[20.09.72] All the king's horses

Brenna nienawidziła kilku rzeczy. Śmierciożerców i Voldemorta na przykład. Nienawidziła też ludzi, którzy z premedytacją krzywdzili dzieci i sprawców pewnego określonego rodzaju przemocy wobec kobiet. I tak dalej. Poza takimi osobami lista jej małych nienawiści była dość krótka i obejmowała głównie bezczynność i poczucie bezużyteczności oraz jakiekolwiek grzebanie w głowie.
Nie chodziło tylko o hipnozę czy leglimencję, ale także o jakiekolwiek rozmowy terapeutyczne. Jak na kogoś, kto był zwykle szczery i chętnie mówił, także o różnych głupich sytuacjach, do których ludzie na ogół się nie przyznawali, naprawdę nie lubiła dzielić się z ludźmi tym, jak się czuję i co jest nie tak. Magipsychiatrzy właśnie takimi rozmowami się zajmowali, Brenna więc unikała ich jak ognia. Podwójnie, bo zwyczajnie bała się, co ich czary mary mogłyby wyciągnąć z jej głowy.
Ale właśnie… ogień.
Samo zamieranie na jego widok, nie wystarczyłoby, aby zdecydowała się na wizytę u Romulusa. Mogłaby żyć nigdy już nie używając proszku Fiuu i nawet pogodzić się z tym, że jej przydatność bojowa mocno spadła. Tyle że strach rodził się gdzieś w jej duszy nawet gdy próbowała rozstawić krąg widmowidza. Za pierwszym razem, gdy spróbowała po Spalonej Nocy, zgasiła po prostu świece i uznała, że wciąż nie doszła do siebie. Za drugim zdołała stanąć w kręgu i nawet spojrzeć w przeszłość, ale wizja rwała się, była wyjątkowo niestabilna, a Brenna w końcu spanikowała na tyle, że dosłownie uciekła, by przypadkiem ktoś nie oglądał jej w takim stanie. Przy trzeciej próbie poszło jeszcze gorzej, po czwartej zwymiotowała z nerwów. O piątej nawet nie chciała pamiętać. Minął tydzień, a potem drugi, i jej sny dalej były pełne ognia, a na jawie zamierała nawet na widok świecy. Bez widmowidzenia czuła się bezużyteczna: i niezbyt mogła znajdować nowe wymówki, dla których nie była w stanie wyciągnąć dla kogoś informacji, o które prosił. Klątwołamacze byli bezradni. Uzdrowiciele jak jeden mąż sugerowali wizytę u magipsychiatry, zwłaszcza że nie mieli teraz czasu na zajmowanie się czymś, co w żaden sposób nie zagrażało życiu i zdrowiu. Samo z siebie jakoś, wbrew jej pierwotnym nadziejom, nie przechodziło, a tylko się nasilało.
Dlatego ostatecznie znalazła się pod drzwiami Romulusa Pottera. Jeśli szło o grzebanie w swojej głowie, nie ufała nikomu w Anglii, ale jemu nie ufała odrobinkę mniej niż innym. I była spóźniona tylko pięć minut – głównie dlatego, że dwa razy omal nie zmieniła zdania, i robiła w tył zwrot jedynie po to, by zaraz znów wrócić, zła na siebie coraz bardziej, bo przecież zwykle była osobą dość zdecydowaną.
– Cześć! – przywitała go, posyłając mu uśmiech, kiedy już zdecydowała się wpakować do środka. Uśmiech był jej zwykłym uśmiechem, wyraz twarzy pozostawał pogodny, ton niemal wesoły, a słowa jak zwykle wylewały się z niej całą falą. – Przepraszam za spóźnienie. I w ogóle za kłopot. Ale walnęłam się chyba w głowę bardziej niż ustawa przewiduje i trochę mi odbiło. I trochę panikuję, jak widzę ogień. Mógłbyś mi wmówić, że nie boję się ognia albo usunąć, ehem, to co to spowodowało? – wystrzeliła prosto z mostu.
Notatnik w wewnętrznej kieszeni, w którym (często sobie tylko znanymi skrótami) zapisała po kolei wydarzenia Spalonej Nocy, zdawał się ją palić, chociaż wiedziała, że to niemożliwe.