16.03.2025, 17:44 ✶
| Problemy z komunikacją nie był dla nich raczej pierwszyzną. Chociaż jako rodzeństwo mogli być wyczuleni na punkcie swoich reakcji i zachowania, tak dogadanie się i poprawne przedstawienie swoich punktów widzenia nie zawsze było łatwe. Chociaż dzieliło ich zaledwie piętnaście minut, mieli zupełne różne charaktery i podejścia do życia i chociaż to Elias przyszedł na świat jako pierwszy, tak nie dało się ukryć, że to jego siostra wydawała się tą twardo stąpającą po ziemi. Tą, za którą warto podążyć. Tą, której warto słuchać. Tą, która udziela świetnych rad i których nie powinno się ignorować. Jakże dobrym byliby duetem, gdyby Elias po prostu przytakiwał na każde słowo Bletchleyówny. — Nie mamy takiej pewności — stwierdził z wyraźnym oporem w głosie. Wolał wierzyć, że Ministerstwo działało jak dobrze naoliwiona maszyna, która była gotowa ich ochronić w razie potrzeby. — Musimy jednak wierzyć, że proces selekcji do służby jest na tyle rygorystyczny, że biurokratyczne sito odrzuca na bok wszelkie osoby niestabilne. — Co by nie mówić, Departament Przestrzegania Prawa Czarodziejów był uznawany za jeden z bardziej renomowanych oddziałów Ministerstwa Magii. Wyżej już był chyba tylko Departament Tajemnic ze względu na swoją... tajemniczość. — Mają tam przecież jakieś testy, prawda? Przy odrobinie szczęścia oprócz tego ile mają sił w nogach, sprawdzają też co im siedzi w głowach. Musieli poddawać nowych rekrutów jakimś testom psychologicznym. Nawet nie ze względu na to, aby osoby agresywne i nietolerancyjne nie pakowały się do aktywnej służby, ale po to, aby sprawdzić, czy dana osoba w ogóle nadaje się do pełnienia obowiązków funkcjonariusza. Bieganie za czarnoksiężnikami, badanie napaści i włamań, przesłuchiwanie świadków... To był zupełny inny rodzaj pracy niż stanie za kasą w sklepie, wytwórstwo czy siedzenie za biurkiem w towarzystwie stert dokumentów od siódmej do piętnastej. Talent sprawdzają, więc powinni też upewnić się, że nie sprowadzają sobie do biura małej bomby, skomentował w myślach. Dość dobrze pamiętał, że uczniowie, którym marzyła się kariera w Ministerstwie Magii, przykładali się do egzaminów pod SUMY i Owutemy. Podczas gdy Elias mógł w dużej mierze odpuścić sobie całonocne zakuwanie i treningi praktyczne, bo widział się w zupełnie innym miejscu, inni musieli ostro zapierdzielać, żeby się wykazać. Zwłaszcza jeśli nie wywodzili się z rodzin ściśle powiązanych z ministerialną hierarchią. — Zapewne to ich tak rozjuszyło, czyż nie? — Uniósł lekko brew. — Zauważyli, że zasięg ich wpływów systematycznie się zmniejsza, podczas gdy pomniejsze rody rozkwitają. Na pewnym etapie doszło do takiego wymieszania klas i ludzi na różnych poziomach, że najwyższy status przestał być wyznacznikiem prestiżu. Może zorientowali się, że to ostatnia szansa, aby zawrócić wskazówki tego zegara postępu. — Cóż za artystyczne określenie. — Nie powiem, teraz gdy sam o tym mówię, mam wrażenie, że mogą być bardziej zdesperowani niż po prostu... Zabrakło mu słów. Źli? Skrzywieni? Zawistni? Elias zmełł w ustach przekleństwo i po prostu westchnął cicho. Czy w ogóle musiał kończyć? Chyba oboje wiedzieli, do czego z tym zmierzał. Z czym by jej nie przyrównać - desperacja mogła popchnąć ludzi do naprawdę złych czynów. A ludzie z talentem, wpływami i pieniędzmi mogli narobić naprawdę dużo problemów, nim zostaną złapani. — Dziecko to jeszcze pół biedy. Z czasem przyzwyczai się do nowej sytuacji, nawet jeśli na początku będzie ciężko, ale rodzice? — Pokręcił głową z nietęgą miną. — Dla dorosłych ludzi po trzydziestce czy czterdziestce, kiedy już mają względnie ułożone życie, taka informacja musi być szokiem. Nie dość, że musisz zaakceptować, że magia istnieje, to jeszcze dowiadujesz się, że wcale nie polega na zmianie karocy w dynię i może nieść ze sobą faktyczne niebezpieczeństwo. Czy mugolskim rodzinom w ogóle o tym wszystkim mówiono? A może przedstawiano najbardziej pozytywną, pozbawioną jakichkolwiek odcieni szarości wersję zdarzeń, gdzie dziecko będzie przez następne siedem lat życia spędzało większość roku w prestiżowej akademii magii i bawiło się z innymi podobnymi sobie? Skrzywił się na tę myśl. Osobiście czułby się oszukany, gdyby próbowano ukryć przed nimi tego typu informacje. Nawet nie chodziło o czarnoksiężników. Przecież były magiczne mikstury, dzikie bestie, zaklęte pułapki i przeklęte artefakty. Duchy i poltergeisty. Ugh, coś takiego naprawdę mogło namieszać w głowie. — Obrócić się na pięcie i odejść z nadzieją, że młot zmierzy się z kowadłem i to, które jest bardziej po naszej stronie, wygra? — podsunął, nie za bardzo widząc inne możliwości. Czasem wtrącenie się do czyjejś walki mogło tylko przynieść większe szkody. Kto wie, jak potoczyłoby się to w tym wypadku? |