15.04.2025, 16:34 ✶
Bard Beedle - Electra Prewett
Co prawda, nieruchomość stanowiła wyłącznie jego własność, ale zdawał sobie sprawę, że czarownica uwielbiała w niej przebywać. Rezydencja ta była ulubionym miejscem odpoczynku Elise; prawdopodobnie dlatego, że znajdowała się sielskim, oddalonym od Londynu Wychavon. Kobieta nie miała pojęcia, jakim cudem to miejsce trafiło w ręce męża (skoro było również bardzo daleko od posiadłości jego rodziny w Keswick), ale nie zamierzała wnikać. Jeszcze okazałoby się, że było to jakoś powiązane z szemranymi interesami Prewettów.
Jako, że Dedalus rzadko kiedy przebywał na wsi, Elise mogła wreszcie puścić wodze fantazji i urządzić tę przestrzeń według własnej woli (ponieważ ktoś nie znosił dekoracji w londyńskiej kamienicy, chyba, że były jakkolwiek związane ze starożytnym Rzymem). Niewielka rezydencja zawsze była więc zadbana i elegancko urządzona. Oczko w głowie czarownicy stanowił zwłaszcza ogród, w którym czasem sadzała nietypowe gatunki. To była oaza Elise, w której nie był mile widziany żaden Prewett, poza jej dziećmi.
Tak więc, kiedy dowiedziała się, że mąż zapisał w testamencie rezydencję jakiemuś towarzystwu, prawie dostała zawału. Ostatnie pozytywne uczucia, jakimi mogła darzyć tego człowieka po ponad dwudziestu latach nieszczęśliwego małżeństwa, zniknęły w tamtym momencie. Nie miała nawet siły udawać przejętej wdowy i kiedy tylko minął okres żałoby, darowała sobie czarne ubrania. Skoro ten człowiek wykorzystał każdą możliwą okazję do tego, by ją upokorzyć, to nie załużył sobie na jej szacunek po śmierci. Dedalus miał przynajmniej tyle przyzwoitości, by zapisać żonie w testamencie część majątku, choć niestety, poza dziećmi z prawego łoża musiał uwzględnić również swojego bękarta.
Dzięki Matce, Towarzystwo Magihistoryczne nie interesowało się zbytnio rezydencją i zgodziło się przenieść na nią własność w zamian za jakieś papiery zmarłego Prewetta. Elise zgodziła się ochoczo, nie informując o tej transakcji Icarusa (który zresztą nie wydawał się obecnie zainteresowany czymkolwiek poza piciem). Na szczęście sędzia odpowiedzialny za tę sprawę okazał się bardzo wyrozumiały i załatwił wszystko bez większych problemów. Teraz wystarczyło tylko podpisać ostatnie dokumenty i rezydencja w końcu będzie należeć do niej. Tak jak powinno być.
Gdy Elise usłyszała pukanie do drzwi, podeszła szybko (jak na swoją chorobę) i otworzyła je przed Robertem.
– Dzień dobry, nazywam się Elise Prewett. Rozumiem, że mam przyjemność z sędzią Crouchem? – dyskretnie zmierzyła mężczyznę wzrokiem. Wydawał się dość młody jak na sędziego, ale sprawiał bardzo pozytywne wrażenie. Do tego stopnia, że kobieta uśmiechnęła się delikatnie. – Zapraszam do środka. To mój syn, Basilius. – wskazała na znajdującego się wewnątrz Prewetta.