Kiedy Olivia jednego dnia, powiedziała mu, że jej rodzice chcąc go poznać, ogarnął go stres. Może i lęk, obawa o akceptację. Wielokrotnie ukochana go zapewniała, że nie powinien się niczego obawiać i że jej rodzice go akceptują. Niezależnie od tego, czy jest niemową, czy również mugolakiem. Dbał o nią, kochał i dawał szczęście oraz zrozumienie. Tak samo ona jemu. Nie było dnia w ich spotkaniach, kiedy ten temat wracał i to uspokajanie Olivii, że będzie dobrze. On sam nie miał rodziny. A Olivia dla niego była tą jedyną. Jeżeli jej rodzice go zaakceptują, to czy gdyby ją poślubił, zyskał by nową rodzinę? Marzenie piękne. Ale czy jest szansa aby się spełniło?
Kiedy nadszedł ten dzień, będąc zapewnionym, że sobie poradzą i nie musi ciągle pisać w notesie, odpowiadając na pytania jej ojca czy matki, przygotował się na to spotkanie jak najlepiej potrafił. Nie przyszedł także z pustymi rękoma. W kwiaciarni kupił bukiet kwiatów dla Pani Quirke. Nie z mugolskiej ale z magicznej, dostał w którejś na pokątnej. Dla Pana Quirke, postarał się o dobry alkohol. A jeżeli nie pił, podpytywał Olivię, co mógłby mu wręczyć innego praktycznego, nawet przez siebie zrobionego, aby sprawić dobre wrażenie. Nawet jeżeli mu mówiła, że nie potrzeba. To chciał. Chciał wypaść jak najlepiej, za każdym spotkaniem zadając jej nowe pytania. Nawet kupił nowy garnitur i koszulę, aby dobrze się prezentować!
Stres minął dopiero, kiedy znaleźli się w jej domu. Kiedy za sobą mieli przywitanie, wręczenie prezentów przez niego. A dzięki temu, że jego kochana Olivia, nauczyła się języka migowego, dla niego, była wspaniałym tłumaczem, poczuł, że cały stres i lęk zniknął. Został przyjęty miło. A co ważniejsze, zaakceptowany.
Było miło. Tristan wewnętrznie poczuł, jakby znów miał rodzinę. Że to co kiedyś stracił, może znów odzyskać. Gdyby tylko połączył się z Olivią. Niestety, te chwile przerwał hałas z innego pomieszczenia. Zaniepokoił się, przenosząc spojrzenie na Pana Quirke, który postanowił udać się sprawdzić, co się dzieje. Ward zmarszczył brwi, kiedy z członków rodziny przeniósł wzrok w kierunku okna. Jakby wydawało mu się, że coś przeleciało. Nie zdążył tego sprawdzić, kiedy Pan Quirke zarządził natychmiastową ewakuację. Nie trzeba było się zastanawiać, co się dzieje, kiedy nawet dziwnie znajomy zapach palonego drewna dochodził aż do tutejszego pomieszczenia. Tristan wstając, zabrał swoją marynarkę, szybko na siebie ubierając, na wychodne zdążył jeszcze zabrać swój i Olivii płaszcz. Nie wiadomo, co działo się na zewnątrz, a ciepło też nie było. Wyszedł za ojcem swojej dziewczyny, dołączając do nich, aby Olivii podać płaszcz. Ale też wtedy zaniemówił, gdy jego wzrok podążył po innych budynkach.
Chaos, ogień, gdzieś w oddali leciały zaklęcia. Ubrał płaszcz, wyciągnął różdżkę, aby być w gotowości. Musiał szybko analizować sytuację. Włączyć w sobie tryb aurora, nawet jeżeli nim już nie był. Pewne umiejętności wyuczone w nim zostały. Stanął bliżej Olivii i spojrzał na nią z troską, czy wszystko dobrze. Ale wtedy podniósł wzrok nad nią, w kierunku dachu jakiegoś budynku. Zamarł nagle, kiedy jego oczom ukazał się nad dachem domostwa mroczny znak. Bardzo dobrze mu znany. Serce mu przyspieszyło bicie.
"To się nie dzieje naprawdę…" – przeszło mu przez myśl.