[1.09 Miles & Basilius] Nowa twarz, nowa ja

– Och, leżenie na sobie. – Próbowała skupić się na tym, aby uniknąć odpowiedzi na to, czemu zależało jej na przyjacielu geju. Odpowiedź na to pytanie nie była prosta, jeszcze trudniejsza byłaby konfrontacja z tą odpowiedzią. Ale hej, tematem dnia był Basilius, jego niezręczność, jego przygryzanie warg i unikanie spojrzenia było intrygujące. Zdawał się małżem, którego trzeba było otworzyć, żeby dotrzeć do perły, zdawał się jak mysz schowana pod kubkiem, która na moment wychylała pyszczek i zderzała się nosem z zapatrzonymi w nią z niezdrową fascynacją kocią mordą. Z parą złocistych oczu śledzących każdy ruch.

– Ale w ubraniu czy bez? Zresztą dobrze, nie mów. – dopiła kawę zamyślona, bo bardzo chciała mu pomóc, a bardzo nie wiedziała jak. Liszek mówił, że mu przejdzie, ale jakoś tak… jeśli odważył się, żeby jej się przyznać, mając świadomość jak długo wierciła mu o to dziurę w brzuch, to znaczyło ni mniej ni więcej, że sprawa jest poważna. – Słuchaj, bo tak pomyślałam… Że powinieneś się z tym typem spotkać jeden na jeden jeszcze raz. I wtedy na nim nie leżeć. Tylko robić inne rzeczy. Nawet nie chodzi mi o takie wymagające klękania czy coś. Dotykania może. Żeby sprawdzić, czy tam dalej masz takie hmm… wibracje, czy po prostu jednorazowo było Ci miło, że wpadło Ci nieplanowane leżenie na sobie. A drugi test — słuchaj, to przecież ma sens — nieplanowo leż sobie z jakąś laską, która nie jest w Twoim typie, no na przykład ze mną, ofiarowuje się dla nauki. Bo może nie chodzi o człowieka, tylko o pozycje. Czasem jest tak, wiesz, ja mam taki punkt o tutaj, tu na karku, że jak ktoś mnie tam pomizia, ale bez paznokci tylko samymi opuszkami, to momentalnie się wyciszam. Od ręki. I nieważne kto to zrobi. Może Ty masz tak z tym no… nieplanowanym leżeniem, jakiekolwiek by ono nie było. Weź to przemyśl, może uspokoi to Twojego ducha, da odpowiedzi, których szukasz. A teraz mój drogi, lecimy do kowenu, sto galeonów na ulicy nie leży. – Nie. Nie dopuściła go do głosu, gdy wstała i przez moment nie ogarnęła, że nie ma butów na nogach.

– Żebyś nie miał mnie na sumieniu, proponuję kwartał i zgodzę się na 25 galeonów, skoro to tylko czwarta część roku. Czy coś. Chyba że chcesz jakoś podbić stawkę AU. – głową walnęła o blat stołu, pod który zanurkowała na moment w poszukiwaniu butów. – Pierdolone blaty nigdy nie wiedzą, na jakiej wysokości kurwa być, dobra, teleportuje nas co? Będzie szybciej – zaproponowała z dziwną, ale znajomą przecież energię psotnego duszka, który zbyt łatwo podpalał się do zbyt spontanicznych pomysłów. Oj trzeba było uważać co się mówi przy Mildred Moody, bo nigdy nie wiedziało się, kiedy ziarno słowa trafi na podatny grunt.