Uśmiechnął się pod nosem. Musiał przyznać, że wypad do lasu brzmiał całkiem nieźle, zwłaszcza że nadchodziło lato, więc okazji do wybrania się na urlop będzie coraz więcej.
— W takim razie dobrze, że miałem dobrą przeciwwagę w formie Twojej skromnej osoby? — Uśmiechnął się, gestykulując żywo. — Poza tym, daj spokój. Mam uwierzyć, że Ty w ogóle nie przeklinasz? Na pewno ci się zdarza, na przykład w pracy na zapleczu. — Zlustrował ją dobitnym wzrokiem. Nie da się oszukać. Nie był aż taki łatwy. — Pamiętaj, zawsze możemy się wspiąć jeszcze wyżej. Jeszcze trochę, a to ja z Tobą pójdę na przymiarki sukni ślubnej w bliżej nieokreślonej przyszłości.
Machnął niezobowiązująco dłonią, uśmiechając się minimalnie, jakby nic strasznego się nie stało. Nie był to jakiś wielki uraz, po prostu nie spodziewał się, że przyjaciółka tak szybko zbiegnie z góry, więc aż tak się nie przygotowywał do jej złapania. Za parę minut mu przejdzie, nie było potrzeby się głowić nad tym, czy można było się jakoś prędko pozbyć dyskomfortu. Mieli teraz zresztą większe problemy na głowie.
— A więc jesteśmy na dobrym tropie — skomentował, starając się otrzepać spodnie z poprzyczepianych do nich grudek ziemi. To jednak tylko sprawiło, że zwiększył brudne plamy, więc postanowił machnąć na to ręką. Doprowadzi się do porządku, gdy już wróci do domu.
Chcąc jak najlepiej wywiązać ze swojej roli strażnika, postanowił ruszyć do przodu jako pierwszy, aby w razie potrzeby utorować drogę Norze. Starał się iść ostrożnie, patrzył co chwilę pod nogi, co by nie poślizgnąć się na błocie lub przypadkiem nie rozdeptać kwiatka, po który akurat przyszli. Byłoby to wybitnie mało satysfakcjonujące zakończenie tej historii, pomyślał z przekąsem, poruszając się nieco wolnym tempem w stronę drzew wskazanych wcześniej przez blondynkę.
Dalsza trasa nie okazała się tak samo problematyczna, jak zejście po skarpie. Wprawdzie ryzyko poślizgnięcia się i nabicia sobie paru siniaków była spora, jednak tempo podróży narzucone przez Longbottoma sprawiało, że niebezpieczeństwo zostało znacznie obniżone. Im głębiej się zagłębiali, tym mniej słońca przebijało się przez rozłożyste korony drzew, a typowe odgłosy lasu zostały ubogacone przez tak upragniony przez tę dwójkę dźwięk; szum rwącego strumyka. Erik przyspieszył kroku, a niedługo znaleźli się u celu.
— Cóż, tutaj chyba moja rola się kończy — skomentował kwaśno, rozglądając się po brzegu. — Trochę tu tego sporo. Mam nadzieję, że uda Ci się wydedukować, który to jest.
Odsunął się na bok, prezentując Norze okolice strumienia, które były stosunkowo bogate w roślinność. Niektóre krzaki sięgały niemalże samej wody, tu i ówdzie można było dostrzec mech, którym obrosły większe kamienie, a trawa skrywała różnej maści rośliny, których Longbottom nie potrafił jednak zbyt dobrze sklasyfikować.
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞