08.05.2025, 09:04 ✶
Dumbledore uśmiechnął się kącikiem ust. Pozwolił Morpheusowi mówić, samemu zanurzając łyżkę w zupie. Smakował ją, jeszcze nie unosząc jej do ust. Napawał się jej widokiem i smakiem - wszak jadło się nie tylko ustami, prawda? Pochłaniał danie wszystkimi swoimi zmysłami, jednocześnie otwierając uszy na to, co mówił jego przyjaciel.
- Jesteś bystry, Morpheusie. Nie każdy potrafi przejrzeć na wskroś moją duszę tak, jak ty to robisz - powiedział, wcześniej jednak kosztując zupy. Zanim przemówił, starannie wytarł usta papierową serwetką. Podniósł jasne spojrzenie na Longbottoma: w jego niebieskich tęczówkach nie widać było strachu, lecz nie musiało go być widać. Albus byłby głupcem, gdyby nie niepokoił się doniesieniami, które dostawał od swojej sieci. Morpheus miał rację: on miał na głowie Hogwart, bezpieczeństwo dzieci. Miał na głowie kształcenie przyszłych pokoleń, nawet on nie był w stanie być w kilku miejscach naraz... A może był w stanie, tylko nie chciał? Akurat Longbottom powinien być świadomy zagrożeń, które wiązały się z byciem w wielu miejscach naraz. - Dlatego chciałbym, żebyś dalej wykorzystywał swój dar w słusznej sprawie. Bierność nie leży w naturze nikogo, kto jest w Zakonie.
Czy to był pierwszy raz, gdy użył w jego obecności tej nazwy? Możliwe, chociaż na pewno sama nazwa Zakon Feniksa nie była mu obca. Ciszę przerywało jedynie ciche dzwonienie łyżek o miseczki.
- Jesteś kim więcej, niż tylko naszym przyjacielem, Morpheusie. Robisz więcej, niż po zwykła osoba, która chce pomóc. To właśnie ten brak bierności, który nie leży w twojej naturze, skłonił mnie do tego, by się z tobą spotkać. Twoja wizja jest niepokojąca, ale do jesieni mamy jeszcze dużo czasu. Jak sam wspominałeś: nie jest wykluczone, że w ogóle się nie spełni. Ale wiesz doskonale, że przezorny zawsze ubezpieczony. Wiem o twojej akcji ze zbieraniem wody, to był mądry ruch - usta Albusa rozciągnęły się nieznacznie w lekkim uśmiechu. Czy do Morpheusa dotarły informacje, że ktoś niezbyt uczciwie podszedł do sprawy i podkradł część wody z beczek do siebie? To nie miało znaczenia, ważna była ilość litrów. - Bądź nam nie tylko przyjacielem, Morpheusie, ale igłą w kompasie. Wskazuj nam drogę, wykorzystuj swoją mądrość do tego, by subtelnie nakierowywać młodszych od nas, którzy mają gorące głowy. Bądź im głosem rozsądku, który jest na równi z nimi, lecz jest wyżej ze względu na swoje doświadczenie i dar.
Dumbledore odłożył łyżkę na serwetkę. Świdrował Morpheusa spojrzeniem - to była prośba, owszem, lecz czyż Morpheus już tego nie robił? Czy nie był na równi z innymi członkami Zakonu, czyż nie doradzał im i nie studził zapałów młodszych od siebie, którzy byli w gorącej wodzie kąpani? Ta rozmowa była wszak tylko formalnością, acz czaiło się w niej coś jeszcze. Niewypowiedziana prośba zawisła między dwójką przyjaciół.
Pisz do mnie listy, Morpheusie. Pisz to, co widzisz, pisz to, co czujesz i gdy dzieje się źle. Informuj mnie.
- Jesteś bystry, Morpheusie. Nie każdy potrafi przejrzeć na wskroś moją duszę tak, jak ty to robisz - powiedział, wcześniej jednak kosztując zupy. Zanim przemówił, starannie wytarł usta papierową serwetką. Podniósł jasne spojrzenie na Longbottoma: w jego niebieskich tęczówkach nie widać było strachu, lecz nie musiało go być widać. Albus byłby głupcem, gdyby nie niepokoił się doniesieniami, które dostawał od swojej sieci. Morpheus miał rację: on miał na głowie Hogwart, bezpieczeństwo dzieci. Miał na głowie kształcenie przyszłych pokoleń, nawet on nie był w stanie być w kilku miejscach naraz... A może był w stanie, tylko nie chciał? Akurat Longbottom powinien być świadomy zagrożeń, które wiązały się z byciem w wielu miejscach naraz. - Dlatego chciałbym, żebyś dalej wykorzystywał swój dar w słusznej sprawie. Bierność nie leży w naturze nikogo, kto jest w Zakonie.
Czy to był pierwszy raz, gdy użył w jego obecności tej nazwy? Możliwe, chociaż na pewno sama nazwa Zakon Feniksa nie była mu obca. Ciszę przerywało jedynie ciche dzwonienie łyżek o miseczki.
- Jesteś kim więcej, niż tylko naszym przyjacielem, Morpheusie. Robisz więcej, niż po zwykła osoba, która chce pomóc. To właśnie ten brak bierności, który nie leży w twojej naturze, skłonił mnie do tego, by się z tobą spotkać. Twoja wizja jest niepokojąca, ale do jesieni mamy jeszcze dużo czasu. Jak sam wspominałeś: nie jest wykluczone, że w ogóle się nie spełni. Ale wiesz doskonale, że przezorny zawsze ubezpieczony. Wiem o twojej akcji ze zbieraniem wody, to był mądry ruch - usta Albusa rozciągnęły się nieznacznie w lekkim uśmiechu. Czy do Morpheusa dotarły informacje, że ktoś niezbyt uczciwie podszedł do sprawy i podkradł część wody z beczek do siebie? To nie miało znaczenia, ważna była ilość litrów. - Bądź nam nie tylko przyjacielem, Morpheusie, ale igłą w kompasie. Wskazuj nam drogę, wykorzystuj swoją mądrość do tego, by subtelnie nakierowywać młodszych od nas, którzy mają gorące głowy. Bądź im głosem rozsądku, który jest na równi z nimi, lecz jest wyżej ze względu na swoje doświadczenie i dar.
Dumbledore odłożył łyżkę na serwetkę. Świdrował Morpheusa spojrzeniem - to była prośba, owszem, lecz czyż Morpheus już tego nie robił? Czy nie był na równi z innymi członkami Zakonu, czyż nie doradzał im i nie studził zapałów młodszych od siebie, którzy byli w gorącej wodzie kąpani? Ta rozmowa była wszak tylko formalnością, acz czaiło się w niej coś jeszcze. Niewypowiedziana prośba zawisła między dwójką przyjaciół.
Pisz do mnie listy, Morpheusie. Pisz to, co widzisz, pisz to, co czujesz i gdy dzieje się źle. Informuj mnie.
MG: Mirabella Plunkett
to the well-organised mind
death is just the next adventure
death is just the next adventure