06.05.2025, 21:17 ✶
To było takie głupie.
To było takie wspaniałe.
Adrenalina szturmem zdobywała jej żyły, które pompowały od mózgu do ciała od ciała do mózgu najczystszą, najdoszkonalszą brawurę. Na Beltane gryzła piach, a teraz ogień ukorzył się przed jej potęgą i radość wynikająca z tego, ta cała euforia, ta cała ekstaza... Byli brudni, byli śmierdzący, byli po środku piekła. Byli szczęśliwi, bo coś się udało, bo każda odrobina sukcesu niosła nadzieję na więcej takich odrobin. Byli obok siebie, byli po swojej stronie. To nie był pierwszy raz kiedy poczuła tę dziwną więź, ale też ulgę. Ostatnio gry rozmawiała z Brenną, w zagubieniu, w zakłopotaniu, w niechęci do samej siebie przyznała się do swoich podejrzeń, ale ta mieszanina emocjonalna nie zmieniła wcale tego, że ledwie wczoraj prawie, że znów przepadła. Prawie. Patologiczne ścieżki jej trującego rtęcią pożądania umknęły żarowi zdrowego żelaza wykuwanego młotem świętego obowiązku, ciężkiej pracy i...
zaufania.
Czuła to już dzisiaj, czuła, gdy otworzyły się drzwi Praw Czasu, gdy dostrzegła Peregrinusa, który bynajmniej nie poświęcał swojego wolnego czasu na bieganie w masce po londyńskim pogorzelisku. Oczywiście - zawsze mógł być naśladowcą - ale umysł Miles nie sięgał tak daleko w możliwe intrygi popleczników Czarnego Lorda. W jej mniemaniu, w jej postrzeganiu całej sytuacji, jej Złoty Chłopiec, jej bratnia dusza, był w momencie przejęcia wiotkiego ciała nieznajomej czysty jak łza. Był jej osmolonym aniołem - brud najwidoczniej nie opuszczał ich relacji, która mimo wszystko pozostawała czystsza niż cokolwiek Miles w życiu spotkało.
Tak samo teraz spoglądając w szczerze uśmiechające się oczy Thomasa współdzielącego z nią radość, zapomniała trochę o szumnie wykrzykiwanych potencjalnych z Basiliusem zakładach, zapomniała o własnych zasadach, których zasadność i tak przecież poddawała w wątpliwość w ostatnich dniach. Być może tej nocy umrą. Być może nigdy więcej nie będą mieli szansy się przytulać. Być może to co postanowiła zrobić nie miało sensu.
Zsunęła mu szmatę z ust tylko po to, by zsunąć też własną. Tylko po to, by wgryźć się w niego żarłocznie, o wiele mniej delikatnie niż można było się spodziewać po jej posturze, choć każdy kto znał Miles wiedział, że może właśnie tego, tych zębów, tego braku jakiejkolwiek subtelności należałoby się spodziewać. Życie i śmierć. Popiół i diamenty w nim zagrzebane.
– Lecę po Erika, żeby pościągać ludzi z pięter, a Ty ogarnij tych z parteru. Teraz jak klubokawiarnia jest zabezpieczona, to najlepsze miejsce, żeby ich przechować. – wyrzuciła chrapliwie, wysmykując się z jego objęcia zbyt łatwo, jakby sama była płomieniem, nie dającym tak łatwo się ujarzmić. – Masz zakaz latania na miotle Kocie! Nie chcę szukać Liszka, żeby Cię składał, pewnie ma swoje do roboty! – rzuciła jeszcze przez ramię i ściskając miotłę w dłoni pognała do znajdującej się przed nimi klubokawiarni, by wyciągnąć swojego byłego kapitana ze środka. Longbottom miał żelazne uda, powinni bez trudu przetransportować całkiem sporo ludzi.
To było takie wspaniałe.
Adrenalina szturmem zdobywała jej żyły, które pompowały od mózgu do ciała od ciała do mózgu najczystszą, najdoszkonalszą brawurę. Na Beltane gryzła piach, a teraz ogień ukorzył się przed jej potęgą i radość wynikająca z tego, ta cała euforia, ta cała ekstaza... Byli brudni, byli śmierdzący, byli po środku piekła. Byli szczęśliwi, bo coś się udało, bo każda odrobina sukcesu niosła nadzieję na więcej takich odrobin. Byli obok siebie, byli po swojej stronie. To nie był pierwszy raz kiedy poczuła tę dziwną więź, ale też ulgę. Ostatnio gry rozmawiała z Brenną, w zagubieniu, w zakłopotaniu, w niechęci do samej siebie przyznała się do swoich podejrzeń, ale ta mieszanina emocjonalna nie zmieniła wcale tego, że ledwie wczoraj prawie, że znów przepadła. Prawie. Patologiczne ścieżki jej trującego rtęcią pożądania umknęły żarowi zdrowego żelaza wykuwanego młotem świętego obowiązku, ciężkiej pracy i...
zaufania.
Czuła to już dzisiaj, czuła, gdy otworzyły się drzwi Praw Czasu, gdy dostrzegła Peregrinusa, który bynajmniej nie poświęcał swojego wolnego czasu na bieganie w masce po londyńskim pogorzelisku. Oczywiście - zawsze mógł być naśladowcą - ale umysł Miles nie sięgał tak daleko w możliwe intrygi popleczników Czarnego Lorda. W jej mniemaniu, w jej postrzeganiu całej sytuacji, jej Złoty Chłopiec, jej bratnia dusza, był w momencie przejęcia wiotkiego ciała nieznajomej czysty jak łza. Był jej osmolonym aniołem - brud najwidoczniej nie opuszczał ich relacji, która mimo wszystko pozostawała czystsza niż cokolwiek Miles w życiu spotkało.
Tak samo teraz spoglądając w szczerze uśmiechające się oczy Thomasa współdzielącego z nią radość, zapomniała trochę o szumnie wykrzykiwanych potencjalnych z Basiliusem zakładach, zapomniała o własnych zasadach, których zasadność i tak przecież poddawała w wątpliwość w ostatnich dniach. Być może tej nocy umrą. Być może nigdy więcej nie będą mieli szansy się przytulać. Być może to co postanowiła zrobić nie miało sensu.
Zsunęła mu szmatę z ust tylko po to, by zsunąć też własną. Tylko po to, by wgryźć się w niego żarłocznie, o wiele mniej delikatnie niż można było się spodziewać po jej posturze, choć każdy kto znał Miles wiedział, że może właśnie tego, tych zębów, tego braku jakiejkolwiek subtelności należałoby się spodziewać. Życie i śmierć. Popiół i diamenty w nim zagrzebane.
– Lecę po Erika, żeby pościągać ludzi z pięter, a Ty ogarnij tych z parteru. Teraz jak klubokawiarnia jest zabezpieczona, to najlepsze miejsce, żeby ich przechować. – wyrzuciła chrapliwie, wysmykując się z jego objęcia zbyt łatwo, jakby sama była płomieniem, nie dającym tak łatwo się ujarzmić. – Masz zakaz latania na miotle Kocie! Nie chcę szukać Liszka, żeby Cię składał, pewnie ma swoje do roboty! – rzuciła jeszcze przez ramię i ściskając miotłę w dłoni pognała do znajdującej się przed nimi klubokawiarni, by wyciągnąć swojego byłego kapitana ze środka. Longbottom miał żelazne uda, powinni bez trudu przetransportować całkiem sporo ludzi.