21.05.2025, 18:21 ✶
– Leć z nią od razu do Nory! Trzeba ją ocucić i dać coś na wzmocnienie! Ja ich dowiozę za moment! – odkrzyknęła i już z chłopakiem zanurkowała w dół. Czy się oszczędzała? Czy robiła to ostrożnie? Bynajmniej. Była niegdyś szukającą w drużynie Quidittcha i była zajebiście dobra w tej robocie, gdzie rozjebany mózg bardziej jej służył niż przeszkadzał. Zwykłe rozkojarzenie nagle okazywało się błogosławieństwem, gdy jej uwaga musiała być rozpiżdżona jak galaktyka po okolicy i trzeba było znaleźć ten jeden złoty obiekt, mokry sen każdego szukającego. Była brawurowa, nie znała lęku, nie miała żadnych granic. Mogła napierdalać maksymalną prędkością i wyhamować w ostatniej chwili. Mogła to zrobić, bo nie myślała o konsekwencjach, jeśli spadnie i złamie sobie kark. Kto by się przejął? Na pewno nie jej stary.
Teraz nie była aż tak nieostrożna i dobrze, bo chłopak którego zwoziła na parter i tak swoje już przeżył. Liczyła że nie oberwie z mańki, szybki rzut oka na ulicę dał jej pewne rozeznanie, że pośród panikujących ludzi tłum się nie rozstępuje przed kutasiarzami w maskach. Ale...
– Weź się skitraj tam koło śmietników. Zaraz wracam z Twoim starym. – Jak obiecał tak uczyniła i rzeczywiście po chwili bruku dotknął również i pan mąż. Rodzina w komplecie. Fajnie. Cieszyła się, że tym razem udało się uratować czyjąś mamę, spychała na dno podświadomości krzyk Lany, która nie miała tej nocy tyle szczęścia.
– Dobra słuchajcie, moja miotła nie dźwignie nas we trójkę więc zapierdalamy. Tam będziecie bezpieczni razem z innymi – przekazała ocaleńcom, którzy patrzyli na nią niepewnie, choć z pewnością już nie nieufnie. Wszelkie słowa wdzięczności ucinała krótkim taka praca, Brygada Uderzeniowa pozdrawia, tak dostaniecie tam jedzenie i będzie też miejsce na Wasze rzeczy. – Nie wzięli za dużo. W torbie podejrzewała znalazło się kilka oszczędności, najważniejsze dokumenty, pamiątki. Sama taką torbę nosiła teraz na plecach myśląc sobie o tym jak to jest mieć w torbie cały świat. Dom jej i jej brata spłonął, nagle pokoik w Księżycowym, który miał być tylko na jakiś czas "odcięcia pępowiny" i "poszukania siebie" stał się mniej... tymczasowym miejscem. Czy Ci ludzie też będą mieli gdzie się schronić na dłuższą metę? To byłyby już myśli zdecydowanie na wyrost. Miles była skupiona na osłanianiu ich dup, ale szybko wypchnęła z głowy myślenie o jutrze.
W końcu dotarli do drzwi Nory Nory, gdzie zbierało się coraz więcej ludzi. To że wcześniej z Thomasem ogarnęła front pożaru zapewniał względne bezpieczeństwo zebranym, z resztą umówmy się nie była to zgraja bezbronnych mugolków, tylko legitni czarodzieje, którzy mimo trwającego horroru potrafili się zorganizować. Nora królowała wkoło, więc Miles nie zamierzała jej się w to wtryniać. Właściwie od razu wyjebała na zewnątrz szukając więcej dusz do uratowania. Wiedziała, że nie uratuje wszystkich, ale nie zamierzała poddawać się tej myśli i tracić okazji, do tego by uratować chociażby jedną więcej osobę.
Teraz nie była aż tak nieostrożna i dobrze, bo chłopak którego zwoziła na parter i tak swoje już przeżył. Liczyła że nie oberwie z mańki, szybki rzut oka na ulicę dał jej pewne rozeznanie, że pośród panikujących ludzi tłum się nie rozstępuje przed kutasiarzami w maskach. Ale...
– Weź się skitraj tam koło śmietników. Zaraz wracam z Twoim starym. – Jak obiecał tak uczyniła i rzeczywiście po chwili bruku dotknął również i pan mąż. Rodzina w komplecie. Fajnie. Cieszyła się, że tym razem udało się uratować czyjąś mamę, spychała na dno podświadomości krzyk Lany, która nie miała tej nocy tyle szczęścia.
– Dobra słuchajcie, moja miotła nie dźwignie nas we trójkę więc zapierdalamy. Tam będziecie bezpieczni razem z innymi – przekazała ocaleńcom, którzy patrzyli na nią niepewnie, choć z pewnością już nie nieufnie. Wszelkie słowa wdzięczności ucinała krótkim taka praca, Brygada Uderzeniowa pozdrawia, tak dostaniecie tam jedzenie i będzie też miejsce na Wasze rzeczy. – Nie wzięli za dużo. W torbie podejrzewała znalazło się kilka oszczędności, najważniejsze dokumenty, pamiątki. Sama taką torbę nosiła teraz na plecach myśląc sobie o tym jak to jest mieć w torbie cały świat. Dom jej i jej brata spłonął, nagle pokoik w Księżycowym, który miał być tylko na jakiś czas "odcięcia pępowiny" i "poszukania siebie" stał się mniej... tymczasowym miejscem. Czy Ci ludzie też będą mieli gdzie się schronić na dłuższą metę? To byłyby już myśli zdecydowanie na wyrost. Miles była skupiona na osłanianiu ich dup, ale szybko wypchnęła z głowy myślenie o jutrze.
W końcu dotarli do drzwi Nory Nory, gdzie zbierało się coraz więcej ludzi. To że wcześniej z Thomasem ogarnęła front pożaru zapewniał względne bezpieczeństwo zebranym, z resztą umówmy się nie była to zgraja bezbronnych mugolków, tylko legitni czarodzieje, którzy mimo trwającego horroru potrafili się zorganizować. Nora królowała wkoło, więc Miles nie zamierzała jej się w to wtryniać. Właściwie od razu wyjebała na zewnątrz szukając więcej dusz do uratowania. Wiedziała, że nie uratuje wszystkich, ale nie zamierzała poddawać się tej myśli i tracić okazji, do tego by uratować chociażby jedną więcej osobę.