09.05.2025, 14:16 ✶
Uciekałem w sen, żeby nie być zagrożeniem. Dla nikogo. Żeby nie wspominać chwil, w których mogłem kogoś skrzywdzić albo wręcz kogoś krzywdziłem. To wszystko wracało, kiedy spałem, ale wtedy nie robiłem im już krzywdy naprawdę. Ale teraz… Teraz mogłem znowu przeżywać koszmar na jawie. Teraz mówiono mi, żebym zamieszkał w domu pełnym obcych ludzi. Z dzieckiem plątającym się gdzieś między nogami. Z podstarzałą ciotką. W zupełnie obcym miejscu. Przerażało mnie to. Przerażało bardzo.
Czy będę tam miał swobodny dostęp do krwi? Cóż, pod skrzydłami wkurwionego teraz Ambroise’a – najpewniej tak. Już miałem okazję przekonać się o jego skuteczności pomimo uprzedzeń do mojej osoby. Ale pytanie brzmiało: czy będę miał dostęp do eliksirów nasennych? Lepiej, żebym był nieprzytomny. Otumaniony. Tak będzie bezpieczniej. Dla wszystkich.
Rozejrzałem się po twarzach zebranych wokół. Wszyscy zgodnie potwierdzali, że ten dom na wsi to świetny pomysł. Nawet Benjy mówił o tym z przekonaniem, najwyraźniej znał tamto miejsce. Najwyraźniej znał też realia życia z wampirem pod jednym dachem...? Albo się zgrywał.
Ambroise? On jako jedyny się nie odezwał. Ale jego milczenie ważyło. Groził mi niemo, wyraźnie dając do zrozumienia, że jeśli nie zgodzę się polubownie, użyje siły. A ta, w obecnej sytuacji, była… niewskazana. I może faktycznie nie powinienem robić problemu? Nie teraz?
Zarówno on, jak i Geraldine, zresztą wszyscy tu zebrani, czuliśmy, że ten pył był zły. Że wymknął się złowrogiej sile, która posłała go w świat, żeby niósł pożogę. Nie mogliśmy tu zostać. Musieliśmy się przegrupować. Schować. U ich ciotki. A potem… potem wrócę tam, gdzie moje miejsce. Do Snowdonii.
– Niech ci będzie – odparłem w końcu, głosem nieco wyższym niż zwykle. Byłem zestresowany. Pięści mi drżały. Ale wmawiałem sobie, że będzie dobrze. Będzie dobrze. – Ale nie myśl, że unikniesz tego tematu. Serio to przegadamy – dorzuciłem, odbijając piłeczkę, chociaż nie miałem pojęcia, o jaką grę tu właściwie chodziło. Co też knuła Geraldine za moimi plecami.
W głębi duszy byłem przekonany, że Geraldine uparcie chciała mnie mieć na oku. Jakby nagle zainteresował ją mój los. A Ambroise? Cóż… Spełniał jej zachcianki. Jak zawsze. Gdybym tylko słyszał myśli Benka, możliwe, że bym się z nimi zgodził.
Nigdy nie uważałem Ger za księżniczkę. Ale może to dlatego, że miałem błędny, cukierkowy obraz księżniczek. Ger była raczej wojowniczą wersją, z tych, z którymi prędzej czy później każdy musi się zgodzić. Bo inaczej wymusi. Albo ominie. Tak jak wtedy, w jaskini, kiedy wzeszło słońce. Zostawiła mnie samego, żeby pogadać z Thoranem. Nie pozwoliła sobie pomóc. Nie wyjaśniła. Do dziś nie miałem pojęcia, o co jej wtedy chodziło. Może powinienem o tym pogadać z bratem?
Rozprostowałem palce i ruszyłem za Benkiem. Niech mnie mają na oku. Może tak będzie lepiej. Nie chciałem mieć na rękach kolejnej krwi. Wstrzymałem oddech i wyszedłem z kamienicy.
Czy będę tam miał swobodny dostęp do krwi? Cóż, pod skrzydłami wkurwionego teraz Ambroise’a – najpewniej tak. Już miałem okazję przekonać się o jego skuteczności pomimo uprzedzeń do mojej osoby. Ale pytanie brzmiało: czy będę miał dostęp do eliksirów nasennych? Lepiej, żebym był nieprzytomny. Otumaniony. Tak będzie bezpieczniej. Dla wszystkich.
Rozejrzałem się po twarzach zebranych wokół. Wszyscy zgodnie potwierdzali, że ten dom na wsi to świetny pomysł. Nawet Benjy mówił o tym z przekonaniem, najwyraźniej znał tamto miejsce. Najwyraźniej znał też realia życia z wampirem pod jednym dachem...? Albo się zgrywał.
Ambroise? On jako jedyny się nie odezwał. Ale jego milczenie ważyło. Groził mi niemo, wyraźnie dając do zrozumienia, że jeśli nie zgodzę się polubownie, użyje siły. A ta, w obecnej sytuacji, była… niewskazana. I może faktycznie nie powinienem robić problemu? Nie teraz?
Zarówno on, jak i Geraldine, zresztą wszyscy tu zebrani, czuliśmy, że ten pył był zły. Że wymknął się złowrogiej sile, która posłała go w świat, żeby niósł pożogę. Nie mogliśmy tu zostać. Musieliśmy się przegrupować. Schować. U ich ciotki. A potem… potem wrócę tam, gdzie moje miejsce. Do Snowdonii.
– Niech ci będzie – odparłem w końcu, głosem nieco wyższym niż zwykle. Byłem zestresowany. Pięści mi drżały. Ale wmawiałem sobie, że będzie dobrze. Będzie dobrze. – Ale nie myśl, że unikniesz tego tematu. Serio to przegadamy – dorzuciłem, odbijając piłeczkę, chociaż nie miałem pojęcia, o jaką grę tu właściwie chodziło. Co też knuła Geraldine za moimi plecami.
W głębi duszy byłem przekonany, że Geraldine uparcie chciała mnie mieć na oku. Jakby nagle zainteresował ją mój los. A Ambroise? Cóż… Spełniał jej zachcianki. Jak zawsze. Gdybym tylko słyszał myśli Benka, możliwe, że bym się z nimi zgodził.
Nigdy nie uważałem Ger za księżniczkę. Ale może to dlatego, że miałem błędny, cukierkowy obraz księżniczek. Ger była raczej wojowniczą wersją, z tych, z którymi prędzej czy później każdy musi się zgodzić. Bo inaczej wymusi. Albo ominie. Tak jak wtedy, w jaskini, kiedy wzeszło słońce. Zostawiła mnie samego, żeby pogadać z Thoranem. Nie pozwoliła sobie pomóc. Nie wyjaśniła. Do dziś nie miałem pojęcia, o co jej wtedy chodziło. Może powinienem o tym pogadać z bratem?
Rozprostowałem palce i ruszyłem za Benkiem. Niech mnie mają na oku. Może tak będzie lepiej. Nie chciałem mieć na rękach kolejnej krwi. Wstrzymałem oddech i wyszedłem z kamienicy.