszać w głowie. Kto wie, jak wielu uczniów z takich środowisk kończyło naukę tylko ze względów bezpieczeństwa, a koniec końców wracało do szarego życia po drugiej stronie Dziurawego Kotła, odkładając różdżkę na półkę? — A więc to żaden wybór. Jedna ze stron będzie uważała, że należy im się nasze wsparcie w konflikcie, bo przecież zagraża nam wyginięcie, a druga zaproponuje nam ułaskawienie w zamian za... Służbę? Dozgonną lojalność? Szanse na jakiekolwiek życie? |