Nie tylko Rodolphus stawał się inną osobą po okryciu twarzy maską, a swego ciała szatą. Robili to wszyscy. Każdy z osobna i każdy po kolei. Z jednej strony mogli być miłymi, pełnymi empatii członkami magicznej społeczności. Z drugiej strony byli jej największą zakałą i rakiem na jej tkance, który powoli wżerał się coraz głębiej, a następnie zajadał się tym, co było mu serwowane - słabymi jednostkami.
Stanley chciałby powiedzieć, że był inny. Że nie czerpał zadowolenia z krzywdy, które wyrządzali innym. Że robił to z rozkazu, a nie z własnych pobudek. Niestety. Skłamałby. Czerpał przyjemność z cruciatusa. Spoglądał z zawadiackim uśmieszkiem na to jak cierpieli inni - jak błagali o litość, jak skręcali się z bólu.
Nie różnili się niczym. Oni wszyscy byli niczym krople wody w jeziorze - tacy sami.
- Niech tak będzie - zgodził się z Viperą, chociaż powiedział to pod nosem, więc Rodolphus mógł tego nie usłyszeć. Nie tak, że ukrywał coś przed nim. Wręcz przeciwnie ale Lestrange był już zajęty swoim hobby, które zakrawało o podróże po nieswoich umysłach. Na całe szczęście, Borgin, był na to przygotowane i za w czasu wyszkolił się w sztuce oklumencji, więc mógł się czuć odrobinę bezpieczniej, a przynajmniej na razie.
Vulturis był jednak zawiedziony. Nie mógł dostrzec drugiego brygadzisty, które musiał się gdzieś tutaj ukrywać. Próbował słuchać swojego kompana. Szło mu to co najmniej średnio, ponieważ był bardziej skupiony na dostrzeżeniu najmniejszego ruchu w okolicy. Nie mogli zostać zaskoczeni. Nie na jego warcie. Nie dzisiaj.
Ofiara vel brygadzista, który miał mniej szczęścia, nie potrafił powiedzieć zbyt wiele. Najpewniej był to jakiś żółtodziób, a to była jego pierwsza, poważniejsza akcja. Szkoda, że raczej ostatnia, ponieważ to Vipera decydował o tym, jak kto skończy dzisiejszego wieczora. Może nawet nie sam Rodolphus, a jego chore zapędy, które prowadziły go ku nieuniknionemu - zniszczeniu, zatraceniu swojej duszy w spaczeniu. Niestety, ponownie, Vulturis nie był mu wcale innym człowiekiem - też powoli zmierzał w tym kierunku, chociaż próbował się bronić. Z marnym skutkiem... ale próbował.
- No wyłaź zajączku... - mówił pod nosem, jakby chciał zachęcić drugiego funkcjonariusza do ujawnienia swojej pozycji - Pokaż się leśniczemu... - kontynuował, skanując okolicę spod swojej maski - Nie możesz się ukrywać cały wieczór... - komentował. Trochę dla siebie, trochę dla tłumu, którego tutaj nie było.
Percepcja po okolicy
Akcja nieudana
"Riddikulus!"
- Danielle Longbottom na widok Stanleya Bo[r]gina
"Jestem dumna, że pomagałeś podczas zamachu."
- Stella Avery na wieści o udziale Stanley w walkach podczas Beltane 1972