[noc 8.09 na 9.09] My little sister

Dorę dym na szczęście aż tak bardzo nie męczył - przynajmniej w kontekście tego jak bardzo osadzał się na płucach czy oskrzelach, utrudniając oddychanie również w przyszłości. Zwyczajnie miała szczęście, a może to dzięki temu że nie robiła aż tylu rzeczy aż Brenna, wiecznie w ruchu i prąca do przodu, pewnie często w środek płonącego lub dogasającego budynku - tak jak przed chwilą.

Próbowała ignorować nieprzyjemne, upiorne uczucie, kiedy dym zdawał się wybiec do nich z budynku, całą swoją uwagę koncentrując na wyniesionej kobiecie i próbie pomocy jej. Ta niekoniecznie się udała, chociaż Crawley podejrzewała także, że w aktualnych, okrutnie polowych warunkach, nawet ta bańka orzeźwiającego powietrza niewiele by pomogła. Tu potrzeba było eliksirów i profesjonalnej opieki uzdrowicieli, a ona nawet nie skończyła swojej nauki, nie wspominając już o tym że jedyne co miała w torbie to fiolka wiggenowego.

- Nie. Nie wiem nic nowego - odpowiedziała pośpiesznie, podnosząc na Brennę załzawione od dymu oczy i przetarła je z roztargnieniem. - Ale nic mi nie jest - uśmiechnęła się niemrawo, jakby chcąc w ten sposób chociaż nieco uspokoić Longbottom, gdyby ta się o to teraz martwiła.

Przez dłuższą chwilę przyglądała się jeszcze kobiecie, do której zwróciła się Brenna, a potem i mężczyźnie, który zaoferował swoją pomoc. Crawley powoli kiwnęła głową, martwiąc się trochę czy w takim stanie im się to uda, ale postanowiła nie kwestionować tej decyzji - w tym momencie nie miały luksusu by zbytnio wybrzydzać wobec wszelkich decyzji, które mogły im odjąć zmartwień.
- Dolina Godryka też płonie, więc tam lepiej nie. Ale nie wiem jak reszta... - miast? Ale których? Całego kraju? Wizja, że oto cała Anglia miałaby płonąć, nagle uderzyła Dorę, nieco zbijając ją z tropu. Wydawała się nieprawdopodobna, ale wystarczyło się rozejrzeć dookoła żeby zrozumieć, że wcale nie taka nie na miejscu.

Mężczyzna kiwnął głową powoli, spojrzeniem robiąc kolejny obieg między rozmówczyniami, zanim pomógł wstać wyniesionej z kamienicy kobiecie, ściskając ją w ramionach pewnie, tak by się nie przewróciła.
- Dziękuję - powiedział jeszcze do Crawley i Longbottom, ściskając nieco mocniej różdżkę, posyłając swojej kamienicy ostatnie spojrzenie, a potem teleportując się z miejsca zdarzenia.

- Co teraz? - Dora dopiero teraz podniosła się z klęczek, niespokojnym ruchem poprawiając spódnicę, jakby miała to cokolwiek pomóc. Cóż, na pewno nieco uspokajało myśli. - Miałaś wieści od kogoś innego?