06.02.2023, 10:52 ✶
Tego wieczoru Alice skończyła pracę wyjątkowo wcześnie. Czuła się pewnie z przygotowanym przez nią materiałem na najbliższe spotkanie wydawców i wiedziała, że to, co chciała tam zaprezentować, będzie naprawde dobre. Nie mieli jej czym zagiąć. Sprawdziła wszystkie źródła pięć razy. Potwierdziła wiarygodność wszystkiego, czego tylko się dało. Włożyła wiele serca w to, aby tekst przelany na rolki pergaminu był bez najmniejszego zarzutu. Innymi słowy, tak po ludzku była dumna z tego, co udało jej się dokonać.
Wróciła do domu wcześniej w naprawdę wyśmienitym nastroju. Po drodze zrobiła zakupy, aby przygotować naprawdę dobrą kolację, kiedy jej facet wróci do mieszkania. Nuciła radośnie pod nosem, przygotowując dwie wersje jednego dania; dla niej wegańską, dla niego z mięsem. Wszystko tego wieczoru układało się wspaniale. Inaczej być po prostu nie mogło.
Późno poszli spać, bo po kolacji postanowili jeszcze nacieszyć się wzajemnym towarzystwem. Dla Alice to był naprawdę udany dzień i udany wieczór, więc szła do łóżka bardzo zadowolona.W jej mniemaniu nic złego nie mogło się już stać. Nic nie mogło popsuć jej nastroju. I prawdopodobnie by nic takiego nie miało miejsca, gdyby nie telepatyczna więź, która pozwoliła jej na odebranie wiadomości od Cody'ego.
Od razu usiadła wstrząśnięta na łóżku, niepewna, czy to sen, czy faktycznie coś podobnego usłyszała w swojej głowie. Ukryła zmęczone oczy w dłoniach, co pozwoliło jej się skupić. Zaniepokojony chłopak obudził się. Chciał wiedzieć, co się stało. Alice szybko mu wyjaśniła, gdzie musi się udać, bo nie brała pod uwagę opcji porzucenia przyjaciela w potrzebie. Szlag trafił cały jej dobry nastrój.
Nie pamiętała, kiedy ostatni raz ubierała się tak szybko i szykowała do wyjścia. Do torebki zapakowała wspomniany przez Cody'ego wiggenowy, sporo jedzenia, czekoladę i własne zapasy roślin, które jak wiedziała działają regenerująco. Chwilę później teleportowała się do wspomnianego przez niego mieszkania. To co tam zobaczyła, na długo miało pozostać w jej głowie.
Dziewczyna, która leżała na kanapie, wyglądała bardzo źle. Była niemal równie blada jak Cody, wyraźnie osłabiona. Przyjaciel Alice nie prezentował się wiele lepiej. Mimo wyraźnie zaróżowionych policzków, ewidentnie był przytłoczony tym, co się wydarzyło. Szlag, szlag, szlag!
- Cody, wyjdź stąd - powiedziała Alice, patrząc mu prosto w oczy. Nieświadomie w swoje słowa włożyła urok wili, aby wzmocnić przekaz. Nie zamierzała pozwolić, aby ponownie się na nią rzucił. Jeszcze nie była pewna, do czego jej przyjaciel jest zdolny.
Kiedy jej przyjaciel udał się do innego pokoju, Alice podeszła spokojnie do dziewczyny leżącej na kanapie.
- Cześć, jestem Alice - przywitała się grzecznie, z uśmiechem na ustach. Próbowała promieniować pozytywna aurą, choć jej serce niebezpiecznie głośno kołatało się pod żebrami. - Może zaczniemy od tego, żebyś wypiła wiggenowy, co? - wyjęła z torebki eliksir i odkorkowała go. Podała dziewczynie, niepewna, czy ta da samodzielnie radę go wypić.
Wróciła do domu wcześniej w naprawdę wyśmienitym nastroju. Po drodze zrobiła zakupy, aby przygotować naprawdę dobrą kolację, kiedy jej facet wróci do mieszkania. Nuciła radośnie pod nosem, przygotowując dwie wersje jednego dania; dla niej wegańską, dla niego z mięsem. Wszystko tego wieczoru układało się wspaniale. Inaczej być po prostu nie mogło.
Późno poszli spać, bo po kolacji postanowili jeszcze nacieszyć się wzajemnym towarzystwem. Dla Alice to był naprawdę udany dzień i udany wieczór, więc szła do łóżka bardzo zadowolona.W jej mniemaniu nic złego nie mogło się już stać. Nic nie mogło popsuć jej nastroju. I prawdopodobnie by nic takiego nie miało miejsca, gdyby nie telepatyczna więź, która pozwoliła jej na odebranie wiadomości od Cody'ego.
Od razu usiadła wstrząśnięta na łóżku, niepewna, czy to sen, czy faktycznie coś podobnego usłyszała w swojej głowie. Ukryła zmęczone oczy w dłoniach, co pozwoliło jej się skupić. Zaniepokojony chłopak obudził się. Chciał wiedzieć, co się stało. Alice szybko mu wyjaśniła, gdzie musi się udać, bo nie brała pod uwagę opcji porzucenia przyjaciela w potrzebie. Szlag trafił cały jej dobry nastrój.
Nie pamiętała, kiedy ostatni raz ubierała się tak szybko i szykowała do wyjścia. Do torebki zapakowała wspomniany przez Cody'ego wiggenowy, sporo jedzenia, czekoladę i własne zapasy roślin, które jak wiedziała działają regenerująco. Chwilę później teleportowała się do wspomnianego przez niego mieszkania. To co tam zobaczyła, na długo miało pozostać w jej głowie.
Dziewczyna, która leżała na kanapie, wyglądała bardzo źle. Była niemal równie blada jak Cody, wyraźnie osłabiona. Przyjaciel Alice nie prezentował się wiele lepiej. Mimo wyraźnie zaróżowionych policzków, ewidentnie był przytłoczony tym, co się wydarzyło. Szlag, szlag, szlag!
- Cody, wyjdź stąd - powiedziała Alice, patrząc mu prosto w oczy. Nieświadomie w swoje słowa włożyła urok wili, aby wzmocnić przekaz. Nie zamierzała pozwolić, aby ponownie się na nią rzucił. Jeszcze nie była pewna, do czego jej przyjaciel jest zdolny.
Kiedy jej przyjaciel udał się do innego pokoju, Alice podeszła spokojnie do dziewczyny leżącej na kanapie.
- Cześć, jestem Alice - przywitała się grzecznie, z uśmiechem na ustach. Próbowała promieniować pozytywna aurą, choć jej serce niebezpiecznie głośno kołatało się pod żebrami. - Może zaczniemy od tego, żebyś wypiła wiggenowy, co? - wyjęła z torebki eliksir i odkorkowała go. Podała dziewczynie, niepewna, czy ta da samodzielnie radę go wypić.