[20/11/1970] Nastał czas ciemności || Elias & Prudence

Wykrzywił niepewnie kąciki ust, gdy przy stoliku rozbrzmiał śmiech Prudence. Już myślał, że faktycznie powiedział coś zabawnego (a byłoby to święto), jednak szybko się okazało, że ponownie się przeliczył. Teraz po prostu go wyśmiewała. Starając się podtrzymać pozory szczerego uśmiechu, Bletchley przysunął się bliżej krawędzi krzesła i... zamachnął się nogą, próbując kopnąć siostrę w kostkę. Nie miał problemu ze zniżeniem się do jej poziomu, skoro zamierzała zachowywać się jak małe dziecko. — Wiem, że Ministerstwo jest pełne ciepłych posadek, Prudence — odparł, zagryzając lekko dolną wargę. — Po prostu staram się wierzyć, że nawet dzieci bogatych muszą spełniać minimalne wymagania do pełnienia danego zawodu. Nawet Lestrange'owie nie rodzą się z kitlem Szpitala św. Munga, prawda? Muszą pokazać, że mają trochę wiedzy. Modlę się, aby podobnie działało to u brygadzistów i aurorów. W przeciwnym wypadku Ministerstwo Magii miało naprawdę poważne problemy ze swoim personelem. — Nie potrafię sobie tego wyobrazić. Trudno wczuć się w sytuację mugolskich rodziców z magicznym dzieckiem — stwierdził, pozwalając sobie na nieco bardziej swobodny ton głosu. Wystarczyło zmienić temat na kwestię edukacji i wychowania, a od razu zmieniało się podejście do konwersacji. — My wiemy, że magia jest prawdziwa. Jesteśmy świadomi niebezpieczeństw, jakie ze sobą niesie. Gdyby nie oferta edukacyjna Hogwartu takie dzieciaki tylko napytałyby sobie biedy wśród niemagicznych. A mugole? Nawet jeśli zrobić im serię wykładów, to mało co zrozumieją, co to właściwie znaczy być czarodziejem. Czy automatycznie dyskryminował osoby niemagiczne pochodzenia? Oczywiście, że nie. Przynajmniej nie celowo. Po prostu zdawał sobie sprawę, że większość elementów świata czarodziejów stawała w kontraście do tego, co reprezentował świat niemagiczny. Wystarczyło spojrzeć na Hogwart. Idea szkół z internatem nie była obca ludziom po drugiej stronie Dziurawego Kotła; po całej Wielkiej Brytanii były rozsiane szkoły, które oferowały bogatą ofertę zajęć i perspektywy na przyszłość w nadziei, że rodzice poślą tam swoje dzieci. Rodzice mugolaków mogli się oszukiwać, że Hogwart działa podobnie, ale było to poniekąd kłamstwo. Kłamstwo będące próbą dopasowania nieznanych pojęć do swojego własnego życia. Wepchnięcia go na siłę w znane sobie ramy. Nie mógł ich za to winić - każdy próbował tłumaczyć sobie otaczający go świat tak, jak potrafił. Nie zmieniało to jednak faktu, że wracając z niemagicznej szkoły z internatem, dziecko nie zaczynało opowiadać o górskich trollach, lataniu na miotle i Wywarze Żywej Śmierci. Rodzina mogła zachłysnąć się światem swojego dziecka, ale jak mogli być naprawdę świadomi tego, co może tam czyhać na ich pociechy? — Miałem raczej na myśli ucieczkę z ciemnej alei, a nie kraju — przyznał po dłuższej chwili ciszy, bo w ogóle nie brał pod uwagę tak... brutalnej decyzji. Oboje wychowywali się w tym mieście, a teraz kiedy już na dobre żyli dorosłym życiem, londyńskie uliczki bardziej kojarzyły się z domem niż szkolne korytarzu Hogwartu, tak bardzo romantyzowane przez niezliczonych absolwentów. — Lubię bezpieczeństwo, ale zaczęcie wszystkiego od nowa z dala od tego miasta... Ech.