11.05.2025, 17:44 ✶
Istniał jeden bardzo ważny powód, dla którego nie chciała powiedzieć Tristanowi wszystkiego: po prostu, najzwyczajniej w świecie, nie mogła. Miała do zrobienia kilka rzeczy, o których Ward nie mógł wiedzieć i to nie tylko dlatego, że nie pochwaliłby jej działań i podjęcia tak ogromnego ryzyka. Po prostu nie była w pozycji, by decydować kto może wiedzieć o tym, że Olivia wplątała się w działania Zakonu Feniksa. Patrząc na to, co mówiła Brenna kilka dni temu, a potem zarówno Nora, jak i Dora no i w końcu Millie: działania "przyjaciół" były tajne. I chociaż serce jej pękało na samą myśl o tym, że ukrywała coś przed swoim chłopakiem, to również w trosce o niego i jego kolejne działania musiała po prostu przemilczeć kilka spraw. Bo oczywiście że zamierzała mu powiedzieć, że odwiedziła Norę, że porozmawiała z mamą i potem natrafiła na Moody: ale chciała, żeby nie myślał, że te wszystkie działania były ze sobą powiązane.
Jeszcze kilka chwil temu Olivia była razem ze wszystkimi w miejscu, które było względnie bezpieczne. Ale nie mogła tam zostać: wiedzieli, jaka jest sytuacja a Brenna wiedziała, z kim Olivia się związała. Bycie tak daleko od siebie tak długo w takiej sytuacji sprawiało, że czuła jakby jej dusza była rozrywana na kawałki. Bolał ją niemalże każdy jej fragment: bała się o niego. Dobrze, że nie potrafiła czytać w myślach, bo jej serce by chyba pękło na milion kawałków gdyby się dowiedziała, jakie myśli w tej samej chwili miał Tristan. Olivia była tak wystraszona, że użyła również jednej ze swoich umiejętności, której nienawidziła: teleportacji.
Miała głęboko w nosie, czy ktoś ją zobaczy: Londyn - cały Londyn - płonął, na niebie pyszniły się zielone, mroczne znaki, a ona miała się przejmować czy nie wpadnie na jakiegoś mugola? Na jej szczęście nie wpadła na nikogo: wylądowała w uliczce, którą pamiętała z ostatnich wizyt u Warda. Niedaleko jego mieszkania. Lecz zanim była w stanie w ogóle podnieść głowę, runęła na kolana i zaczęła wymiotować. Rude włosy, i tak brudne od sadzy, weszły jej w drogę, ale nie była w stanie opanować skurczów żołądka, by pomóc sobie jakkolwiek je odgarnąć. Dlatego właśnie nienawidziła teleportacji: mogłaby robić wszystko - nie jeść przez tydzień, brać eliksiry czy inne gówna, a i tak skończyłaby w zaułku rzygając jak kot. A trzeba było przyznać, że miała co zwracać bo przecież gdy ten koszmar się zaczął, to byli w trakcie kolacji.
Dotarła tutaj dużo później, niż walka, która się odbyła między Tristanem i Śmierciożercami. Nie wiedziała, że mu się coś stało: wiedziała tylko gdzie mieszka i gdzie jest w miarę bezpiecznie, żeby się teleportować. Widziała gruzy z boku i za sobą, ale skąd miała wiedzieć, że jej ukochany był właśnie pod nimi? Na ten moment zajęta była głośnym wymiotowaniem, które rozległo się zaraz po charakterystycznym trzasku aportacji. Minie dobra chwila, zanim wstanie na nogi, ale już teraz wiedziała, że musi wziąć się w garść: widziała mroczny znak, gorejący nad budynkiem. Nie była pewna, czy mężczyzna tu będzie, ale to była pierwsza lokalizacja, która wpadła jej do głowy: jego własne mieszkanie.
@Tristan Ward
Jeszcze kilka chwil temu Olivia była razem ze wszystkimi w miejscu, które było względnie bezpieczne. Ale nie mogła tam zostać: wiedzieli, jaka jest sytuacja a Brenna wiedziała, z kim Olivia się związała. Bycie tak daleko od siebie tak długo w takiej sytuacji sprawiało, że czuła jakby jej dusza była rozrywana na kawałki. Bolał ją niemalże każdy jej fragment: bała się o niego. Dobrze, że nie potrafiła czytać w myślach, bo jej serce by chyba pękło na milion kawałków gdyby się dowiedziała, jakie myśli w tej samej chwili miał Tristan. Olivia była tak wystraszona, że użyła również jednej ze swoich umiejętności, której nienawidziła: teleportacji.
Miała głęboko w nosie, czy ktoś ją zobaczy: Londyn - cały Londyn - płonął, na niebie pyszniły się zielone, mroczne znaki, a ona miała się przejmować czy nie wpadnie na jakiegoś mugola? Na jej szczęście nie wpadła na nikogo: wylądowała w uliczce, którą pamiętała z ostatnich wizyt u Warda. Niedaleko jego mieszkania. Lecz zanim była w stanie w ogóle podnieść głowę, runęła na kolana i zaczęła wymiotować. Rude włosy, i tak brudne od sadzy, weszły jej w drogę, ale nie była w stanie opanować skurczów żołądka, by pomóc sobie jakkolwiek je odgarnąć. Dlatego właśnie nienawidziła teleportacji: mogłaby robić wszystko - nie jeść przez tydzień, brać eliksiry czy inne gówna, a i tak skończyłaby w zaułku rzygając jak kot. A trzeba było przyznać, że miała co zwracać bo przecież gdy ten koszmar się zaczął, to byli w trakcie kolacji.
Dotarła tutaj dużo później, niż walka, która się odbyła między Tristanem i Śmierciożercami. Nie wiedziała, że mu się coś stało: wiedziała tylko gdzie mieszka i gdzie jest w miarę bezpiecznie, żeby się teleportować. Widziała gruzy z boku i za sobą, ale skąd miała wiedzieć, że jej ukochany był właśnie pod nimi? Na ten moment zajęta była głośnym wymiotowaniem, które rozległo się zaraz po charakterystycznym trzasku aportacji. Minie dobra chwila, zanim wstanie na nogi, ale już teraz wiedziała, że musi wziąć się w garść: widziała mroczny znak, gorejący nad budynkiem. Nie była pewna, czy mężczyzna tu będzie, ale to była pierwsza lokalizacja, która wpadła jej do głowy: jego własne mieszkanie.
@Tristan Ward