02.04.2025, 04:42 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 02.04.2025, 04:51 przez Asena Greyback.)
Kiedy uciekała z domu, nic nie było w stanie przygotować ją na to, że otrzyma w oczach Maddoxa rolę Wielkiego Złego. Tak, czuła się winna. Tak, spodziewała się niechęci i złości, ale ten ich mały taniec trwał już od lat. Od momentu kiedy pakowała walizki, a on nie chciał pozwolić jej odejść, naciskając by wróciła razem z nimi do domu. Od momentu, kiedy zrobiła mu krzywdę. Dla niej to zawsze było takie proste - cokolwiek złego się wydarzyło, cokolwiek doprowadziło ją do przełomowego momentu, było zwyczajnie winą Fenrisa, ale zwyczajnie przeceniała to, że każde z nich, z wychowywanych przez niego dzieci, postrzegało to wszystko tak samo. Przez lata nauczyła się jakoś udobruchać ten żal, jej własny, na tyle by nie zżerał jej nieustannie i pozwolił oddychać, odwrócić od siebie myśli i zająć się czymś innym. Ale w sytuacjach taka jak ta, kiedy miała przed sobą młodszego brata, jego zawiść, ból i pretensje, jego ostre żeby z których każdy pojedynczy był kolejnym wyliczeniem win, kiedy wbijały się w jej skórę, żal zmieniał się w gniew.
Była zła, tak cholernie zła, bo przecież należała się jej chociaż odrobina zrozumienia. Kapka sympatii i kurwa wdzięczności, za to że tyle lat trwała z nimi, dwojąc się i trojąc, żeby było lepiej. Próbowała, tak bardzo próbowała zrobić ze swoim życiem coś więcej, niż snuć się dalej po Podziemnych Ścieżkach i Nokturnie. Może tak bardzo bolało to wszystko, bo wcale nie udało się jej zapełznąć tak daleko. Ta sama dzielnica, tylko inna ulica.
Warknęła, czując jak pazury brata orają jej, rozpękniętą już do wilkołaczej formy. Niedobitni klienteli już dawno zdezerterowali, ratując się póki mogli na widok dwóch poczwar, które wyszły na światło dzienne w progach Rejwachu. Może w innym przypadku by się zawahała, nie chcąc robić złej reklamy całemu przybytkowi, ale przedstawienie mieli już tylko dla siebie. Zamachnęła się łapą, chcąc strzelić go w łeb, blokując jego zamiary i kolejne ruchy, naciskając na twarz. Zaraz też sama otworzyła pysk, by spróbować wgryźć się mu w przestrzeń między karkiem a barkiem.
lepa na ryj
gryzienie
Była zła, tak cholernie zła, bo przecież należała się jej chociaż odrobina zrozumienia. Kapka sympatii i kurwa wdzięczności, za to że tyle lat trwała z nimi, dwojąc się i trojąc, żeby było lepiej. Próbowała, tak bardzo próbowała zrobić ze swoim życiem coś więcej, niż snuć się dalej po Podziemnych Ścieżkach i Nokturnie. Może tak bardzo bolało to wszystko, bo wcale nie udało się jej zapełznąć tak daleko. Ta sama dzielnica, tylko inna ulica.
Warknęła, czując jak pazury brata orają jej, rozpękniętą już do wilkołaczej formy. Niedobitni klienteli już dawno zdezerterowali, ratując się póki mogli na widok dwóch poczwar, które wyszły na światło dzienne w progach Rejwachu. Może w innym przypadku by się zawahała, nie chcąc robić złej reklamy całemu przybytkowi, ale przedstawienie mieli już tylko dla siebie. Zamachnęła się łapą, chcąc strzelić go w łeb, blokując jego zamiary i kolejne ruchy, naciskając na twarz. Zaraz też sama otworzyła pysk, by spróbować wgryźć się mu w przestrzeń między karkiem a barkiem.
lepa na ryj
Rzut PO 1d100 - 16
Akcja nieudana
Akcja nieudana
gryzienie
Rzut PO 1d100 - 41
Sukces!
Sukces!
Open hand or closed fist would be fine
Blood is rare and sweet as cherry wine
Blood is rare and sweet as cherry wine