Jesień 1972, 8 września // Ja te panele sprowadzałam z Finlandii

Rozsądek coś tam krzyczał, że powinien ją złapać i wynieść jak najdalej od płomieni, ale zadeklarował już głośno i wyraźnie, że żadne kotki nie będą dzisiejszego dnia umierać.

Rozsądek krzyczał o pomoc dla tej kobiety, a serce wyjątkowo biło w tym samym rytmie. I chociaż rzadko bywało tak, że te dwa organy zgadzały się ze sobą: tak nie mogło być za pięknie, nie dzisiaj, nie tu i nie teraz. W chwili, gdy wyciągałeś w stronę Primrose ręce, gdy dotykałeś jej ciała: pot na twoich skroniach wpadł ci do oczu. Był słony i sprawił, że pod powiekami nieprzyjemnie zapiekło. Owszem, złapałeś dziewczynę uganiającą się za pluszowym kotkiem, lecz nawet taka drobna a ty taki silny - nie dałeś rady bez dodatkowego zmysłu. Podniosłeś Primrose na kilka milimetrów, ale kobieta wyślizgnęła ci się z dłoni w chwili, gdy pot wślizgnął ci się w oczy. Puściłeś pannę Lestrange, która upadła z powrotem na swoje miejsce. W ten ruch włożyłeś sporo siły, a ponieważ nie znalazła ona odpowiedniego ujścia, po prostu upadłeś na zadek tak jak upadają ludzie, którzy myśleli, że podnoszą wielki głaz, który okazał się leciutkim pustakiem.

Plasnąłeś nie tyle na posadzkę, co na zbiór niegdyś przepięknych ubrań Primrose Lestrange. A może to była pościel? Albo dywan. Nie miałeś jednak czasu, żeby zbadać co to, bo poczułeś ogień, który parzył cię w zadek - nie zająłeś się płomieniami, ale zrobiło ci się gorąco, a jeszcze chwila i twoje spodnie zaczną płonąć jak oblane benzyną drwa w ognisku.