[8.09.72] Red, the blood of angry men [Icarus & Electra]

— Całe szczęście. — również pogłaskała Cerbera za uchem. Kochany piesek nie miał pojęcia, co właśnie się działo. W pewnym sensie Electra mu zazdrościła; być może gdyby nie wiedziała, co oznacza Mroczny Znak unoszący się na niebie, nie byłaby aż tak przerażona. Jednak była już na tyle dorosła, by w pełni rozumieć obraz obecnej sytuacji. Zdawała sobie więc sprawę, że otaczające ją śmierć i zniszczenie były efektem działań bandy popaprańców. Że ich nienawiść do pewnej grupy ludzi była na tyle silna, by uzasadnić spalenie całego miasta.

— Oby nic im się nie stało... — Prewettówna nie była jakoś bardzo wierzącą czarownicą, lecz w tym momencie zaczęła się modlić w myślach o bezpieczeństwo swoich bliskich. Proszę Matko, trzymaj w opiece Basila, mamę i Monę. Tak, Monę również. Jak mogła nie troszczyć się o osobę, która tyle znaczyła dla Icarusa? Prewettówna na własne oczy widziała, jak pozytywny wpływ miała Rowle na jej brata. Zresztą, ona sama bardzo polubiła rudowłosą w ostatnich dniach.

— Nie, widziałam tylko, jak ludzie biegają w panice... — przełknęła ślinę. Ciężko było nawet mówić o tym, co działo się dookoła. Wszędzie krzyki, chaos, żar... Electra miała nadzieję, że faktycznie Ministerstwo zorganizuje pomoc i że służby będą działać szybko. Choć biorąc pod uwagę skalę pożaru, te nadzieje mogły okazać się płonne...

// Percepcja II, czy rozglądając się dookoła zauważę zbliżającego się do nas wściekłego mugolaka

Rzut N 1d100 - 28
Akcja nieudana