[11.09.72] Teatr dla gojów

Nieczęsto zdarzało się Philomenie zasiadać do herbaty na balkonie. Poniżej jej godności znajdowało się wyglądanie na ulicę z manierą pospolitej staruchy grzeszącej wścibstwem. Ceniła dyskrecję, dobry smak, nie dałaby się uwieść protestanckiemu duchowi zdejmowania z okien firan. Od dnia pożarów nawiedzała ją jednakże od okazji pokusa oglądania zrujnowanego Londynu. Nie czyniła tego w żadnym razie otwarcie: jej stoliczek skryty był za świeżymi, czerwonymi różami wspartymi o drewniane kraty zamontowane przy balkonowych barierkach. Ściana z tych kwiatów sprezentowanych Philomenie przez Alexandra skutecznie kamuflowała wścibstwo staruszki, gdy ta konsumowała z góry widok londyńskich zgliszcz. W kontraście do tego krajobrazu fasada kancelarii Mulciber nie tylko nie spłonęła, lecz już następnego dnia została wyszorowana z góry na dół i błyszczała bezwstydnie na tle sczerniałej dzielnicy.
Początkowo operacja Lorda Voldemorta zagniewała mecenas Mulciber. Zakłócono pracę jej kancelarii, zakłócono rutynę jej dnia i — co najobrzydliwsze — los przygnał w jej progi pokrwawionego rewolucjonistę. Nie cieszyło jej również, jak gwałtownie zawrzała sytuacja społecznopolityczna, na której transformację Philomena Mulciber miałaby propozycję innego projektu. Ludzie może i zaczęli bać się, lecz przede wszystkim toczyła się z ich mord niczym piana wściekłość w kierunku czystokrwistych rodów, do której poskromienia trzeba byłoby wyjątkowo grubymi nićmi szytej propagandy. Jedynej nadziei Mulciberowa upatrywała w tym, że ludzie w znakomitej większości nie cierpieli na nadmiar rozumu.
Sam obraz miasta po pożarach jawił się kobiecie raczej pozytywnie niż negatywnie. Gdy usunie się zgliszcza i wpuści w nie zdolnych urbanistów, londyńczycy będą mogli liczyć na unowocześniony plan zagospodarowania przestrzennego, którego potencjału nie ograniczała już gęstość dotychczasowej zabudowy ani zabytki. Przepadała dramatyczna część dziedzictwa kulturowego, to prawda, lecz nie dziedzictwa Mulciberów i to wystarczało, aby Philomena doceniła dobre strony w powszechnej destrukcji.
Utrata cennych pamiątek i podsycenie niechęci klasowej były jedynymi konsekwencjami dla czystokrwistych, jakie postrzegała jako realne. W obliczu takich tragedii bowiem bogaci pozostawali bogaci, a to biedni brali na siebie ciężar i popadali w nędzę. Ale, och, jakże pięknie jednak błyszczały łzy i jakże chwytał za serce ból czystokrwistych pannic, które traciły rodzinne domki i musiały przenosić się do oddalonych od Londynu rezydencji wujów i kuzynów. Nie miały wyjścia innego niż zajmować gościnne apartamenta rodowe, w których tak bardzo brakowało ich ulubionej pierzynki i rzeźbionej toaletki, którą tatuś sprawił na szesnaste urodziny. Ból tych zaś, których wypchnięto jak zwierzęta do wieloosobowych izb na sztywne materace, nie wyglądał tak pięknie w gazecie. Tę tragedię najlepiej było ubrać w statystykę, a głos i podmiotowość oddać tym, którzy umieli pięknie się wysłowić i zatrzepotać rzęsami znad wilgotnych oczu.
Ze swojego różanego balkonu z widokiem na pogrom Philomena Mulciber kreśliła tego dnia słowa — jedne z wielu, które będzie należało opublikować z intencją spacyfikowania gniewu proletariatu i przeniesienia uwagi publiki w inne miejsce. Przerwało jej obwieszczenie przybycia pana Lestrange. Takich gości w takich czasach odprawić z kwitkiem mogłoby okazać się zaprzepaszczeniem okazji. Philomena dokończyła niespiesznie paragraf w swoich notatkach i nakazła prosić go do gabinetu, do którego sama przeszła.
Jako że powodem wizyty nie były kwestie kancelarii, przyjęła gościa na piętrze, w swoim domowym gabinecie, z dala od krzątających się po parterze pracowników. Ściągnięcie ich tak prędko po pożarach nie było trudne — w obliczu straty majątku ostatnie, co chcesz stracić, to i stabilne zatrudnienie.
Wnętrze pokoju, w którym Philomena ugościła Louvaina tchnęło mniej formalną atmosferą niż kancelaryjne pomieszczenia, choć do przytulności mu brakowało. Na zabudowanym dębowym biurku lśnił złocony herb rodu Mulciber, pod jedną ze ścian ustawiono biblioteczkę, skórzane fotele niemalże nie nosiły śladów zużycia. Biuro zdobiły drogie antyki podarowane staruszce przez najstarszego syna, w oknie za jej plecami soczyście czerwieniły się wystawione na tarasie kwiaty. W tym biurze zakonserwowało się wraz z osobą samej Philomeny wspomnienie o wielkości, którą utracili. Stara czarownica zachowała się tutaj — w naszyjnikach z pereł, szatach z włoskiej wełny szytych u Rosierów i oparach luksusowych perfum — jak relikt w muzeum niepomny na to, że świat, w którym kiedyś błyszczał, dawno przeminął.
— Panie Lestrange. — Philomena skłoniła płytko głowę w odpowiedzi na ukłon mężczyzny i gestem zaprosiła go na miejsce naprzeciwko siebie. — Z przyjemnością przyjmuję tak znakomitego gościa jak pan. Czy kazać podać coś?
I jakakolwiek nie padłaby odpowiedź, śmiało można założyć, że polecenia przekazane służbie zostały wykonane bez zarzutu.
Panicz z francuską manierą i francuskim imieniem ładnie ślizgał się po wygrzecznionej etykiecie, w której Philomena odnajdywała zawsze wiele zadowolenia. Młodym mężczyznom szczególnie do twarzy było z ugrzecznieniem, u kobiet nie miało ono tak satysfakcjonującego wymiaru.
Kondolencje przyjęła skinieniem głowy ze stosowną powagą i pozwoliła sobie na powściągliwy wyraz kulturalnego zatroskania.
— Zdaje się, że i pana rodziny nie ominęły konsekwencje ostatniej tragedii. Proszę złożyć na ręce kuzynek wyrazy najszczerszego współczucia z powodu utraconego domu. Nie wątpię, że musiał naruszyć ten incydent ich poczucie bezpieczeństwa.
Wzmianka o tym, że na ulicy panoszyło się rodowe mienie Mulciberów, w rzeczy samej żywo zainteresowała Philomenę, lecz zza nieprzeniknionej fasady stonowania nie dało się poznać, że zaczęła już przeglądać w głowie katalog potencjalnych winnych. Widok monety rozwiał obawy starej czarownicy i przywołał na jej twarz uśmiech podszyty kpiącą dobrotliwością. Prezentujący ów przedmiot Louvain wzbudził w niej tę samą mieszankę zdegustowanego politowania, co malutki Alex chcący pochwalić się babci nowo opanowaną cygańską sztuczką ze znikającym pieniążkiem. Różnica polegała jedynie na tym, że Louvaina nie mogła dyscyplinująco smagnąć różdżką po rękach i nakazać zająć się czymś poważniejszym. Etykieta i seniorom narzucała ograniczenia.
Czarownica poruszyła palcami dłoni złożonej do tej pory na blacie biurka, a moneta wzniosła się na wysokość jej oczu tak, aby Philomena mogła wygodnie obejrzeć ją, nie wykonując większego ruchu.
— Heres — powtórzyła powoli na głos po odczytaniu graweru. — Mogę zagwarantować bez cienia wątpliwości: to nie należy do dziedzica domu Mulciber, jak i nie należało do żadnego z dziedziców żyjących w tym stuleciu. Być może Yorkshire ma jakichś spadkobierców ziemi mugolskiej, którzy posługują się tymi symbolami. W naszym świecie miejsce tego przedmiotu jest wśród nędzarzy. — Moneta powędrowała nad biurkiem w stronę Louvaina. — Może pan to po wyjściu zwrócić żebrakom. Nie mogę jednak nie przyznać racji w tym, że biała róża w rękach nędzarza zwraca uwagę, szczególnie gdy róże arystokracji czernieją. Czasy, jakich nie sądziłam, że doczekam. — Kobieta pokręciła głową w geście rozczarowania. — Serdecznie dziękuję za pańską dobrą wolę. Nie pójdzie ona w zapomnienie.