25.03.2025, 14:53 ✶
Hannah uśmiechnęła się do niego promiennie, kiedy przytaknął na wszystko, co właśnie z siebie wyrzuciła i postawił parafkę gdzie trzeba. Bezproblemowi klienci zawsze byli mile widziani, szczególnie na tym etapie konsultacji bo już nie raz, nie dwa, ktoś się w tym momencie potrafił wzburzyć. Wsunęła podkładkę z dokumentami pod pachę i wzięła w dłonie fiolkę pełną wspomnienia, jednocześnie łapiąc też za notes i pióro, które do tej pory robiły notatki za nią.
- Zaraz policzymy - tak uzbrojona ruszyła przez pomieszczenie, między zapełnionymi skarbami regałami, w końcu zatrzymując się przed masywnymi drzwiami. Przez cały ten czas skrobała coś w notesiku, dodając kolejne linijki znaczące o materiałach, ich dostępności i konieczności zaangażowania w to wujka czy innej ciotki, którzy byli zaznajomieni z kolejnymi etapami tworzenia tak potężnego artefaktu jak myślodsiewnia. - Dwa tygodnie robocze - odpowiedziała wreszcie, stawiając na kartce kropkę. Potem natomiast wyciągnęła różdżkę i wprowadziła nią runiczny kod do przekładni, która chroniła wejście do pomieszczenia, które mu zaraz zaprezentowała.
Było stosunkowo niewielkie, ale wciąż swobodnie mogło pomieścić parę osób. Na środku znajdowała się natomiast kamienna misa na podwyższeniu, czysta od wspomnień. Jeśli Bagshotowie praktykowali pozbywanie się własnych wspomnień, to albo starannie przetrzymywali je w innym miejscu, albo mieli od tego zupełnie inny egzemplarz artefaktu. W każdym razie, Hannah podeszła swobodnym krokiem do misy i stanęła za nią, fiolkę stawiając na jej brzegu.
- Wspomnienie do myślodsiewni możemy albo wlać z fiolki, albo przenieść je z głowy za pomocą różdżki. Nowym lub niewprawionym czarodziejom, którzy nie mają doświadczenia z tego typu przedmiotami lub zagadnieniami z dziedziny magii, które oscylują wokół ludzkiego umysłu i wspomnień, zaleca się przeglądanie jednego wspomnienia na raz. Dla własnego bezpieczeństwa. Po umieszczeniu wspomnienia w myślodsiewni, ta pozwala na przejrzenie go w całości z pozycji obserwatora. Nie można ingerować w widziany świat, a poruszające się tam postacie mogą przenikać przez użytkownika. Niektórych to potrafi wystraszyć, więc wolałam o tym wspomnieć.
- Zaraz policzymy - tak uzbrojona ruszyła przez pomieszczenie, między zapełnionymi skarbami regałami, w końcu zatrzymując się przed masywnymi drzwiami. Przez cały ten czas skrobała coś w notesiku, dodając kolejne linijki znaczące o materiałach, ich dostępności i konieczności zaangażowania w to wujka czy innej ciotki, którzy byli zaznajomieni z kolejnymi etapami tworzenia tak potężnego artefaktu jak myślodsiewnia. - Dwa tygodnie robocze - odpowiedziała wreszcie, stawiając na kartce kropkę. Potem natomiast wyciągnęła różdżkę i wprowadziła nią runiczny kod do przekładni, która chroniła wejście do pomieszczenia, które mu zaraz zaprezentowała.
Było stosunkowo niewielkie, ale wciąż swobodnie mogło pomieścić parę osób. Na środku znajdowała się natomiast kamienna misa na podwyższeniu, czysta od wspomnień. Jeśli Bagshotowie praktykowali pozbywanie się własnych wspomnień, to albo starannie przetrzymywali je w innym miejscu, albo mieli od tego zupełnie inny egzemplarz artefaktu. W każdym razie, Hannah podeszła swobodnym krokiem do misy i stanęła za nią, fiolkę stawiając na jej brzegu.
- Wspomnienie do myślodsiewni możemy albo wlać z fiolki, albo przenieść je z głowy za pomocą różdżki. Nowym lub niewprawionym czarodziejom, którzy nie mają doświadczenia z tego typu przedmiotami lub zagadnieniami z dziedziny magii, które oscylują wokół ludzkiego umysłu i wspomnień, zaleca się przeglądanie jednego wspomnienia na raz. Dla własnego bezpieczeństwa. Po umieszczeniu wspomnienia w myślodsiewni, ta pozwala na przejrzenie go w całości z pozycji obserwatora. Nie można ingerować w widziany świat, a poruszające się tam postacie mogą przenikać przez użytkownika. Niektórych to potrafi wystraszyć, więc wolałam o tym wspomnieć.