28.03.2025, 00:24 ✶
| W Dziurawym Kotle zawsze było głośno. No prawie zawsze, jeśli odliczyć okazje typu żałoby narodowe czy święta pokroju obchodów sabatów, kiedy znaczna część magicznej społeczności Londynu wybywała na festiwale organizowane przez kowen. Gdyby jednak odsunąć te nieliczne odstępstwa na bok. Pub stanowił swego rodzaju łącznik między magicznymi dzielnicami a mugolskim sektorem Londynu, więc zawsze ktoś się tutaj kręcił. Dla pracowników oznaczało to stały przypływ klientów, ale wiązało się to też z tym, że czasem było tutaj cholernie trudno znaleźć konkretną osobę. Tak jak w tej chwili, skomentował bezgłośnie Elias, skupiając spojrzenie na głównej ladzie, gdy nagle za jego plecami rozległ się dość charakterystyczny śmiech. Czarodziej odwrócił się powoli w stronę znajomego dźwięku, a gdy skrzyżował spojrzenia z właścicielką głosu, na jego twarz wdarło się skonfundowanie. Otworzył usta, jakby chciał coś powiedzieć, ale w ostatniej chwili się rozmyślił, bo do akcji wkroczyła stojąca przed nim dziewczyna. — Noo, no jestem — przyznał z opóźnieniem, kiwając niezgrabnie głową, jakby w tym wszystkim sam potrzebował chwili, aby przypomnieć sobie własne imię i nazwisko. — A ty to...? Nie mając zbyt dużego wyboru, pozwolił się zaciągnąć do pustego stolika. Nie bardzo wiedział co o tym wszystkim myśleć. Umówił się tutaj z zupełnie inną osobą, a zamiast Nico trafił na jego... Siostrę? Kuzynkę? Koleżankę? Współpracowniczkę? Kuzynkę, doprecyzował w myślach Bletchley, gdy przeanalizował w głowie gadaninę młodej czarownicy. Chrząknął znacząco, zajmując miejsce przy ścianie. — A więc... Zostałaś oddelegowana do zjedzenia ze mną obiadu? — rzucił niemrawo, przeklinając wyzuty z emocji ton głosu. — Wybacz, po prostu spodziewałem się mężczyzny. W sensie Nico. Nicholasa? — Zmarszczył czoło, bo w sumie nie wyłapał, czy była to ksywka czy pełne imię mężczyzny. — No także tego... Zastępujesz go czy raczej dajesz mu czas na dotarcie tutaj...? Uśmiechnął się krzywo, co sprawiło, że jego dołeczki w policzkach momentalnie się uwydatniły. Na Merlina, o czym on miał z nią rozmawiać? Typowa gadka szmatka? Powinien opowiedzieć coś o sobie? Skomplementować apaszkę, która próbowała utrzymać jej włosy we względnym porządku? Czy ona w ogóle wiedziała, o czym miał rozmawiać z jej kuzynem? Co się stanie, jeśli zacznie jej opowiadać o Alicji i zaklętych lustrach? Elias poczerwieniał lekko z nerwów. — Też jesteś nie-stąd? — dopytał po dłuższej chwili ciszy, siadając bokiem i podpierając się łokciem o blat stołu, co pozwalało mu jednocześnie zerkać na kobietę i obserwować część głównej sali baru. |