[1.09 Miles & Basilius] Nowa twarz, nowa ja

adnotacja moderatora

Rozliczono - Millie Moody - osiągnięcie Badacz Tajemnic

Dzień już dawno skiepował się w popielniczce historii. Nie była pewna czemu się snuła po ulicach, z trudem patrząc na siebie w wystawowe okna. Każda godzina tego pieprzonego dnia obfitowała w wydarzenia w słowa, w kryzys goniący kryzys. Musiała oswoić się z nowym uczesaniem i cudzymi słowami, które miały stać się jej codziennością. Na próbę oczywiście, no ale nie chciała gdzieś tam w głębi swojego serduszka zawieźć tych, którzy ładowali w nią hajs i energię. Musiała przetrawić sobie to co przegadała z Brenną. Musiała... Musiała wiele rzeczy i jej się kurewsko nie chciało. Nie wiedziała w tym wszystkim o co jej za bardzo chodziło, ale to akurat nie był wybitnie nowy stan. Buty wbrew oczekiwaniom były całkiem wygodne, choć oczywiście nie tak wygodne jak buty funkcjonariuszki Brygady Uderzeniowej. Dziwne szczypanie na oczach od pomalowanych rzęs nie przeszkadzało jej zbytnio, szczęśliwie wizażystki wzmocniły mazidła tak, żeby nie ścierały się przy pierwszym lepszym władowaniu sobie palców w oczy.

Była zmęczona i bezmyślna, dlatego też nogi potuptały do starej i dobrej miejscówki, która mimo statusu piekarni była otwarta w najbardziej pojebaych godzinach świata. “U Bucky’ego” nie było jak dom, ale stęskniła się za smakiem tej zimnej przelewowej kawy. No i też warto było dać znać staremu Barnesowi, że jeszcze nie umarła.

Oczywiście jej nie poznał, ale w dupie z tym. Tak naprawdę wystarczyło, że otworzyła usta. Domówiła sobie do kawy wyschniętego na wiór pączka, którego lukier miał już zaawansowaną łuszczycę. Po kilku słowach przyjemnie małych, przyjemnie zwyczajnych obróciła się na swoje stałe miejsce. Na ich stałe miejsce.

Widok Basiliusa ścisnął jej żołądek bardziej niż chciałaby to przyznać. Nie widzieli się od czasu tego dziwnego śniadania, gdzie wyjebała mu w twarz kartami i własną histerią. Było jej głupio, nawet jeśli robiła przy nim gorsze sceny, gorsze zwierzenia, gorsze wszystko. Za każdym razem obiecywała sobie, że to będzie ostatni raz i co? Może nie była klątwą jak Brenna rotująca wokół niego w okolicach dziwnie zabawnych dat, wystarczało że była klątwą dla siebie. Z drugiej strony gdzieś miała poczucie, że jeżeli miała kiedykolwiek zdrową relację z facetem, to bardzo prawdopodobne, że Bazyliszek był właśnie tym facetem.

–  Hej przystojniaku… – oparła się o stół biodrem ukrytym w ołówkowej spódnicy. Cięcie włosów łagodnym podwinięciem komplementowały szczupłą twarz, biała jedwabna bluzka pozostawiało sporo tajemnicy wobec ciała, które i tak przy okaji kilku kryzysowych sytuacji musiał opatrzeć. Elegancki lazurowy płaszcz podbijał złoto oczu, podobnie jak niezbyt ekstrawagancji ale istniejący makijaż. Celowo zniżyła głos ciekawa jego miny, znajdując takie rozwiązanie jako skuteczne odwrócenie uwagi od faktu, że obiecała mu że się odezwie szybciej i tego nie zrobiła.
– Czekasz tu na kogoś, czy mogę się dosiąść? – pytając dosiadła się, usta ukrywając w kubku kawy, stawiając przed sobą pączkowego emeryta. Tylko uścisk w żołądku pozostał. Żołądek trudno było oszukać.

Chyba jednak mieli do pogadania.