Norka uchodziła za tą jedną z odpowiedzialniejszych wśród rówieśników. Było tak chyba od zawsze, już w czasach nauki w Hogwarcie została prefektem i opiekowała się młodszymi uczniami. Ledwo skończyła szkołę, to zaszła w ciążę i w ogóle musiała skończyć myśleć nierozsądnie, bo była matką - została jedyną osobą odpowiedzialną za wychowanie Mabel, musiała to dźwignąć. Nauczyła się żyć tak, aby niepotrzebnie nie ryzykować, choć może nie zawsze jej to wychodziło patrząc na to, jak bardzo ufała innym. Wśród swoich pracowników miała w końcu wampira - może o tym nie wiedziała, jednak powinna trochę bardziej się interesować tym komu pozwalała grywać w swojej kawiarni.
- To bardzo dobrze, byś tylko spróbował mnie lekceważyć, to skończyłbyś gorzej niż teraz. - Posłała przyjacielowi ogromny uśmiech. Nie chciała, żeby niepotrzebnie się denerwował, najważniejsze było to, że znalazł się tu w jednym kawałku. Zawsze mógł skończyć o wiele gorzej, tego się najbardziej bała. Humor jej się poprawił, gdy dostrzegła, że wcale nie jest tak źle. Nie zamierzała go tu rugać za nieodpowiedzialność, nie była tym typem człowieka.
- Bardzo, nawet nie wiesz jak. Nie chciałam już jej zawracać głowy kolejnymi listami, pewnie gdyby było gorzej to by mi napisała jakieś konkrety. - Przynajmniej tak się jej wydawało, może by ją nawet pospieszyła z wizytą, gdyby Fergus leżał na łożu śmierci. Jednak wiadomo jak to jest, gdy nie ma się pełnych informacji do głowy od razu przychodzą najgorsze myśli.
- Nawet nie wiesz, jak mi Ciebie szkoda, biedny Fergus nie będzie śmierdział fajami, no tragedia! - Westchnęła głośno. Norka nie tolerowała nałogów, także wydawało jej się, że to była całkiem dobra sytuacja do pewnych decyzji. - Może jest to odpowiedni moment, żebyś rzucił to gówno? - Zasugerowała mu jeszcze. Skoro tyle wytrzymał, to najwyraźniej był się w stanie obejść bez fajek.
- Nie miałeś, ale dotknąłeś, zdarza się. - Próbowała sobie jakoś to wszystko ułożyć w głowie. Skoro nie miał tego dotykać, to po co wkładał łapy w miejsca, w które nie powinien? - No dobra, ale zawsze chciałeś spróbować kariery jako klątwołamacz, nie widzę nic złego w tym, że chciałeś zobaczyć, czy spróbować swoich sił. - Naprawdę była bardzo wyrozumiała jeśli chodzi o powód jego wizyty w szpitalu. - Auć, czyli to ta szkatułka jakoś sama spowodowała, że ją ruszyłeś, a Ty sam nie chciałeś? - To już wyglądało trochę gorzej, ale nie zamierzała podzielić się na głos tymi myślami.
- Cóż, czyli został bez szkatułki, ale też bez klątwy, to chyba jakiś sukces? - Próbowała znaleźć w tej sytuacji jakieś pozytywy, żeby pocieszyć Ollivandera, miała nadzieję, że jej się uda. - Nie dowiedziałeś się co było w środku? - Trochę ją to zaciekawiło.