17.03.2025, 19:56 ✶
| — Liczę na to. Naprawdę powinienem w końcu tam pójść — odparł z rozbrajającą wręcz szczerością, uśmiechając się tak, jakby chwilę temu wcale nie skopał swojej rozmówczyni po kostkach. — W kwestiach zawodowych rzecz jasna. Za każdym razem jak mijam tą ich kwaterę główną, to zastanawiam się, na co idą datki zbierane podczas sabatów. Szyby niewymienione od lat. Całe matowe. Zarośnięte kurzem i brudem. — Westchnął przeciągle, jakby perspektywa doprowadzenia tych okien do porządku spędzała mu sen z powiek. — Kto wie, może nawet trafiłaby mi się jakaś odnowa tamtejszych witraży? Były tak naprawdę trzy rodzaje zleceń, które zapewniały stały dopływ gotówki: rządowe, kowenowe i prywatne od czystokrwistych z grubymi portfelami. Jego obecna pracownia nie miała co liczyć na oficjalny kontrakt z Ministerstwem Magii. Ktokolwiek był odpowiedzialny za tamtejsze remonty i odnowy wnętrz zapewne miał już zawartą umowę na lata, o ile nie pokolenia. Praca z czystokrwistymi to była loteria; niektórzy po prostu mówili, czego chcieli i czekali na efekty, a inni wymyślali cuda na kiju, żeby przypadkiem nie mieć u siebie czegoś, co mogłoby przypominać wystrój rezydencji szwagra. Kowen Whitecroft był w tym wszystkim niezwykle neutralny. Stały. Bezpieczny. Tak jak lubił. — Nie-e? — spojrzał na nią jak na głupią. — To ty mówisz, że wpuszczają tam, kogo popadnie, o ile ma pożądane nazwisko. Jeśli to prawda, to życzyłbym sobie, żeby w wymaganiach minimalnych, jakie muszą spełnić te osoby, byłaby dogłębna konsultacja psychologiczna. Bo na tym się skupiliśmy na czas tej rozmowy. I ona niby skończyła nauki medyczne w Szpitalu św. Munga? Dobry Merlinie, jak dobrze, że nigdy nie był tam stałym bywalcem. Skoro tak słabo u niej było z komunikacją, to jak radziła sobie z pacjentami? Przecież gdyby trafił pod jej opiekę, to wystarczyłoby, żeby powiedział jedno złe słowo, a odrąbałaby mu nogę albo rękę. Albo co tam innego ucinali ludziom na urazach magizoologicznych. — Bezpieczniej może i tak, ale powinni mieć prawo do tych wiadomości — skomentował brutalnie bez zawahania się. Trudna prawda, ale prawda. — Jeśli Ministerstwo Magii i Hogwart mają jakiekolwiek zobowiązania względem nich, to powinny polegać właśnie na tym. Na informowaniu ich o tym, jaka jest sytuacja. W przeciwnym wypadku obowiązek niesienia tej wiedzy ląduje na dziecku. Czyż nie mam racji? Oczywiście, że miał. Prudence po prostu nigdy nie przyznałaby tego na głos. — Więc proponuje wypić dziś za to, abyśmy nie musieli zbyt szybko opuszczać naszego ukochanego miasta — mruknął, ciesząc się, że znalazł jakiś pomysł na przerwanie tej rozmowy. Chwila oddechu od trudnych tematów dobrze im zrobi. Oboje nieco się otrząsną. — Kremowe czy zwykłe z sokiem? — Zerknął na nią pytająco, podnosząc się z krzesła. — Chociaż... Jak tak na ciebie patrzę, to chyba lepsza będzie ognista. Ogień trzeba zwalczyć ogniem. Ostatkiem opanowania powstrzymał się przed pokazaniem jej języka i odmaszerował niespiesznym krokiem w stronę barowej lady, mijając pozostałych w lokalu gości, którzy dalej pozostawali rozsiani między stolikami. Zbliżeni do siebie, szepczący między sobą i stukający się co chwilę kuflami z piwem, jakby wznosili toasty. O święty spokój? O lepsze jutro? Albo po prostu, żeby jakoś to było, skomentował w myślach, pochylając się w stronę barmana, żeby przekazać mu bletchleyowe zamówienie. |
Koniec sesji |