Mieszkanie na obrzeżach niemagicznego Londynu | 3 maj 1972 | Avelina & Cody

adnotacja moderatora

Rozliczono - Avelina Paxton - osiągnięcie Piszę, więc jestem

Gdyby nie znał Londynu to miałby problem aby się tutaj przedostać w środku nocy. Wychował się jednak w tym pełnym życia mieście więc wiedział jak iść aby nie rzucić się w oczy skoro niósł na rękach nieprzytomną dziewczynę a na twarzy miał jej krew. Zajęło mu to sporo czasu jednak dzięki martwemu ciału jego mięśnie nie męczyły się tak szybko jak za życia. Co chwila nasłuchiwał oddechu nieprzytomnej Aveliny. Kolejne pół godziny i dwa czary kamuflażu później wchodził do mieszkania swoich rodziców. Butem zamknął drzwi i w ciemnościach położył dziewczynę na kanapie, wsuwając od razu poduszki pod jej głowę. Pospiesznie zapalił lampkę włącznikiem. Zasłonił firany, zamknął drzwi na klucz, zaklęciem zniknął z Aveliny jej kurtkę ale za to położył na niej swój ulubiony koc. Jej plecak położył w fotelu. Dwukrotnie sprawdził czy oddycha i czy z jej szyi sączy się krew. Nie umiał leczyć ale za to widział, że jeśli przyłoży czysty mały kwadratowy ręczniczek do rany to powinna być to dostateczna prowizorka opatrunku. Umył buzię w zlewie, wypłukał zęby, trzykrotnie wyszorował je z tego cudownego smaku jej krwi, zdjął z siebie kurtkę i bluzę, łaził w te i we wte po mieszkaniu. Przyniósł chłodnej wody i postawił obok Aveliny, na stołku. Znalazł nawet opakowanie ciastek. Nie mógł usiedzieć, nerwowo obgryzał paznokcie, miotał się po małym mieszkaniu. Zastanawiał się czy wezwać Williama. Nawet napisał już do niego list lecz zwlekał z wysłaniem za pomocą rudej sowy śpiącej w kuchni. Rad był, że mieszkanie jest dostatecznie wyciszone więc nie musiał być nadzwyczaj cicho. Wplótł palce w swoje rude włosy i w gniewie kopnął krzesło, a te przewróciło się na podłogę. Jego myśli przesiąkły przekleństwami skierowanymi w swoją stronę. Z obrzydzeniem do siebie zabrał dziewczynie różdżkę bowiem musiał z nią najpierw porozmawiać i nie mógł pozwolić jej stąd wyjść. Wiedziała kim jest, skrzywdił ją więc mogłaby nasłać na niego gwardię aurorów. Nie chciał znów umierać, to było do bani. Zachowywał się jak człowiek w niebezpieczeństwie - próbował siebie ratować i o ironio, czuł żal, że zniszczył obiecującą relację. Jeśli będzie krzyczała i nazwie go potworem to wystarczy, że wypuści sowę przez okno a ta sprowadzi tu Williama. Zapalił kolejną lampkę aby w pokoju było jaśniej. Minęły już dwie godziny, niedługo będzie świtać. Nie mógł już wytrzymać tego oczekiwania więc w akcie desperacji podniósł krzesło, usiadł na nim, kładąc na oparciu łokcie a brodę na swoich knykciach. Wpatrywał się w nią bez najmniejszego wdechu. Nie wyglądał już jak wampir a jak normalny człowiek. W zielonych oczach nie było już głodu a przerażenie. Zaczęła się budzić…