09.04.2025, 10:59 ✶
Gdyby Atreus zapytał o to Hestię ta zdecydowanie pocieszyłaby go, że nie, absolutnie nie przypominał jej w tym momencie nauczyciela. Zblazowanego mędrca kung fu, tak, ale nie nauczyciela. W sumie to nie tak, że jakoś nie lubiła aurora, ale mimo wszystko nieco za często wypominały jej, że była brygadzistką jak na jej gust. Ale z drugiej strony był czystokrwistym, którego jej tata całkiem lubił, więc nie narzekała, gdy musiała udawać się z nim na jakieś zadania tak jak na przykład dzisiaj.
Wojna...
O wojnie czytała lub słuchała od rodziców jako o, nawet jeśli niedawnej, historii, która przecież nie miała się już powtórzyć. I może nie urodziła się nawet dekadę od zakończenia konfliktu z lat czterdziestych, ale przecież dorastając wydawało jej się, że miała dorastać w całkiem dobrym do życia kraju, w którym takie sytuacje należały do przeszłości, a osoby mugolskiego pochodzenia stawały się coraz bardziej równe. A teraz... A teraz przedzierała się przez gestniejacy dym, spowodowany pożarem tych, którzy najwyraźniej postanowili pokazać swoją siłę i prześladować takich, jak jej tata.
Nie powiedziała tego na głos, ale szara kominiarka, którą wyczarowała (czemu szara? Przecież nie lubiła tego koloru, to pewnie przez ten dym) nawet w tym otoczeniu wydawała się jej jakościowo nieco lepsza od materiału wyczarowanego przez Atreusa. Nie że było to szalenie istotne.
Gdy dostrzegła sylwetkę mężczyzny, sama odruchowo uniosła różdżkę do góry, tylko po to, by niemal od razu zorientować się, że był to po prostu ktoś kto potrzebował ich pomocy.
Szybko podbiegła do sylwetki i chociaż to Atreus zdecydowanie miał w tym większy wkład siłowy, pomogła wyprowadzić zagubionego mężczyzny z gęstego dymu. Na całe szczęście człowiek nie zemdlał, a gdy tylko wyszli na stosunkowo świeże powietrze mężczyzna od razu zaczął lepiej oddychać.
– Dziękuję wam – wymamrotał że łzami w oczach, palcami wciąż wszczepionymi w ich mundury. – Przeklęty dym. Myślałem, że zaraz zemdleję, a muszę... Moja... Żona jest w szpitalu.
– Mogę pana odeskortować – zasugerowała Hestia. Mogli się przecież rozdzielić z Atreusem jeśli cywil potrzebowałbym pomocy, ale czarodziej pokręcił głową i ponownie zakaszlał, dając im znać ręką, że potrzebował jeszcze chwili.
Hestia przeniosła spojrzenie na Bulstrode.
– Ten dym... Chyba nie jest do końca normalny. To chyba jakieś zaklęcie. Pewnie jest takich więcej.
Wojna...
O wojnie czytała lub słuchała od rodziców jako o, nawet jeśli niedawnej, historii, która przecież nie miała się już powtórzyć. I może nie urodziła się nawet dekadę od zakończenia konfliktu z lat czterdziestych, ale przecież dorastając wydawało jej się, że miała dorastać w całkiem dobrym do życia kraju, w którym takie sytuacje należały do przeszłości, a osoby mugolskiego pochodzenia stawały się coraz bardziej równe. A teraz... A teraz przedzierała się przez gestniejacy dym, spowodowany pożarem tych, którzy najwyraźniej postanowili pokazać swoją siłę i prześladować takich, jak jej tata.
Nie powiedziała tego na głos, ale szara kominiarka, którą wyczarowała (czemu szara? Przecież nie lubiła tego koloru, to pewnie przez ten dym) nawet w tym otoczeniu wydawała się jej jakościowo nieco lepsza od materiału wyczarowanego przez Atreusa. Nie że było to szalenie istotne.
Gdy dostrzegła sylwetkę mężczyzny, sama odruchowo uniosła różdżkę do góry, tylko po to, by niemal od razu zorientować się, że był to po prostu ktoś kto potrzebował ich pomocy.
Szybko podbiegła do sylwetki i chociaż to Atreus zdecydowanie miał w tym większy wkład siłowy, pomogła wyprowadzić zagubionego mężczyzny z gęstego dymu. Na całe szczęście człowiek nie zemdlał, a gdy tylko wyszli na stosunkowo świeże powietrze mężczyzna od razu zaczął lepiej oddychać.
– Dziękuję wam – wymamrotał że łzami w oczach, palcami wciąż wszczepionymi w ich mundury. – Przeklęty dym. Myślałem, że zaraz zemdleję, a muszę... Moja... Żona jest w szpitalu.
– Mogę pana odeskortować – zasugerowała Hestia. Mogli się przecież rozdzielić z Atreusem jeśli cywil potrzebowałbym pomocy, ale czarodziej pokręcił głową i ponownie zakaszlał, dając im znać ręką, że potrzebował jeszcze chwili.
Hestia przeniosła spojrzenie na Bulstrode.
– Ten dym... Chyba nie jest do końca normalny. To chyba jakieś zaklęcie. Pewnie jest takich więcej.