Bletchley na pewno nie uznałaby tego, że Romulus jest jaki jest przez brak nikotyny. On był księżniczką, zawsze zachowywał się w ten sam sposób. Nadymał się jak rozdymka, i ciągle myślał, że jest najmądrzejszy na świecie, że ma rację i inni powinni go słuchać. Dobre sobie. Prudence nie należała do osób, którym imponowało takie zadzieranie nosa, a że nie był jej zupełnie obcy to nie odmawiała sobie komentarzy z tym związanych. Inaczej pewnie szkoda by jej było słów, w przypadku ludzi których nie znała raczej się nie odzywała.
- Bo nie zapytałeś? Nie czytam w myślach, skąd mogłam wiedzieć, że ich potrzebujesz? - Jeszcze nie opanowała tej tajemnej sztuki, tak w zasadzie to raczej nigdy nie ciagnęło jej do nauki legilimencji, nie wydawało jej się to szczególnie atrakcyjne. Wystarczy, że musiała sobie radzić ze wszystkimi swoimi wspomnieniami, co dopiero byłoby gdyby jeszcze przypadkiem grzebała innym w głowach...
Oczywiście, że jej nie posłuchał, czego innego mogła się spodziewać po tym typie? Niby pochodził z elity, a zupełnie nie potrafił się zachować. Nie zdążyła zareagować, nie odsunęła się, kiedy znalazł się w jej przestrzeni osobistej. Właśnie przez to udało mu się wyrwać jej szluga z dłoni. Burknęła na niego jedynie, bo nie była w stanie inaczej tego skomentować. Co za idiota.
- Ja nie. Czy wyglądam Ci na kogoś kto jest w stanie wejść na drzewo? - Odpowiedź była dość oczywista, w ogóle nie mogła uwierzyć, że się jej o to zapytał. Romulus naprawdę nie był normalny, nie że spodziewała się po nim zbyt wiele... Jednak z każdą interakcją było coraz gorzej, a teraz? Teraz utknęli tutaj razem, w lesie. Na samą myśl o tym znowu zaczęła się denerwować. Zazwyczaj przy tym człowieku stawała się podminowana, tak reagowała na jego obecność. To nie będzie dobry dzień, była tego pewna.
Szła więc za nim. Nie próbowała dorównać mu tempa, bo nie chciała znajdować się zbyt blisko, kto wie, co za durny pomysł zaraz wpadnie mu do głowy. Oczywiście, że się nie zamknęła. Nie zamierzała dusić w sobie tych negatywnych emocji, które w niej wzbudzał, wolała dać im ujście od razu, bo gdyby trzymała to w sobie... To by go rozniosła, gdyby w końcu wybuchnęła.
W pewnym momencie się zatrzymał. Nie miała pojęcia, co tym razem się wydarzyło, nic bowiem nie wskazywało na to, że coś się stało. Gdy usłyszała co do niej mówił zawiesiła na Romulusie na dłużej swoje spojrzenie. Patrzyła na niego oceniająco, bardzo oceniająco. - Jak mogłeś zgubić różdżkę? Czy naprawdę sądzisz, że ją tutaj znajdziesz? W tym lesie? Życzę powodzenia. - Odruchowo zacisnęła mocniej dłoń na swojej różdżce, aby upewnić się, że faktycznie znajduje się ona w jej dłoni. Cóż miała dzisiaj nad nim zdecydowanie przewagę. Posiadała fajki, i różdżkę, a Romulus nie miał przy sobie niczego, co mogło im się przydać, się najwyraźniej zapomniał też zabrać ze sobą mózg, skoro doprowadził do sytuacji w której znajduje się w środku lasu bez tego najważniejszego dla czarodziejów narzędzia.
Drgnęła jej powieka gdy wspomniał o wilkołakach, zacisnęła też zęby. Była okropnie uprzedzona do przedstawicieli tego gatunku. Nie wydawało jej się, żeby jakiś z nich znalazł się tutaj, bo nie było pełni, ale z drugiej strony, czy one faktycznie atakowały tylko w pełnię? Z tego, co się orientowała to różnie z tym bywało. Nie powinna panikować, ale poczuła teraz jeszcze większy niepokój. Naprawdę nie chciała tutaj dłużej być. Co za cholernie zjebany dzień.
Była głodna, zmęczona, do tego zaczęło się ściemniać, teraz mieli przejść tę samą drogę, bo Potter zgubił różdżkę. Nosz kurwa mać.
- Pójdę z Tobą tylko dlatego, że naprawdę nie chce zostać tutaj sama w nocy. - Chcąc nie chcąc była zmuszona do tego, aby trzymać się jego. Nie, żeby jej się to szczególnie podobało, ale Prue podchodziła do sprawy rozsądnie i rzeczowo, mieli większe szanse na przetrwanie zbliżającej się nocy razem.
Odwróciła się więc na pięcie i zaczęła iść przed siebie, tym razem w stronę miejsca z którego wyruszyli. Nie była do końca przekonana, że uda im się wrócić dokładnie tą samą ścieżką, ale co innego mieli zrobić? Teraz jednak zamknęła się w sobie, nie komentowała już tego w żaden sposób. Nie chciała na to marnować siły.
Confusion in her eyes that says it all
She's lost control