27.05.2025, 20:03 ✶
Być może Prudence daleko było do wojowniczki zapalonej w bojach, jednak w tym wypadku najwyraźniej postanowiła zrobić wszystko, żeby dopiąć swego. A jak wiadomo: motywacja czasami rzeczywiście wystarczała. Szczególnie, jeżeli była dostatecznie gwałtowna i mocna, i częściowo zabarwiona obawą.
Co prawda, Bletchley była niższa, zdecydowanie drobniejsza od Romulusa, którego niańki w dzieciństwie ewidentnie poiły eliksirem na przyrost wzrostu. Tyle tylko, że zdecydowanie nie miało to korzystnego wpływu na jego zwrotność i szybkość reakcji. Może miał kilkumetrowe członki, ale co z tego, skoro przez to miał też większą powierzchnię ciała, w którą można było go uderzać? No właśnie.
Zanim zdążył zrobić unik, oddalając się od Prue na tych swoich długaśnych żabich nogach na dostateczną odległość, aby dziewczyna nie była w stanie dźgnąć go w linię nieopodal obojczyka...
...jej niezbyt długie ramię już wykonało ruch godny miniaturowego asasyna. Być może marnowała swój potencjał, pracując dla Ministerstwa? Bez dwóch zdań byłaby wyborowym płatnym zabójcą, bowiem z chwilą, w którą jej patyk wbił się w jego skórę, wykonując cięcie, Romulus...
...zniknął. Nie wyparował nagle z głośnym puff. Nie trzasnęło, nie huknęło. Prudence nie usłyszała żadnego świstu ani nie dostrzegła błysku. Potter po prostu wyparował. Zupełnie bezszelestnie, całkowicie bezdźwięcznie. W jednej chwili stał tuż przed nią, w kolejnej już go tam nie było. Dokładnie tak samo jak prowizorycznej broni, jaką go zaatakowała.
Ręka Prudence w dalszym ciągu tkwiła uniesiona wysoko w powietrzu, ale była pusta. Palce dziewczyny zaciskały się na całkowitej nicości. Nie były splamione ani krwią, ani tym dziwnym, słodko pachnącym sokopodobnym czymś, co zaledwie kilka chwil wcześniej (choć, czy to naprawdę były chwile?) wyciekało Potterowi z ran zadawanych mu przez jeżyny. Były czyste, być może nadal lekko drżące, ale nie wyglądały tak, jakby przed chwilą próbowały popełnić co najmniej próbę napaści, naruszenia nietykalności cielesnej towarzysza.
Zresztą, jakiego towarzysza? Przecież nie było po nim nawet najmniejszego śladu. W miejscu, w którym stał, nie znajdowały się żadne odciski stóp. Na ziemi nie było krwi. Nie pozostały po nim nawet włókna szalika, pojedynczy włos, zupełnie nic.
Prudence została zupełnie sama w tej gęstej wilgotnej ciemności, która zdawałoby się, że pulsowała wokół niej coraz bardziej i bardziej. Cokolwiek zrobiła Romulusowi, ewidentnie jej życzenie właśnie się spełniło: odczepił się od niej, dał jej święty spokój. Nie oddychał już tym samym powietrzem, co ona. Nie robił tych wszystkich głupot.
Za to Bletchley? Nie mogła być zupełnie pewna, czy właśnie jednej nie zrobiła. Tak czy inaczej, była teraz zdana tylko i wyłącznie na siebie i na swoje kolejne kreatywne decyzje.
Co prawda, Bletchley była niższa, zdecydowanie drobniejsza od Romulusa, którego niańki w dzieciństwie ewidentnie poiły eliksirem na przyrost wzrostu. Tyle tylko, że zdecydowanie nie miało to korzystnego wpływu na jego zwrotność i szybkość reakcji. Może miał kilkumetrowe członki, ale co z tego, skoro przez to miał też większą powierzchnię ciała, w którą można było go uderzać? No właśnie.
Zanim zdążył zrobić unik, oddalając się od Prue na tych swoich długaśnych żabich nogach na dostateczną odległość, aby dziewczyna nie była w stanie dźgnąć go w linię nieopodal obojczyka...
...jej niezbyt długie ramię już wykonało ruch godny miniaturowego asasyna. Być może marnowała swój potencjał, pracując dla Ministerstwa? Bez dwóch zdań byłaby wyborowym płatnym zabójcą, bowiem z chwilą, w którą jej patyk wbił się w jego skórę, wykonując cięcie, Romulus...
...zniknął. Nie wyparował nagle z głośnym puff. Nie trzasnęło, nie huknęło. Prudence nie usłyszała żadnego świstu ani nie dostrzegła błysku. Potter po prostu wyparował. Zupełnie bezszelestnie, całkowicie bezdźwięcznie. W jednej chwili stał tuż przed nią, w kolejnej już go tam nie było. Dokładnie tak samo jak prowizorycznej broni, jaką go zaatakowała.
Ręka Prudence w dalszym ciągu tkwiła uniesiona wysoko w powietrzu, ale była pusta. Palce dziewczyny zaciskały się na całkowitej nicości. Nie były splamione ani krwią, ani tym dziwnym, słodko pachnącym sokopodobnym czymś, co zaledwie kilka chwil wcześniej (choć, czy to naprawdę były chwile?) wyciekało Potterowi z ran zadawanych mu przez jeżyny. Były czyste, być może nadal lekko drżące, ale nie wyglądały tak, jakby przed chwilą próbowały popełnić co najmniej próbę napaści, naruszenia nietykalności cielesnej towarzysza.
Zresztą, jakiego towarzysza? Przecież nie było po nim nawet najmniejszego śladu. W miejscu, w którym stał, nie znajdowały się żadne odciski stóp. Na ziemi nie było krwi. Nie pozostały po nim nawet włókna szalika, pojedynczy włos, zupełnie nic.
Prudence została zupełnie sama w tej gęstej wilgotnej ciemności, która zdawałoby się, że pulsowała wokół niej coraz bardziej i bardziej. Cokolwiek zrobiła Romulusowi, ewidentnie jej życzenie właśnie się spełniło: odczepił się od niej, dał jej święty spokój. Nie oddychał już tym samym powietrzem, co ona. Nie robił tych wszystkich głupot.
Za to Bletchley? Nie mogła być zupełnie pewna, czy właśnie jednej nie zrobiła. Tak czy inaczej, była teraz zdana tylko i wyłącznie na siebie i na swoje kolejne kreatywne decyzje.