07.06.2025, 02:43 ✶
Hestia chyba sama też nie chciałaby do końca rozmawiać z rodzicami na te tematy, więcej niż było trzeba. No bo ogólnie były to dla niej tematy... Raczej dość niekomfortowe. Doskonale pamiętała, jak jakieś dwa lata temu, wciągnęła się niesamowicie w pewną książkę przygodową i nagle pojawiła się w niej scena erotyczna. I to taka, która dla nastoletniej Hesti była szczytem takich scen. (W rzeczywistości nie była). Młoda Bletchley w panice odrzuciła książkę na podłogę i wróciła do niej dopiero po godzinie.
A potem przeczytała tamtą scenę trzy razy.
Teraz jednak szczęśliwie nie musieli o tym rozmawiać, chociaż Hestia i tak nie czuła sie zbyt pewnie w tej rozmowie.
– My... – Zaczęła i już chciała odpowiedzieć na to pytanie, gdy dotarło do niej, że w sumie to nagle zapomniała czemu w ogóle tutaj chciała przyjść. Aby skonfrontować się z własnym lękiem, który już w sumie dawno przestał tym lękiem być?
Bez sensu.
Na całe szczęście Henry zaczął mówić I... I Hestia trochę zgłupiała, bo ona absolutnie nie chciała żadnej z tych rzeczy robić. Nie że nie było jej przykro z powodu tego co spotkało Martę. I nie że nie była ciekawa jej historii, ale... Po prostu... Organizowanie wsparcia dla osób, które doświadczyły prześladowania, chociaż cel był szczytny, wydawało się zbyt wymagającym jak na nią przedsięwzięciem.
Nie chciała jednak teraz rozłościć ducha.
– Tak, no więc uznaliśmy, że warto będzie pokazać, że ten problem dotykał różne pokolenia – powiedziała kiwając głową, kiedy Marta wlepiła w nią swoje spojrzenie. – Myślimy, że możesz nam powiedzieć naprawdę dużo. Zwłaszcza, że... Masz większe doświadczenie. – W niby czym? Byciu prześladowaną? – Wiekowego. Więc możesz spojrzeć na to z innej perspektywy. Czasu. I no. Po prostu chcielibyśmy poznać twoją historię. Będziesz trochę takim głosem Hogwartu.
Nie miała najmniejszego pojęcia co właśnie powiedziała, ani czy miało to jakikolwiek sens.
– Głosem Hogwartu – Marta cicho zachichotała, a potem nagle zbliżyła się do Hestii, tak że stały teraz twarzą w twarz, a Bletchley niemal nie podskoczyła. – I na pewno się teraz ze mnie nie naśmiewacie?
Duch teraz skupił uwagę na Henrym, stojąc tak blisko niego, że mogliby się stukać nosami, gdyby tylko zrobili pół kroku do przodu, a nos Marty nie byłby niematerialny.
– Nie będziecie się wyśmiewac z historii biednej Marty?