[08.09.72] Dym i ogień

Płonie cały Londyn - te słowa mroziły krew w żyłach. Mimo że płonęła Pokątna, to Olivii nagle zrobiło się potwornie zimno. Na jej szczęście (a może i nie?) to było chwilowe. Olivia nigdy nie należała do bohaterek, nigdy nie chciała narażać siebie, by ratować innych. Lecz gdy zobaczyła tę klęczącą kobietę, trzymającą się za rękę, a potem kogoś kto wbiega do środka...

Po prostu nie myślała. Nie zarejestrowała nawet co się do końca działo wokół niej. Jej ciało reagowało instynktownie, jej nogi same niosły ją w kierunku budynku, a dłonie zaciskały się w pięści. Mózg po prostu jej się wyłączył i owszem, słyszała że Brenna do niej coś krzyczy, ale było już za późno, jej głos wydawał się odbijać od głowy Olivii. Biegła dalej, wyciągając nogi tak, by jak najszybciej znaleźć się przy budynku, do którego wbiegł mężczyzna.

Rzut na AF, czy uda się przerzucić rzut Brenny która chce Olivię złapać

Rzut N 1d100 - 67
Sukces!

Ręce Brenny minęły Olivię o włos. Prawie, już prawie ją miała, ale Quirke była szybsza. Miała przewagę: ruszyła szybciej i była bliżej. W przeciwieństwie do Brenny Olivia nie była pokryta wodą, więc to co robiła było idiotyczne, ale chyba naprawdę teraz nie zdawała sobie z tego sprawy. Wbiegła prosto do płonącego budynku, a za nią wbiegła Brenna.