- To ważne, aby wiedzieć jak najwięcej o zwierzętach, którymi się opiekujemy. - Norka miała świadomość, że nie zawsze wszyscy zdawali sobie sprawę z takich podstaw. Niektórzy postępowali bardzo nieodpowiedzialnie, brali do siebie przeurocze szczeniaczki, kocięta, czy inne stworzenia, traktowali je jak pluszaki, a kiedy te dorastały chcieli się ich jak najszybciej pozbyć, nie poświęcali im odpowiedniej uwagi, nie opiekowali się nimi w odpowiedni sposób. Nie bez powodu Koci Azyl był pełen zwierząt. Dobrze mieć świadomość, że nie wszyscy postępowali w ten sposób.
Figgówna nie miała najmniejszego problemu z tym, aby komplementować siedzącą przed nią kobietę. Uważała, że warto jest doceniać talenty innych osób, szczególnie, że słyszała o niej wiele dobrego od Longbottomówny. Wiedziała, że dobre słowo potrafi zbudować pewność siebie, która była naprawdę przydatna, kiedy człowiek wspinał się na wyżyny swojej kariery. Nie wszystkim przychodziło łatwo docenianie innych, Norka uważała, że każdy był na swój sposób wartościowy, starała się zawsze zauważać w drugim człowieku to, co było najlepsze. Nie chodziło tylko i wyłącznie o umiejętności, ale w tej chwili akurat na tym się skupiła, bo przecież tego dotyczyła rozmowa. Nie znała jeszcze Olivii na tyle, aby dostrzec jej inne, te mniej oczywiste zalety, ale na pewno z czasem i z współpracą się to zmieni.
- Brenna nigdy nie przecenia umiejętności swoich znajomych. - Już ona co nieco o tym wiedziała. Przyjaciółka zawsze podchodziła do wszystkiego racjonalnie, nigdy nie przesadzała. - Naprawdę tak myślisz, przecież mówiłaś, że ona nie warzy eliksirów? Nie sądzę więc, aby to była tylko i wyłącznie jej zasługa. - Wręcz przeciwnie wydawało jej się raczej, że to Olivia wykazała się samozaparciem, aby nauczyć się wszystkiego. - Oczywiście nie umniejszam jej roli, wiem jak trudno czasem jest zdobyć niektóre składniki, jeszcze roślinne jestem w stanie sobie wyhodować w większości, gorzej jednak z tymi odzwierzęcymi. Fajnie, że macie z mamą wspólną pasję, bo to zbliża. - Nie bez powodu od lat zajmowała się roślinami, sadziła je, badała. To było sporym ułatwieniem przy pracy, nie musiała co chwilę biegać do sklepu, miała to, co najpotrzebniejsze pod ręką, w tym swoim skromnym ogródku, który znajdował się z tyłu cukierni.
- Trochę eksperymentuję, bawię się również łączeniem eliksirów ze słodyczami, z racji swojego zboczenia zawodowego. - Oczywiście nie mogła pomijać w swoim zainteresowaniu cukiernictwa, które było też dla niej bardzo istotne. Wiedziała jednak, że był to odpowiedni moment na tym, aby bardziej skupić się na eliksirach, bo tego potrzebowali jej przyjaciele, nie miała problemu z tym, aby nieco bardziej zaangażować się w tworzenie dla nich zapasów, chociaż na to mogła się im przydać.
- Mogę do niej napisać, zdarza nam się konsultować w różnych przypadkach, bo wiesz, wszystkim nam zależy na tym, aby nasi przyjaciele mieli łatwiej. - To było dość oczywiste, prawda? - Im nas więcej tym weselej, a może do tego odkryjemy coś niesamowitego. - Naprawdę podchodziła z entuzjazmem do tej współpracy. Lubiła wymieniać doświadczenia, wiedziała, że to był najlepszy sposób na poszerzenie swojej wiedzy.
- Cieszę się, że spodobał Ci się ten pomysł, myślę więc, że jesteśmy dogadane, możemy zacząć we trzy, a z czasem wciągnąć kogoś na te nasze regularne spotkania, na pewno ktoś jeszcze będzie chętny. - Razem będą mogły regularnie uzupełniać braki zakonowe, co na pewno się przyda.